กระทู้นี้มีไว้ระบายแก้เซ็ง + เครียด แต่ไม่กินเหล้าของผม อาจมีการใช้วาจาจาบจ้วง ดูหมิ่น ก้าวร้าว และไม่พึงจะรับฟังของบุคคลทั่วไป ฉะนั้นเด็กๆที่เข้ามาอ่านตรงนี้ขอให้ดูเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี ไม่ควรปฏิบัติตาม
คำเตือน
> สำหรับบุคคลอายุ 18 + เท่านั้น หรือว่า 21+ ดีหว่า =w="
> ผู้ปกครองควรให้คำปรึกษาและคำแนะนำขณะบุตรหลานของท่านรับชม
> กระทู้นี้ไม่มีสิ่งมอมเมาเยาวชนแจก เกรียนไปไกลๆ อยากได้หาเอาเองเซ่ะ
> มุมมองบางมุมของตัวเจ้าของกระทู้ค่อนข้างไรสาระ และให้ความสำคัญไปในสิ่งที่ค่อนข้างงี่เง่า อย่าได้ถือสาหาความ
> คำพูดภายในกระทู้นี้มีอาจมีความหยาบโลน ไร้จรรยาบรรณ และเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีแก่เยาวชน
> เราเตือนท่านแล้วนะ....
> โปรดฟังอีกครั้ง....
---:: 24 มิ.ย. 2550 ::---
วันนี้วันแรกที่เริ่มเขียน ความจริงก็ไม่มีอะไรมาก แค่อยากรู้ว่า กุ้งสด ควรลวกกี่นาทีถึงจะสุกพอดีกิน ไม่มีพยาธิ ไม่มีเชื้อโรค ไม่มีสารแปลกปลอมมาสะสมภายในตัวเรา เครียดกะเรื่องนี้นิดหน่อย เพราะน้องกุ้งมีหลายขา
อีกเรื่อง วันนี้เริ่มรู้สึกตัวแล้วว่า Dot A เป็นเกมส์ทำลายมิตรภาพแบบสะสม เผลอ Double Kill ไปหลายเกมส์เลย.....กะ AI นะ......
Edit : เห็นว่ามีคนอยากเม้ม แซว ได้นะครับ ผมไม่ว่าหรอก อาจจะดีด้วยหากมีคนมาช่วยออกความเห็น ขอบคุณที่สนใจกับมุมมองบ้าๆของผมครับ =w="
Full Version: บันทึกหนุ่มโสด(โฉด???)
กระทู้ล่อเป้ามากเลย=w="
คำเตือนน่าสนใจดี......
วันแรกหรอ....ชีวิตลูกผู้ชายมันก็งี๊แหละ=w="""""""""""""""""
Dot A เลิกได้แล้วๆ(นั่น) เห็นไหม ทำลายมิตรภาพ!! ...กะAIนะ....
คำเตือนน่าสนใจดี......
วันแรกหรอ....ชีวิตลูกผู้ชายมันก็งี๊แหละ=w="""""""""""""""""
Dot A เลิกได้แล้วๆ(นั่น) เห็นไหม ทำลายมิตรภาพ!! ...กะAIนะ....
55555555 ชอบว่ะ
สำหรับเรื่องกุ้งสดอ่ะ ลวกซักชม.ไปเลย พยาธิตายชัวร์ พอจะกินก็เป็นกุ้งแห้งพอดีเลย - -+
DotA โนคอมเม้นต์ เพราะไม่เคยสัมผัส
สำหรับเรื่องกุ้งสดอ่ะ ลวกซักชม.ไปเลย พยาธิตายชัวร์ พอจะกินก็เป็นกุ้งแห้งพอดีเลย - -+
DotA โนคอมเม้นต์ เพราะไม่เคยสัมผัส
---:: 25 มิ.ย. 2550 ::---
วันนี้มาเขียนเร็วกว่าปกติเยอะ เพราะคิดว่าคืนนี้คงไม่ได้เขียนแน่ๆ ด้วยเหตุต้องเดินทางโดยปีนจากเนินดินกำแพงเพชร ไปยังกรุงเทพฯ ทั้งหมดนี้ทำไปเพื่อการศึกษา เพิ่มรอยหยักในสมอง และเพื่อกระดาษใบนึง กระดาษที่บางคนเห็นมันสำคัญกว่าชีวิตอีก มันสำคัญขนาดไหนกันนะเดี๋ยวนี้น่ะ เมื่อก่อนอาจใช่ แต่เดี๋ยวนี้สิ ไม่รู้จะบังคับกันไปทำไม จะเร่งให้ได้อยู่ท่าเดียว ผมไม่ได้ฉลาดนักนะครับ แค่ทำความเข้าใจในเรื่องบางเรื่องได้เร็วแค่นั้นล่ะ หวังว่าอีก 2 ปีจะจบ สาธุ.....
อีกเรื่อง วันนี้ไปตัดผมมาเพื่อใช้สมัครงานหาลำไพ่ในเมืองกรุง ผมยาวๆเขาไม่ค่อยรับกัน สงสัยกลัวใช้ผมผูกคอตายในร้านเพราะน้อยใจลูกค้า(ฮา) แต่หลังตัดผมนี่ทำให้พบว่าเราเหินห่างจากบางสิ่งไปนานพอสมควร วันนี้ผมได้ยินเสียง "ลม" ที่พัดผ่านใบหูล่ะ ไม่ได้ยินมานานแล้ว ทั้งๆที่มันอยู่ใกล้เราแท้ๆ แต่เรากลับไม่ได้ยิน ไม่ได้สนใจมันเลย สงสารลม สงสารคน สมเพชตัวเอง...
วันนี้มาเขียนเร็วกว่าปกติเยอะ เพราะคิดว่าคืนนี้คงไม่ได้เขียนแน่ๆ ด้วยเหตุต้องเดินทางโดยปีนจากเนินดินกำแพงเพชร ไปยังกรุงเทพฯ ทั้งหมดนี้ทำไปเพื่อการศึกษา เพิ่มรอยหยักในสมอง และเพื่อกระดาษใบนึง กระดาษที่บางคนเห็นมันสำคัญกว่าชีวิตอีก มันสำคัญขนาดไหนกันนะเดี๋ยวนี้น่ะ เมื่อก่อนอาจใช่ แต่เดี๋ยวนี้สิ ไม่รู้จะบังคับกันไปทำไม จะเร่งให้ได้อยู่ท่าเดียว ผมไม่ได้ฉลาดนักนะครับ แค่ทำความเข้าใจในเรื่องบางเรื่องได้เร็วแค่นั้นล่ะ หวังว่าอีก 2 ปีจะจบ สาธุ.....
อีกเรื่อง วันนี้ไปตัดผมมาเพื่อใช้สมัครงานหาลำไพ่ในเมืองกรุง ผมยาวๆเขาไม่ค่อยรับกัน สงสัยกลัวใช้ผมผูกคอตายในร้านเพราะน้อยใจลูกค้า(ฮา) แต่หลังตัดผมนี่ทำให้พบว่าเราเหินห่างจากบางสิ่งไปนานพอสมควร วันนี้ผมได้ยินเสียง "ลม" ที่พัดผ่านใบหูล่ะ ไม่ได้ยินมานานแล้ว ทั้งๆที่มันอยู่ใกล้เราแท้ๆ แต่เรากลับไม่ได้ยิน ไม่ได้สนใจมันเลย สงสารลม สงสารคน สมเพชตัวเอง...
ดีใจด้วยน้าไม่ใกล้เกลือกินด่างแล้ว
เสียงลมสุดยอด
เสียงลมสุดยอด
"ได้ยินแ้ล้วใช่มั๊ย? เสียงของสายลม...."
/me เผ่น
/me เผ่น
---:: 27 มิ.ย. 2550 ::---
หลังจากไปนอนบ้านญาติมาคืนนึงก็กลับถึงหออย่างปลอดภัย ง่วงมากเพราะโดนหลานก่อกวน ง่วงจนกลับมาหอแล้วหลับยาวถึงทุ่มกว่าๆเชียว แถมเผลอหยิบถุงขนมผิดมาด้วย ดันไปหยิบถุงของทางบ้าน โควต้าเราได้ 4 กล่อง ฝากทางบ้าน 8 กล่อง กลายเป็นของทางบ้าน 4 ของเรา 8 นั่งเซ็งแด่วอยู่ครึ่งชั่วโมงก่อนจะโทรไปบอกพร้อมขอขมาเด็จพ่อ รู้สึกผิดกะครอบครัวอย่างร้ายแรง เหมือนเราฉกชิงวิ่งราวอาหารเช้าของพวกเขามากินคนเดียว เซ็งแด่ว... เซ็งทักกี้... เซ็งไม้ถูพื้นสนามหลวง.... เซ้งลุงกะทิ.... เซ็งเป็ด... ทำไมใครๆต้องเซ็งเป็ดด้วยนะ หือ...อ๋อๆ ok ครับ มีผมเซ็งเป็ดคนเดียวรึ...Ok...ครับๆ... แก้เป็นเซ็งโปรโตซัวนะครับ
อีกเรื่องคือผมค้นพบว่า ขนมจีนที่ดี ไม่ต้องมีน้ำยามันก็อร่อย....อะไรนะ...อ๋อ....ผมกินกะแกงเขียวหวานน่ะ.....
ปล.วันนี้พบว่าคอห่านห้องน้ำหอเรากลายเป็นสลัมของลูกน้ำเสียแล้ว เลยตัดสินใจส่งมันไปหาแม่มัน กดชักโครกส่งมันไปหาแม่น้ำ... คงเป็นการดีที่แม่ลูกจะได้เจอหน้ากัน...หา...ไม่เจอรึ...ใครจะรู้ว่าหอตูใช้ถังกักวุ้ย... ผมพรากลูกไปจากแม่ซะแล้วล่ะครับ...จบแค่นี้ละกัน เดี๋ยวโดนจับส่งหลังคาแดง
ปล. ของ ปล. ไปไหนไกลๆหลายๆวัน อย่าลืมปิดฝาโถให้มิดชิดนะครับ ไม่เช่นนั้น คุณอาจพรากลูกไปจากแม่อย่างผมก็ได้
Edit : ลืมใส่วันที่กะคำขอบคุณท้ายบันทึก เซ็งโปรโตซัวอีกแล้ว "orz....
ขอขอบคุณทุกๆท่านที่มาช่วยแซวนะครับ และขอขอบคุณ พี่แพนด้าZ ที่แนะนำเรื่องกุ้งครับ ไว้กินสุกี้อีกผมจะลองเอาไปใช้ดู >w<
....ไปเรียกเค้าพี่....หน้าลุงอย่างเอ็งเนี่ยนะ....เอวังฯ
หลังจากไปนอนบ้านญาติมาคืนนึงก็กลับถึงหออย่างปลอดภัย ง่วงมากเพราะโดนหลานก่อกวน ง่วงจนกลับมาหอแล้วหลับยาวถึงทุ่มกว่าๆเชียว แถมเผลอหยิบถุงขนมผิดมาด้วย ดันไปหยิบถุงของทางบ้าน โควต้าเราได้ 4 กล่อง ฝากทางบ้าน 8 กล่อง กลายเป็นของทางบ้าน 4 ของเรา 8 นั่งเซ็งแด่วอยู่ครึ่งชั่วโมงก่อนจะโทรไปบอกพร้อมขอขมาเด็จพ่อ รู้สึกผิดกะครอบครัวอย่างร้ายแรง เหมือนเราฉกชิงวิ่งราวอาหารเช้าของพวกเขามากินคนเดียว เซ็งแด่ว... เซ็งทักกี้... เซ็งไม้ถูพื้นสนามหลวง.... เซ้งลุงกะทิ.... เซ็งเป็ด... ทำไมใครๆต้องเซ็งเป็ดด้วยนะ หือ...อ๋อๆ ok ครับ มีผมเซ็งเป็ดคนเดียวรึ...Ok...ครับๆ... แก้เป็นเซ็งโปรโตซัวนะครับ
อีกเรื่องคือผมค้นพบว่า ขนมจีนที่ดี ไม่ต้องมีน้ำยามันก็อร่อย....อะไรนะ...อ๋อ....ผมกินกะแกงเขียวหวานน่ะ.....
ปล.วันนี้พบว่าคอห่านห้องน้ำหอเรากลายเป็นสลัมของลูกน้ำเสียแล้ว เลยตัดสินใจส่งมันไปหาแม่มัน กดชักโครกส่งมันไปหาแม่น้ำ... คงเป็นการดีที่แม่ลูกจะได้เจอหน้ากัน...หา...ไม่เจอรึ...ใครจะรู้ว่าหอตูใช้ถังกักวุ้ย... ผมพรากลูกไปจากแม่ซะแล้วล่ะครับ...จบแค่นี้ละกัน เดี๋ยวโดนจับส่งหลังคาแดง
ปล. ของ ปล. ไปไหนไกลๆหลายๆวัน อย่าลืมปิดฝาโถให้มิดชิดนะครับ ไม่เช่นนั้น คุณอาจพรากลูกไปจากแม่อย่างผมก็ได้
Edit : ลืมใส่วันที่กะคำขอบคุณท้ายบันทึก เซ็งโปรโตซัวอีกแล้ว "orz....
ขอขอบคุณทุกๆท่านที่มาช่วยแซวนะครับ และขอขอบคุณ พี่แพนด้าZ ที่แนะนำเรื่องกุ้งครับ ไว้กินสุกี้อีกผมจะลองเอาไปใช้ดู >w<
....ไปเรียกเค้าพี่....หน้าลุงอย่างเอ็งเนี่ยนะ....เอวังฯ
.......
ทางนี้ผมปิดหน้าปิดตามาเป็นเดือน
.......
นอนทีก็จะมีผมนุ่มๆมาคอยรบหนังหัว
.......
หันหน้าไปที ก็จะสะบัดผมที
.......
ตอนนี้สกินเฮ้ดแล้ว
.......
โลกทัศน์กว้งขึ้นอย่างน่ารังเกียจ
.......
ทำให้มองเห็นกระเทยหน้าหนอนแต่งตัววับๆแวมๆชัดขึ้น
.......
เวลาเอนหัวพิงโซฟา
.......
มันเย็นหนังหัวแบบอธิบายไม่ถูก
.......
พอหันหน้าลืมตัวจะสะบัดผม
.......
มันมีแต่หนังหัวที่กระตุกเพราะแรงสะบัด
.......
ทำไมรด.ต้องไถหัวด้วยฟะ
.......
นี่แหละ คือความเสียใจ ความเสียใจมันเป็นอย่างนี้ จำซะใหม่
ต้องโดนไถหัวเกรียนหน้าไม่อาย ไถหัวทุรนทุรายขนาดนี้~
เปลี่ยนเรื่อ
อย่างด่วน
ทำไมต้องเซ็งเป็ดด้วย เป็ดทำไรผิด=A=
ลูกน้ำ....ไม่เป็นไรน่า เดี๋ยวมูลนิธิคงพากลับส่งคืนแม่ได้แหละ ไม่ต้องห่วงๆ
ทางนี้ผมปิดหน้าปิดตามาเป็นเดือน
.......
นอนทีก็จะมีผมนุ่มๆมาคอยรบหนังหัว
.......
หันหน้าไปที ก็จะสะบัดผมที
.......
ตอนนี้สกินเฮ้ดแล้ว
.......
โลกทัศน์กว้งขึ้นอย่างน่ารังเกียจ
.......
ทำให้มองเห็นกระเทยหน้าหนอนแต่งตัววับๆแวมๆชัดขึ้น
.......
เวลาเอนหัวพิงโซฟา
.......
มันเย็นหนังหัวแบบอธิบายไม่ถูก
.......
พอหันหน้าลืมตัวจะสะบัดผม
.......
มันมีแต่หนังหัวที่กระตุกเพราะแรงสะบัด
.......
ทำไมรด.ต้องไถหัวด้วยฟะ
.......
นี่แหละ คือความเสียใจ ความเสียใจมันเป็นอย่างนี้ จำซะใหม่
ต้องโดนไถหัวเกรียนหน้าไม่อาย ไถหัวทุรนทุรายขนาดนี้~
เปลี่ยนเรื่อ
อย่างด่วน
ทำไมต้องเซ็งเป็ดด้วย เป็ดทำไรผิด=A=
ลูกน้ำ....ไม่เป็นไรน่า เดี๋ยวมูลนิธิคงพากลับส่งคืนแม่ได้แหละ ไม่ต้องห่วงๆ
อะไรไม่รู้ล่ะ รู้แต่ว่าอ่านสนุกดีพิลึก 5555
ปล. ขนมจีนผมกินกับซีอิ๊วขาว
ปล.2 ขนมจีน ไม่ใช่ขนม และไม่ได้มาจากจีน
ปล. ขนมจีนผมกินกับซีอิ๊วขาว
ปล.2 ขนมจีน ไม่ใช่ขนม และไม่ได้มาจากจีน
---:: 27 มิ.ย. 2550 ::---
วันนี้แสนดีใจ เจอเพื่อนเก่าไม่ได้เจอมันมาตั้งกะจบ ม.6 มันบอกว่าผมเปลี่ยนไป ตูเปลี่ยนไปตรงไหนเว้ย งงกะตัวเองอย่างแรง เลยลองโทรไปถามเพื่อนที่เจอกันบ่อยสุด มันบอกว่าคนเราเปลี่ยนไปทุกๆวันนั่นล่ะ แต่ส่วนมากมักไม่ได้สังเกตุไปเอง ก็จริงอยู่นะที่มันพูดมาถูกต้องเลย แต่ตูอยากรู้ว่าตูเปลี่ยนไปตรงไหน นอกจากอ้วนขึ้น ยังไม่ทันตอบมันก็โดนเจ้านายเรียกเสียก่อน วางหูแล้วทิ้งคำถามที่ยังหาคำตอบไม่ได้ไว้ที่เรา
จากนั้นผมก็นั่งคิด คิด คิด แล้วก็คิด แต่ก็ยังหาคำตอบไม่ได้สักที เราก็ว่าเราเหมือนๆกับที่ผ่านมาตลอด ไม่ได้เปลี่ยนไปซักนิด แต่ทำไมคนอื่นๆมองว่าเราเปลี่ยนไปนะ คิดไปคิดมาชักเหมือนคนบ้าเข้าไปทุกทีเลยเลิกคิดก่อน เดี๋ยวสติฟั่นเฟือนพอดี(นี่ก็ใกล้แล้วมั้ง) เขาว่าเมื่อจิตสงบจะเกิดสติ สติมาปัญญาเกิด เลยลองนั่งพิจารณาดูทีละประเด็น วันนีเราแต่งตัวออกไปเรียนปกติ กินข้าวปกติ กลับหอก็แบบปกติ ตอนเจอมันผมก็ยังปกติ....ปัญญาเกิดจริงๆครับ ผมรู้แล้วว่าที่เปลี่ยนไปน่ะ ไม่ใช่รูปร่าง ลักษณะท่าทาง หรืออื่นๆใด นอกเสียจาก "มุมมอง" เมื่อก่อนผมมักจะมองอะไรด้านเดียว ตีความโดยที่ยังไม่ได้สัมผัส รับรู้เรืองราวจากการตีค่าสิ่งของโดยใช้สายตา แต่เดี๋ยวนี้ผมเริ่มมองต่างไปจากคนอื่นๆ ให้ความสำคัญกับอะไรบางสิ่งไม่เหมือนคนอื่น เริ่มมองในรายละเอียดปลีกย่อยมากขึ้น แต่ผมกลับลืมมองตัวเอง อยู่ใกล้ๆแท้ๆ ผมหาคำตอบสำหรับวันนี้เจอแล้วล่ะ คงเข้านอนได้สบายใจเสียที
แล้วคุณล่ะ "เปลี่ยน" ไปบ้างมั้ย?
ปล.อยู่กรุงเทพฯไม่ได้ยินเสียงลมเลย ได้ยินแต่เสียงเครื่องยนต์ เสียงมือถือ เสียงกระเป๋ารถเมล์เก็บเงิน เสียงแม่ค้าด่ากัน เสียงผู้ชายบรรยายผู้หญิงคนหน้า เสียงผู้หญิงบรรยายผู้ชายคนหลัง อยากกลับไปฟังเสียงลมแถวบ้านอีกจัง แต่ต้องเรียนนี่นา "orz.....
ปล.ของ ปล. หัวเกรียนมีดีที่ความเย็น ตามหลักของ Aero Dynamic มันจะทำให้เราเคลื่อนที่ได้เร็วขึ้น 10% ถึงว่า ทำไมกองทัพไทยถึงให้ไว้เกรียน นักกีฬาหลายคนโกนหัว พระบ้านเราที่โกนหัวคงเพราะเพื่อให้บิณฑบาตได้เร็วขึ้นด้วยสิเนี่ย เพื่อความลู่ลม.....(นรกจะกินกบาลมั้ยเนี่ยเรา)
Edit : แก้คำผิดครับ
เกร็ดความรู้ บิณฑบาต คนส่วนมากมักเขียนผิดเป็น บิณฑบาตร หรือไม่ก็ บิณฑบาท โดย บิณฑบาต มักเขียนผิดไปว่า บิณฑบาตร โดยอาจเข้าใจว่าเป็นคำเดียวกับบาตร ซึ่งออกเสียงเหมือนกัน
ที่มา : วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี ขอขอบคุณมา ณ. ที่นี้ด้วยครับ
วันนี้แสนดีใจ เจอเพื่อนเก่าไม่ได้เจอมันมาตั้งกะจบ ม.6 มันบอกว่าผมเปลี่ยนไป ตูเปลี่ยนไปตรงไหนเว้ย งงกะตัวเองอย่างแรง เลยลองโทรไปถามเพื่อนที่เจอกันบ่อยสุด มันบอกว่าคนเราเปลี่ยนไปทุกๆวันนั่นล่ะ แต่ส่วนมากมักไม่ได้สังเกตุไปเอง ก็จริงอยู่นะที่มันพูดมาถูกต้องเลย แต่ตูอยากรู้ว่าตูเปลี่ยนไปตรงไหน นอกจากอ้วนขึ้น ยังไม่ทันตอบมันก็โดนเจ้านายเรียกเสียก่อน วางหูแล้วทิ้งคำถามที่ยังหาคำตอบไม่ได้ไว้ที่เรา
จากนั้นผมก็นั่งคิด คิด คิด แล้วก็คิด แต่ก็ยังหาคำตอบไม่ได้สักที เราก็ว่าเราเหมือนๆกับที่ผ่านมาตลอด ไม่ได้เปลี่ยนไปซักนิด แต่ทำไมคนอื่นๆมองว่าเราเปลี่ยนไปนะ คิดไปคิดมาชักเหมือนคนบ้าเข้าไปทุกทีเลยเลิกคิดก่อน เดี๋ยวสติฟั่นเฟือนพอดี(นี่ก็ใกล้แล้วมั้ง) เขาว่าเมื่อจิตสงบจะเกิดสติ สติมาปัญญาเกิด เลยลองนั่งพิจารณาดูทีละประเด็น วันนีเราแต่งตัวออกไปเรียนปกติ กินข้าวปกติ กลับหอก็แบบปกติ ตอนเจอมันผมก็ยังปกติ....ปัญญาเกิดจริงๆครับ ผมรู้แล้วว่าที่เปลี่ยนไปน่ะ ไม่ใช่รูปร่าง ลักษณะท่าทาง หรืออื่นๆใด นอกเสียจาก "มุมมอง" เมื่อก่อนผมมักจะมองอะไรด้านเดียว ตีความโดยที่ยังไม่ได้สัมผัส รับรู้เรืองราวจากการตีค่าสิ่งของโดยใช้สายตา แต่เดี๋ยวนี้ผมเริ่มมองต่างไปจากคนอื่นๆ ให้ความสำคัญกับอะไรบางสิ่งไม่เหมือนคนอื่น เริ่มมองในรายละเอียดปลีกย่อยมากขึ้น แต่ผมกลับลืมมองตัวเอง อยู่ใกล้ๆแท้ๆ ผมหาคำตอบสำหรับวันนี้เจอแล้วล่ะ คงเข้านอนได้สบายใจเสียที
แล้วคุณล่ะ "เปลี่ยน" ไปบ้างมั้ย?
ปล.อยู่กรุงเทพฯไม่ได้ยินเสียงลมเลย ได้ยินแต่เสียงเครื่องยนต์ เสียงมือถือ เสียงกระเป๋ารถเมล์เก็บเงิน เสียงแม่ค้าด่ากัน เสียงผู้ชายบรรยายผู้หญิงคนหน้า เสียงผู้หญิงบรรยายผู้ชายคนหลัง อยากกลับไปฟังเสียงลมแถวบ้านอีกจัง แต่ต้องเรียนนี่นา "orz.....
ปล.ของ ปล. หัวเกรียนมีดีที่ความเย็น ตามหลักของ Aero Dynamic มันจะทำให้เราเคลื่อนที่ได้เร็วขึ้น 10% ถึงว่า ทำไมกองทัพไทยถึงให้ไว้เกรียน นักกีฬาหลายคนโกนหัว พระบ้านเราที่โกนหัวคงเพราะเพื่อให้บิณฑบาตได้เร็วขึ้นด้วยสิเนี่ย เพื่อความลู่ลม.....(นรกจะกินกบาลมั้ยเนี่ยเรา)
Edit : แก้คำผิดครับ
เกร็ดความรู้ บิณฑบาต คนส่วนมากมักเขียนผิดเป็น บิณฑบาตร หรือไม่ก็ บิณฑบาท โดย บิณฑบาต มักเขียนผิดไปว่า บิณฑบาตร โดยอาจเข้าใจว่าเป็นคำเดียวกับบาตร ซึ่งออกเสียงเหมือนกัน
ที่มา : วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี ขอขอบคุณมา ณ. ที่นี้ด้วยครับ
บิณฑบาต!!!
นัทเขียนถูกนะ =[]=!!!
-/ชิ่ง
นัทเขียนถูกนะ =[]=!!!
-/ชิ่ง
---:: 28 มิ.ย. 2550 ::---
เมื่อวานหลังจากเล่นเนตที่ร้านจนเกือบตี2 ก่อนกลับพบว่ากลุ่มคนที่กินเหล้าอยู่นั้นเริ่มตีกันเองซะแล้ว คนกำลังจ่ายเงินค่าเนตอยู่พวกเขาก็มาโวยวายหน้าร้าน รู้สึกยินดีกับพวกเขา ที่หาทางหยุดกินเหล้าได้โดยวิธีทางธรรมชาติ เป็นห่วงเด็กไทย เป็นห่วงอนาคตของชาติ เป็นห่วงสวัสดิภาพตัวเองตอนขากลับ
วันนี้ไปเรียนที่รามฯ1 มา เรียนวันนี้รู้เรื่องดี สงสัยเมื่อคืนนอนหลับอย่างพอเพียง ขากลับรถสาย 207 เจ้าประจำของเด็กรามฯ ผ่านสถาบันการศึกษาแห่งหนึ่ง โรงเรียนเทพลีลา นั่นเอง นั่งนึกไปๆมาๆ "เอ แล้วชื่ออังกฤษล่ะ Coyoty God School ?" คิดไปได้นะคนเรา =w=" หวังว่าฟ้าคงไม่ลงโทษนะวันนี้
ตกบ่ายตากผ้าอยู่ดีๆ ฝนตก ฟ้าลงโทษซะแล้วสิ แต่ลงโทษช้าไปนิด สงสัยรอการอนุมัติ ช้าเหมือนระบบราชการบ้านเราเลยแฮะ
ฝนตกดีจริงๆ ตกจนเกือบห้าโมงเย็นแน่ะ ถึงแม้จะตกปรอยๆก็เถอะ ทำเอาอารมณ์ขี้เกียจพุ่งปี้ดติดเพดาน ว่าแล้วก็หาหนังสืออ่าน รู้ตัวอีกที 3 ทุ่มกว่าๆ อำนาจการอ่านนี่น่ากลัวจริงๆ =w="
นึกไปถึงเมื่อคืน คุณนิมเขาหารูปสัตว์ประหลาดอยุ่ ค้นดูในคอมก็เจอเข้าเลยคัดมาฝากบางส่วน ใครอยากได้ก็เซฟได้เลยครับ ผมไม่หวงหรอก
วันนี้ขอปิดบันทึกแต่เพียงเท่านี้ครับ เดี๋ยวหมดมุข เพลาๆไว้บ้าง ไม่งั้นวันหลังไม่สนุก
::----:: สำหรับเนตพิคาชู ::----::
รูปสัตว์ประหลาดครับ ใครใจไม่ถึงอย่าเปิดเชียวววววว(เสียงเอคโค่)
พอแค่นี้ก่อนดีกว่าครับ เดี๋ยวจะมีการรุมประนามหยามเหยียดผมพอดี สำหรับวันนี้ไปจริงๆแล้ว ฝันดีทุกท่าน ราตรีสวัสดิ์ครับ....
::----:: สำหรับเนตเซนิกาเมะ ::----::
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...epSeaFish01.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...epSeaFish02.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...epSeaFish03.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...epSeaFish04.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...epSeaFish05.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...epSeaFish06.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...epSeaFish07.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...epSeaFish08.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...t/Monster01.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...t/Monster02.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...t/Monster03.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...t/Monster04.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...t/Monster05.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...t/Monster06.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...t/Monster07.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...y%20Pet/o_O.jpg
อันนี้ภาพจากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนครับ เป็นภาพของ "หมีน้ำ" น่ะ แปลกดีนะผมว่า
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...WaterBear06.jpg
อันนี้ภาพแบบตัวเป็นๆครับ
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...WaterBear09.jpg
อันล่างนี่ไม่ได้ประหลาดครับ แต่ผมลองเติมเล่นๆน่ะ เห็นว่ามันน่ารักดี
ก่อนแต่ง Before
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...20Pet/Pussy.jpg
หลังแต่ง After
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...0Pet/Pussy2.jpg
ชื่อภาพ "อาวุธทำลายล้าง" อนุญาติให้เอาไปใช้ในCFนะครับ =w=+
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fudenan/My%20Pet/-1.jpg
แมว 1 : "เฮ้ย! ตายเลย"
แมว 2 : "ไหนๆ"
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fudenan/My%20Pet/-3.jpg
อันนี้สำหรับคนชอบของแปลก ใครใจไม่ถึงอย่าเปิดเด็ดขาด เราเตือนท่านแล้วนะ โปรดฟังอีกครั้ง.....
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fudenan/My%20Pet/-2.jpg
Edit : ลืมลง Link รูปนึง
เมื่อวานหลังจากเล่นเนตที่ร้านจนเกือบตี2 ก่อนกลับพบว่ากลุ่มคนที่กินเหล้าอยู่นั้นเริ่มตีกันเองซะแล้ว คนกำลังจ่ายเงินค่าเนตอยู่พวกเขาก็มาโวยวายหน้าร้าน รู้สึกยินดีกับพวกเขา ที่หาทางหยุดกินเหล้าได้โดยวิธีทางธรรมชาติ เป็นห่วงเด็กไทย เป็นห่วงอนาคตของชาติ เป็นห่วงสวัสดิภาพตัวเองตอนขากลับ
วันนี้ไปเรียนที่รามฯ1 มา เรียนวันนี้รู้เรื่องดี สงสัยเมื่อคืนนอนหลับอย่างพอเพียง ขากลับรถสาย 207 เจ้าประจำของเด็กรามฯ ผ่านสถาบันการศึกษาแห่งหนึ่ง โรงเรียนเทพลีลา นั่นเอง นั่งนึกไปๆมาๆ "เอ แล้วชื่ออังกฤษล่ะ Coyoty God School ?" คิดไปได้นะคนเรา =w=" หวังว่าฟ้าคงไม่ลงโทษนะวันนี้
ตกบ่ายตากผ้าอยู่ดีๆ ฝนตก ฟ้าลงโทษซะแล้วสิ แต่ลงโทษช้าไปนิด สงสัยรอการอนุมัติ ช้าเหมือนระบบราชการบ้านเราเลยแฮะ
ฝนตกดีจริงๆ ตกจนเกือบห้าโมงเย็นแน่ะ ถึงแม้จะตกปรอยๆก็เถอะ ทำเอาอารมณ์ขี้เกียจพุ่งปี้ดติดเพดาน ว่าแล้วก็หาหนังสืออ่าน รู้ตัวอีกที 3 ทุ่มกว่าๆ อำนาจการอ่านนี่น่ากลัวจริงๆ =w="
นึกไปถึงเมื่อคืน คุณนิมเขาหารูปสัตว์ประหลาดอยุ่ ค้นดูในคอมก็เจอเข้าเลยคัดมาฝากบางส่วน ใครอยากได้ก็เซฟได้เลยครับ ผมไม่หวงหรอก
วันนี้ขอปิดบันทึกแต่เพียงเท่านี้ครับ เดี๋ยวหมดมุข เพลาๆไว้บ้าง ไม่งั้นวันหลังไม่สนุก
::----:: สำหรับเนตพิคาชู ::----::
รูปสัตว์ประหลาดครับ ใครใจไม่ถึงอย่าเปิดเชียวววววว(เสียงเอคโค่)
» Click to show Spoiler «
พอแค่นี้ก่อนดีกว่าครับ เดี๋ยวจะมีการรุมประนามหยามเหยียดผมพอดี สำหรับวันนี้ไปจริงๆแล้ว ฝันดีทุกท่าน ราตรีสวัสดิ์ครับ....
::----:: สำหรับเนตเซนิกาเมะ ::----::
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...epSeaFish01.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...epSeaFish02.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...epSeaFish03.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...epSeaFish04.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...epSeaFish05.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...epSeaFish06.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...epSeaFish07.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...epSeaFish08.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...t/Monster01.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...t/Monster02.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...t/Monster03.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...t/Monster04.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...t/Monster05.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...t/Monster06.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...t/Monster07.jpg
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...y%20Pet/o_O.jpg
อันนี้ภาพจากกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนครับ เป็นภาพของ "หมีน้ำ" น่ะ แปลกดีนะผมว่า
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...WaterBear06.jpg
อันนี้ภาพแบบตัวเป็นๆครับ
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...WaterBear09.jpg
อันล่างนี่ไม่ได้ประหลาดครับ แต่ผมลองเติมเล่นๆน่ะ เห็นว่ามันน่ารักดี
ก่อนแต่ง Before
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...20Pet/Pussy.jpg
หลังแต่ง After
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fuden...0Pet/Pussy2.jpg
ชื่อภาพ "อาวุธทำลายล้าง" อนุญาติให้เอาไปใช้ในCFนะครับ =w=+
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fudenan/My%20Pet/-1.jpg
แมว 1 : "เฮ้ย! ตายเลย"
แมว 2 : "ไหนๆ"
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fudenan/My%20Pet/-3.jpg
อันนี้สำหรับคนชอบของแปลก ใครใจไม่ถึงอย่าเปิดเด็ดขาด เราเตือนท่านแล้วนะ โปรดฟังอีกครั้ง.....
Spoiler - Warning
โอ้ววววว!!!!! G-Stringgggggg!!!!
http://i2.photobucket.com/albums/y16/Fudenan/My%20Pet/-2.jpg
Edit : ลืมลง Link รูปนึง
ชอบอ่านจริงๆ กระทู้นี้
ติดตามอยู่เน้อ เขียนลงเรื่อยๆล่ะ
ติดตามอยู่เน้อ เขียนลงเรื่อยๆล่ะ
---:: 30 มิ.ย. 2550 ::---
เมื่อวานไปนั่งเล่นที่หอเพื่อนมา พบว่า ห้องเราดีกว่าเยอะ =w=" ไม่รู้ว่ามันขี้เกียจทำความสะอาดหรือว่ามันกำลังวิจัยเรื่องเชื้อราอยู่ แต่ในห้องน้ำมันผมพบกะทะไฟฟ้าที่ไม่ได้ล้าง ดูจากแกมีโตไฟท์ที่มีน่าจะหลายวันแล้ว จะถามก็ลำบากใจ ปล่อยให้มันรู้ตัวเองคงสนุกกว่า >w<"
ขากลับระหว่างนั่งรถเจอลูกหมาถูกทิ้งอยู่บนที่นั่งข้างท้ายรถ พันธุ์อะไรไม่รู้ครับ ขนสั้นๆเหมือนลูกโกลเด้นเลย แต่คงไม่"ฮคลาสระดับนั้นมั้ง เข้าไปเล่นกับมันก็โดนหาว่าเอาหมาขึ้นรถซะงั้น โดนต่อว่าอยู่นานเหมือนกัน ตูไม่ใช่เจ้าของมันนะเว้ย แต่สุดท้ายด้วยความที่รถว่าง เลยได้นั่งจนถึงหอ เจ้าหมาน้อยก็ตามมาด้วย สงสัยคราวนี้จะได้เลี้ยงหมาจริงๆแล้วสิ =w="
จนแล้วจนรอดไม่น่าเชื่อ หมาน้อยตัวนี้พัดพรากจากเจ้าของมานานถึงสัปดาห์กว่าแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าของจะตามหาจนมารู้ว่าอยู่ที่ผม หายไปเป็นสัปดาห์ แต่หาเจอตอนหมาน้อยอยู่กับผมแค่ไม่กี่ชั่วโมง แถมผมไปเจอบนรถเมล์ด้วย หรือว่าเจ้าของลืมทิ้งไว้บนรถเมล์มาจวบจนวันนี้หว่า ถ้างั้นมันคงอาศัยของเหลือที่ผู้โดยสารทิ้งไว้ประทังชีพสินะ ทรหดอดทนเหลือเกินหมาน้อย นับถือๆ -w-"
เรื่องนี้จบแบบ Happy Ending ครับ แอบเสียดายอยู่เล็กน้อย หมาอะไรน่ารักน่ากิน =w=+
สุดท้ายกลับพบว่าหมาน้อยทิ้งระเบิดไว้ให้ดูต่างหน้า ดันไปทิ้งไว้ใต้เตียงเสียด้วย เชื่อเลย เกิดอาการอยากเตะหมาน้อยขึ้นมาทันตา
เลยต้องหลับทั่งกลิ่นระเบิดหมาน้อยทั้งคืน!!!
ปล.เมื่อคืนก่อนนอนทำรูป Avata ใหม่ไว้ ตอนแรกว่าสวยดี แต่ตอนนี้ดูไปดูมามันหลอนๆยังไงไม่รู้ =w="
ปล. ของ ปล. แอบเข้าไปดูวันเกิดพี่แพนด้า-Zมา ได้ความว่า 1 November 1985 <<< Oh! man holy shit!!! เราแก่กว่านี่เว้ย "orz.... แต่แค่ไม่กี่เดือนคงไม่เป็นไรมั้ง =w="
Edit : ลืมใส่วันอีกแล้ว เซ็งโปรโตซัวเลย "orz ระหว่างพิมพ์ตรวจแก้อยู่ฝนตกด้วยแฮะ ชอบ~~~! >w<
Edit : อีกครั้ง แก้ หมอ > หมา
เมื่อวานไปนั่งเล่นที่หอเพื่อนมา พบว่า ห้องเราดีกว่าเยอะ =w=" ไม่รู้ว่ามันขี้เกียจทำความสะอาดหรือว่ามันกำลังวิจัยเรื่องเชื้อราอยู่ แต่ในห้องน้ำมันผมพบกะทะไฟฟ้าที่ไม่ได้ล้าง ดูจากแกมีโตไฟท์ที่มีน่าจะหลายวันแล้ว จะถามก็ลำบากใจ ปล่อยให้มันรู้ตัวเองคงสนุกกว่า >w<"
ขากลับระหว่างนั่งรถเจอลูกหมาถูกทิ้งอยู่บนที่นั่งข้างท้ายรถ พันธุ์อะไรไม่รู้ครับ ขนสั้นๆเหมือนลูกโกลเด้นเลย แต่คงไม่"ฮคลาสระดับนั้นมั้ง เข้าไปเล่นกับมันก็โดนหาว่าเอาหมาขึ้นรถซะงั้น โดนต่อว่าอยู่นานเหมือนกัน ตูไม่ใช่เจ้าของมันนะเว้ย แต่สุดท้ายด้วยความที่รถว่าง เลยได้นั่งจนถึงหอ เจ้าหมาน้อยก็ตามมาด้วย สงสัยคราวนี้จะได้เลี้ยงหมาจริงๆแล้วสิ =w="
จนแล้วจนรอดไม่น่าเชื่อ หมาน้อยตัวนี้พัดพรากจากเจ้าของมานานถึงสัปดาห์กว่าแล้ว นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าของจะตามหาจนมารู้ว่าอยู่ที่ผม หายไปเป็นสัปดาห์ แต่หาเจอตอนหมาน้อยอยู่กับผมแค่ไม่กี่ชั่วโมง แถมผมไปเจอบนรถเมล์ด้วย หรือว่าเจ้าของลืมทิ้งไว้บนรถเมล์มาจวบจนวันนี้หว่า ถ้างั้นมันคงอาศัยของเหลือที่ผู้โดยสารทิ้งไว้ประทังชีพสินะ ทรหดอดทนเหลือเกินหมาน้อย นับถือๆ -w-"
เรื่องนี้จบแบบ Happy Ending ครับ แอบเสียดายอยู่เล็กน้อย หมาอะไรน่ารักน่ากิน =w=+
สุดท้ายกลับพบว่าหมาน้อยทิ้งระเบิดไว้ให้ดูต่างหน้า ดันไปทิ้งไว้ใต้เตียงเสียด้วย เชื่อเลย เกิดอาการอยากเตะหมาน้อยขึ้นมาทันตา
เลยต้องหลับทั่งกลิ่นระเบิดหมาน้อยทั้งคืน!!!
ปล.เมื่อคืนก่อนนอนทำรูป Avata ใหม่ไว้ ตอนแรกว่าสวยดี แต่ตอนนี้ดูไปดูมามันหลอนๆยังไงไม่รู้ =w="
ปล. ของ ปล. แอบเข้าไปดูวันเกิดพี่แพนด้า-Zมา ได้ความว่า 1 November 1985 <<< Oh! man holy shit!!! เราแก่กว่านี่เว้ย "orz.... แต่แค่ไม่กี่เดือนคงไม่เป็นไรมั้ง =w="
Edit : ลืมใส่วันอีกแล้ว เซ็งโปรโตซัวเลย "orz ระหว่างพิมพ์ตรวจแก้อยู่ฝนตกด้วยแฮะ ชอบ~~~! >w<
Edit : อีกครั้ง แก้ หมอ > หมา
QUOTE
ดูจากแกมีโตไฟท์ที่มีน่าจะหลายวันแล้ว
... แปลว่าอะไรง่ะ (โง่นิ)เสียดายน้องหมาอ่ะ ... ว่าแต่นอนไม่เช็ดระเบิดน้องหมาก่อนหรอเนี่ย.. ซกมกนิ...
ชั้นก็ไม่ได้แก่ขนาดนั้น -*- เห็นมะ -3-
เกลียดฝนออก -*-
หมาน่ารัก น่าเตะดีแฮะ 5555
QUOTE(PaNDa-Z @ Jun 30 2007, 10:27 PM)
QUOTE
ดูจากแกมีโตไฟท์ที่มีน่าจะหลายวันแล้ว
... แปลว่าอะไรง่ะ (โง่นิ)เสียดายน้องหมาอ่ะ ... ว่าแต่นอนไม่เช็ดระเบิดน้องหมาก่อนหรอเนี่ย.. ซกมกนิ...
ชั้นก็ไม่ได้แก่ขนาดนั้น -*- เห็นมะ -3-
เกลียดฝนออก -*-
เช็ดแล้วนะครับ แต่กลิ่นมันติดทนจริงๆ ไม่รู้ว่าไปกินอะไรมาบ้าง ขนาดล้างด้วยซันไลท์ไปแล้วนะเนี่ย =w="
ปล. ตอนนี้กลิ่นหมดแล้วครับ ทนไม่ไหวเลยเอาไฮเตอร์ลง กำลังว่าถ้าไม่หมดจะเอา Bang ลงแล้วนะเนี่ย =w="
ถึงคำถามข้างบนต้องขออภัยด้วยที่ผมอธิบายผิด ความจริงต้องอธบายว่า สังเกตุจาก Hypha ของมันน่ะครับ ขึ้นมาหลายกระจุกเลยล่ะ
*เกร็ดความรู้คู่ห้องน้ำ*
ไฮฟา(Hypha) คือ เซลล์ที่มีลักษณะเป็นเส้นใย โดยเส้นใยแต่ละเส้นเรียกว่า ไฮพามักรวมกันเป็น กระจุกเรียกว่า ไมซีเลียม(mycelium) ไฮฟามีไรซอยด์ช่วยยึดเห็ดราให้ติดแน่นกับที่ และบางส่วนของไฮฟาทำหน้าที่สร้างสปอร์ <<< นี่ล่ะที่ผมเห็น
ที่มา : http://www.school.net.th/library/webcontes...2/page03-2.html ขอขอบคุณมา ณ.ที่นี้ด้วยครับ ส่วนอันนี้รูปที่ได้มาจากเพื่อนผมเมื่อนานมาแล้วล่ะ ไม่เกี่ยวกะกะทะไฟฟ้าเพื่อนผมหรอก แต่มันก็คล้ายๆกันนะครับ owo
วันนี้ขออนุญาติอู้ เพราะไม่มีเรื่องจะเขียน =w=" นอนตีพุงอยู่หอทั้งวันเลย
---:: 2 ก.ค. 2550 ::---
คิดไปคิดมา ลบทิ้งให้หมดเลยดีกว่า >w<"
Edit : แก้อะไรเล็กๆน้อยๆ
Edit 2 : ลบคำไม่เหมาะสมออก เพื่อประโยชน์ต่อผู้รับชม
Edit 3 ครั้งสุดท้าย : ฉีกหน้าบันทึกทิ้ง ทำลายผลงานที่น่าอดสู
Edit 4 ครั้งสุดท้ายจริงๆ : พึ่งเจอว่าเขียนเดือนผิด "orz......
คิดไปคิดมา ลบทิ้งให้หมดเลยดีกว่า >w<"
Edit : แก้อะไรเล็กๆน้อยๆ
Edit 2 : ลบคำไม่เหมาะสมออก เพื่อประโยชน์ต่อผู้รับชม
Edit 3 ครั้งสุดท้าย : ฉีกหน้าบันทึกทิ้ง ทำลายผลงานที่น่าอดสู
Edit 4 ครั้งสุดท้ายจริงๆ : พึ่งเจอว่าเขียนเดือนผิด "orz......
อ่านไปซะแล้วอ่ะ...
-3-"
-3-"
---:: 4 ก.ค. 2550 ::---
วันนี้ไปเดินเล่นในตลาดนัด วันวานเรื่องน้องหมายังคงหลอกหลอน ไม่ยักรู้ว่า"โมจิ"จะชื่อโหลขนาดนี้ =w=" สะดุ้งเฮือกทุกทีที่ได้ยิน ถ้าผมมีหาง สงสัยส่ายเป็นโอกาว่าเบอร์3ไปแล้ว ผมเองเคยอยากเลี้ยงน้องหมาแบบจะเป็นจะตายมาครั้งนึงแล้วครับ แต่ด้วยธุรกิจที่ทางบ้านทำอยู่มันไม่อำนวยให้เลี้ยงสัตว์ ผมเลยต้องจำใจอดต่อไป ไว้ผมมีบ้านเป็นของตัวเองก่อนเถอะ!!! ผมจะเลี้ยงเซนต์เบอนาร์ด!!!!
วันนี้ไม่มีเรื่องอะไรมากมายครับ เพราะหาแรงบัลดาลใจให้คิดไม่เจอเลย =w=" แต่พรุ่งนี้ผมไปเรียนล่ะ น่าจะได้เจออะไรให้ฉุกคิดพอควรเลยเชียว
ปล.ทำไมน้องหมาถึงใช้ "โมจิ" เป็นชื่อโหลหว่า owo ? แถวรามฯ2ผมเจอ3ตัวติดเลย รวมน้องหมาเจ้าปัญหาก็เป็น 4 ล่ะครับ แต่เจ้าโมจิทิ้งระเบิดจะอยู่รามฯ2มั้ยน้า =w=" น่าคิดๆ
Edit : แน่นอน เหตุผลเดียวกะอันบน
วันนี้ไปเดินเล่นในตลาดนัด วันวานเรื่องน้องหมายังคงหลอกหลอน ไม่ยักรู้ว่า"โมจิ"จะชื่อโหลขนาดนี้ =w=" สะดุ้งเฮือกทุกทีที่ได้ยิน ถ้าผมมีหาง สงสัยส่ายเป็นโอกาว่าเบอร์3ไปแล้ว ผมเองเคยอยากเลี้ยงน้องหมาแบบจะเป็นจะตายมาครั้งนึงแล้วครับ แต่ด้วยธุรกิจที่ทางบ้านทำอยู่มันไม่อำนวยให้เลี้ยงสัตว์ ผมเลยต้องจำใจอดต่อไป ไว้ผมมีบ้านเป็นของตัวเองก่อนเถอะ!!! ผมจะเลี้ยงเซนต์เบอนาร์ด!!!!
วันนี้ไม่มีเรื่องอะไรมากมายครับ เพราะหาแรงบัลดาลใจให้คิดไม่เจอเลย =w=" แต่พรุ่งนี้ผมไปเรียนล่ะ น่าจะได้เจออะไรให้ฉุกคิดพอควรเลยเชียว
ปล.ทำไมน้องหมาถึงใช้ "โมจิ" เป็นชื่อโหลหว่า owo ? แถวรามฯ2ผมเจอ3ตัวติดเลย รวมน้องหมาเจ้าปัญหาก็เป็น 4 ล่ะครับ แต่เจ้าโมจิทิ้งระเบิดจะอยู่รามฯ2มั้ยน้า =w=" น่าคิดๆ
Edit : แน่นอน เหตุผลเดียวกะอันบน
โมจิ นี่โหลเกินคาดเลยเหรอเนี่ย เจ้าบ๊อก เจ้าโบ้ เชยไปแล้วสินะ
ปล. ทันอ่านก่อนลบเหมือนกัน
ปล. ทันอ่านก่อนลบเหมือนกัน
ก่อนเขียนวันนี้ต้องขออภัยกับสำนวนเสียดแทงลูกนัยตาในวันก่อน ถึงแม้ผมจะเขียนเตือนไว้แล้วก็ตาม แต่กระนั้นการกระทำแบบนี้ไม่ใช่การกระทำที่นำมาซึ่งความรับผิดชอบ จึงกล่าวขอโทษจากทุกท่านที่ได้บังเอิญอ่านไป(หรือแม้แต่จะตั้งใจก็เถอะ)
อย่างที่ว่าครับ ผมเป็นคนก้าวร้าว และมักใช้คำระดับต่ำต้อยถ่อยสถุลในการด่าคน คงไม่แปลกเกินคนนะครับ ผมเองก็คนนี่นา ยังไม่เลิศถึงขั้น มนุษย์ เสียหน่อย เข้าเรื่องดีกว่า
---:: 5 ก.ค. 2550 ::---
พรุ่งนี้ไม่มีเรียน เลยนอนดึกซะวันนึง วันนี้ไปเรียนมาเจอของแปลก แต่คงจะไม่แปลกสำหรับคนทั่วไปมั้ง คงเห็นกันเป็นเรื่องธรรมดาเสียมากกว่า สิ่งที่ผมเห็นคือ คนเดินใช้โทรศัพท์มือถือ ครับ แปลกมั้ย
โทรศัพท์มือถือ คือ? มันคือปัจจัยที่จำเป็นในการดำรงค์อยู่ของคนกลุ่มหนึ่ง ที่พยายามหลอกให้คนอีกกลุ่มหนึ่งใช้มัน แล้วเสียค่าบริการให้ คนที่ใช้นั้นบางส่วนก็จำเป็น เช่น นักธุรกิจรายได้เฉียดหมื่นล้าน ผู้ประกอบการรายได้ดีเดือนละเป็นแสนๆ นักเลงหุ้นที่ถลุงเงินแบบขึ้นๆลงๆ นักข่าว สายลับใช้ติดต่อกับเจ้านาย มือปืนใช้ติดต่อนัดแนะระบุเป้าหมาย ฯลฯ คนกลุ่มผู้มีรายได้สูงเหล่านี้เขาจำเป็นต้องใช้ เพื่อสร้างเม็ดเงินเข้ามาลงทุนต่อ โดยอำนาจการซื้อขายของเขานั้นขึ้นอยู่กับข่าวสารโดยตรง การที่ระบบสารสนเทศน์พวกนี้มีความสะดวกในการขนส่งข้อมูลข่าวสารนั้นคือเรื่องจำเป็น แล้วคนอีกกลุ่มนึงล่ะ แม่ค้า อาซ้อโชว์ห่วย อาหมวยอาหารตามสั่ง ชมรมคณะผู้วิจัยอนุภาคมวลขนาดเล็กกว่าทรายแห่งประเทศไทย นิสิตตกงาน ป.โทตกงาน นักเรียน เด็กอนุบาล กรรมกร จับกัง ลูกจ้างร้านหนึ่งหนึ่งเจ็ด คนกวาดถนน คนเก็บขยะ ชาวสวนชาวไร่ชาวนา แม้กระทั่งขอทาน
พวกที่กล่าวมาข้างหลังนั้นไม่มีความจำเป็นในการใช้มือถือแม้แต่น้อย ใช้ไปก็เสียเงินเปล่า หาเงินจากช่องทางนี้ก็ไม่ได้ (การหาเงินจากโต๊ะบอลผ่านมือถือไม่นับนะครับ ผิดกฏหมาย แน่นอนว่าเล่นไพ่ผ่านมือถือก็ไม่นับเช่นกัน) ปัญหาคือ จะใช้ทำไม หากไม่นับเรื่องการติดต่อพูดคุยกับบุพการีแล้ว มันเป็นช่องทางสลายทรัพย์ได้ดีมากๆทางหนึ่ง แม้ทางค่ายโทรยักษ์ใหญ่จะออกมาลดราคาแบบเอาตีนถีบหน้ากันไปมาก็ตาม แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจะดีขึ้น มันกลับเลวลงเพราะผู้คนยิ่งใช้กันเกลื่อนบ้านเกลื่อนเมือง
แต่ถ้าจะถามถึงสาเหตุแล้วล่ะก็คงจะโทษใครไม่ได้เสียนอกจากผู้ถือสัมปทานคลื่นวิทยุโทรทัศน์ รวมไปถึงสื่อและสิ่งพิมพ์ต่างๆ ที่พยายามปลุกปั้นให้ตลาดมองเห็นมือถือเป็นเครื่องอำนวยความสะดวกประหนึ่งบัตรประจำตัวประชาชน
ทางแก้นั้นง่ายแสนง่าย หากแต่ปฏิบัติแสนยากครับ นั้นคือ "เลิกใช้" เชื่อได้ว่าคนสมัยนี้มีไม่กี่คนหรอกที่เลิกใช้หลังจากใช้มือถือไปได้พักหนึ่งแล้ว หากคุณยังมีเงินเหลือไว้จ่ายไฮยีน่าเหล่านั้น คุณก็ยังตกอยู่ในวงจรณ์อุบาทย์น้ต่อไป เศรษฐกิจพอเพียงที่นายหลวงฯท่านทรงให้การส่งเสริมก็ไม่มีการสนับสนุนเท่าที่สมควร หน่วยงานหลายหน่วยทำแบบเอ้อ เราก็ทำได้นะ จากนั้นก็เงียบ.....เจริญมั้ยล่ะครับ
RRRRRrrrrr....
สวัสดีครับป๊า ครับผม อ๋อ ตอนนี้อยู่ร้านเนตครับ ก็คอมมันต่อเนตได้ที่ไหนล่ะป๊า ครับๆ โอ้ย ไม่ต้องครับ เดี๋ยวเอ็กซ์ออกเงินซื้อเองครับ ทำงานเก็บเงินไม่กี่เดือนเดี๋ยวก็ได้ ครับๆ.....ครับๆ.....ครับๆ.....
/me เดินออกจากห้องน้ำไปคุยไป
/me วิ่งเข้ามาแปะป้าย
/me วิ่งออกไป
ปล.จบของวันนี้นะครับ ไม่ใช่จบเลย >w<
Edit : แก้คำผิดครับ >w<"
Edit2 : แก้เดือนยาวเลย บันทึกผม
อย่างที่ว่าครับ ผมเป็นคนก้าวร้าว และมักใช้คำระดับต่ำต้อยถ่อยสถุลในการด่าคน คงไม่แปลกเกินคนนะครับ ผมเองก็คนนี่นา ยังไม่เลิศถึงขั้น มนุษย์ เสียหน่อย เข้าเรื่องดีกว่า
---:: 5 ก.ค. 2550 ::---
พรุ่งนี้ไม่มีเรียน เลยนอนดึกซะวันนึง วันนี้ไปเรียนมาเจอของแปลก แต่คงจะไม่แปลกสำหรับคนทั่วไปมั้ง คงเห็นกันเป็นเรื่องธรรมดาเสียมากกว่า สิ่งที่ผมเห็นคือ คนเดินใช้โทรศัพท์มือถือ ครับ แปลกมั้ย
โทรศัพท์มือถือ คือ? มันคือปัจจัยที่จำเป็นในการดำรงค์อยู่ของคนกลุ่มหนึ่ง ที่พยายามหลอกให้คนอีกกลุ่มหนึ่งใช้มัน แล้วเสียค่าบริการให้ คนที่ใช้นั้นบางส่วนก็จำเป็น เช่น นักธุรกิจรายได้เฉียดหมื่นล้าน ผู้ประกอบการรายได้ดีเดือนละเป็นแสนๆ นักเลงหุ้นที่ถลุงเงินแบบขึ้นๆลงๆ นักข่าว สายลับใช้ติดต่อกับเจ้านาย มือปืนใช้ติดต่อนัดแนะระบุเป้าหมาย ฯลฯ คนกลุ่มผู้มีรายได้สูงเหล่านี้เขาจำเป็นต้องใช้ เพื่อสร้างเม็ดเงินเข้ามาลงทุนต่อ โดยอำนาจการซื้อขายของเขานั้นขึ้นอยู่กับข่าวสารโดยตรง การที่ระบบสารสนเทศน์พวกนี้มีความสะดวกในการขนส่งข้อมูลข่าวสารนั้นคือเรื่องจำเป็น แล้วคนอีกกลุ่มนึงล่ะ แม่ค้า อาซ้อโชว์ห่วย อาหมวยอาหารตามสั่ง ชมรมคณะผู้วิจัยอนุภาคมวลขนาดเล็กกว่าทรายแห่งประเทศไทย นิสิตตกงาน ป.โทตกงาน นักเรียน เด็กอนุบาล กรรมกร จับกัง ลูกจ้างร้านหนึ่งหนึ่งเจ็ด คนกวาดถนน คนเก็บขยะ ชาวสวนชาวไร่ชาวนา แม้กระทั่งขอทาน
พวกที่กล่าวมาข้างหลังนั้นไม่มีความจำเป็นในการใช้มือถือแม้แต่น้อย ใช้ไปก็เสียเงินเปล่า หาเงินจากช่องทางนี้ก็ไม่ได้ (การหาเงินจากโต๊ะบอลผ่านมือถือไม่นับนะครับ ผิดกฏหมาย แน่นอนว่าเล่นไพ่ผ่านมือถือก็ไม่นับเช่นกัน) ปัญหาคือ จะใช้ทำไม หากไม่นับเรื่องการติดต่อพูดคุยกับบุพการีแล้ว มันเป็นช่องทางสลายทรัพย์ได้ดีมากๆทางหนึ่ง แม้ทางค่ายโทรยักษ์ใหญ่จะออกมาลดราคาแบบเอาตีนถีบหน้ากันไปมาก็ตาม แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจะดีขึ้น มันกลับเลวลงเพราะผู้คนยิ่งใช้กันเกลื่อนบ้านเกลื่อนเมือง
แต่ถ้าจะถามถึงสาเหตุแล้วล่ะก็คงจะโทษใครไม่ได้เสียนอกจากผู้ถือสัมปทานคลื่นวิทยุโทรทัศน์ รวมไปถึงสื่อและสิ่งพิมพ์ต่างๆ ที่พยายามปลุกปั้นให้ตลาดมองเห็นมือถือเป็นเครื่องอำนวยความสะดวกประหนึ่งบัตรประจำตัวประชาชน
ทางแก้นั้นง่ายแสนง่าย หากแต่ปฏิบัติแสนยากครับ นั้นคือ "เลิกใช้" เชื่อได้ว่าคนสมัยนี้มีไม่กี่คนหรอกที่เลิกใช้หลังจากใช้มือถือไปได้พักหนึ่งแล้ว หากคุณยังมีเงินเหลือไว้จ่ายไฮยีน่าเหล่านั้น คุณก็ยังตกอยู่ในวงจรณ์อุบาทย์น้ต่อไป เศรษฐกิจพอเพียงที่นายหลวงฯท่านทรงให้การส่งเสริมก็ไม่มีการสนับสนุนเท่าที่สมควร หน่วยงานหลายหน่วยทำแบบเอ้อ เราก็ทำได้นะ จากนั้นก็เงียบ.....เจริญมั้ยล่ะครับ
RRRRRrrrrr....
สวัสดีครับป๊า ครับผม อ๋อ ตอนนี้อยู่ร้านเนตครับ ก็คอมมันต่อเนตได้ที่ไหนล่ะป๊า ครับๆ โอ้ย ไม่ต้องครับ เดี๋ยวเอ็กซ์ออกเงินซื้อเองครับ ทำงานเก็บเงินไม่กี่เดือนเดี๋ยวก็ได้ ครับๆ.....ครับๆ.....ครับๆ.....
/me เดินออกจากห้องน้ำไปคุยไป
/me วิ่งเข้ามาแปะป้าย
QUOTE
The End !!!
/me วิ่งออกไป
ปล.จบของวันนี้นะครับ ไม่ใช่จบเลย >w<
Edit : แก้คำผิดครับ >w<"
Edit2 : แก้เดือนยาวเลย บันทึกผม
มือถือมีไว้ให้ติดต่อเท่านั้น = =" ไม่ค่อยคุยเล่นด้วยเท่าไหร่ เหอๆ
มือถือตรูมีไว้โทรคุยกะบุพการีเป็นหลัก =w="
แนะเหมือนเดิม วัยยังไม่ถึงก็เจียมตัวเองนะครับ อย่าได้เข้ามาเลย
---:: 6 ก.ค.. 2550 ::--- ตอนเช้า(ดึกๆ อาจเข้ามาเขียนอีก)
วันนี้ผมไปธนาคารมา คงเป็นเรื่องน่ายินดี หากเงิน 3,000 บาท ในมือผมนี้ถูกโอนเข้าบ้านเมตตา หรือกองทุนเด็กน้อยกำพร้าพิการอะไรเทือกนี้ แต่มันไม่ใช่ ตอนนี้มือผมชุ่มไปด้วยเหงื่อแสดงให้เห็นว่าผมเองยังเครียดกับปลายทางและสาเหตุที่ผมต้องโอนเงินก้อนเล็กๆนี้ไป
ถึงผู้อ่านทุกท่าน ผมไม่เคยรู้สึกรังเกียจตัวเองอย่างนี้มานานมากแล้ว นับตั้งแต่ผมโดนไทร์จากมหาวิทยาลัยชื่อดังเมืองสองแคว ครั้งนี้กับครั้งนั้นแม้ไม่เหมือนกัน แต่จุดร่วมที่เหมือนกันคือ ผมรังเกียจการกระทำของตัวเอง มันคงจะดีกว่าถ้าเงินก้อนนี้ไปอยู่ที่บ้านเมตตา หรือว่ากองทุนเด็กด้อยโอกาส เอ๊ะ ผมพูดไปแล้วนี่ ช่างเถอะครับ เอาเป็นว่าเรื่องที่คุณๆจะได้รับฟังต่อไปนี้ เป็นเรื่องจริง และสะท้อนภาพของอนาคตสังคมประเทศที่คุณกำลังอาศัยอยู่นี้อย่างจริงจัง
ถ้าใครรับไม่ได้กับการฆาตกรรมแบบถูกกฏหมายล่ะก็ กรุณางดอ่าน เพราะเรื่องต่อจากนี้ หนัก และ เครียด กรมวัฒนธรรม หรือมาดามสาระแนอย่าได้ลงข้อความอะไรทั้งนั้นผมขอร้อง Case นี้ผมอยากให้เป็นอุทาเห่าอุทาหรณ์แก่คนทั่วไป ไม่ใช่บทหนัง ไม่ใช่บทละคร นี่คือ ชีวิตจริง
เมื่อคืนนี้ประมาณ 3 ทุ่มกว่า เวลากำลังดี ผมนั่งอยู่ที่หน้าจอคอม เพื่อนสนิทผมโทรมา เอาเป็นชื่อ S ละกัน S โทรมาหาผมด้วยน้ำเสียงสั่นครือ ไม่รู้ว่ามันสะอื้นหรือเปล่า แต่ผมคิดว่าไม่เพราะมันเป็นคนเข้มแข็งคนนึง ตอนนี้ S เรียนจบแล้วครับ เขาทำงานอยู่ในกรุงเทพฯนี่ล่ะ แม้ตัวเขาจะไม่อยากมาก็เถอะ แต่คนเราเลือกงานไม่ได้นี่ ในยุคสมัยแบบนี้ขืนเลือกคงไม่มีอะไรกินพอดี
ปัญหาชีวิตของเพื่อนๆมักใช้ผมเป็นที่ปรึกษาสงสัยเหมือนกันว่าผมหน้าเหมือนศิรานีหรือไงนะ แต่ช่างเถอะ วันนี้ผมรังเกียจตัวเองล่ะ มันบอกผมว่า
"ไอ้อืด เกิดเรื่องแล้วว่ะ" อืดเป็นฉายาผมที่ตัวค่อนข้างกลมเลยโดนเรียกงี้มานานแล้ว และใช้เรียกในกลุ่มนี้เท่านั้น
"เกิดอะไรวะ" แน่นอนผมไม่ใช่ฤาษีตาไฟที่ไหนที่จะได้รู้ได้เห็น หากแต่ในสมองผมคิดออกมาได้หลายปัญหาเหลือเกิน ผมเลยเลือกมา 3 อย่างก่อนที่มันจะตอบทัน
1. เงินเดือนมันช๊อต แล้วตังมันใกล้หมดแล้ว มันเลยจะยืมเงินผม เรื่องปกติ เป็นกันมาตั้งนานแล้ว
2. เกิดเรื่องเกี่ยวกับเพื่อนสนิทอีกคนของผม ชื่อ A ละกัน ตอนนี้ A ยังไม่รู้เรื่องราวที่ผมกำลังเล่าอยู่นะครับ หากเขาถามใครละก็อย่าบอกเขาเชียวล่ะ
พูดตรงๆว่า ข้อต่อไปนี้ผมคิดไว้ได้ 2-3 ปีแล้ว แต่โอกาสเกิดมันไม่น่าจะมีผมเลยตัดมาข้อสุดท้าย เพราะยังไงเสีย มันก็ยังมีโอกาสเกิดขึ้นได้ และตอนนี้ มันก็เกิดขึ้นแล้ว....
3. น้อง s แฟนมันกำลังมี เด็ก.....
จบข้อสามคุณคงตรัสรู้ได้อย่างท่วงทีเลยใช่มั้ยครับว่า มันเกิดอะไรขึ้น ผมกำลังทำอะไร ทำไมผมถึงเครียด ใช่ครับ คุณคงเดากันถูกแล้วล่ะ ผมกำลังฆ่าหลานของตัวเอง.....
น้อง s แฟนของ S อยู่กินแบบนี้มานานตั้งแต่ก่อนเรียนจบแล้วครับ ซึ่งผมเองก็แซวมันเรื่องเด็กอยู่บ่อยๆ เพื่อย้ำเตือนมันทางอ้อมว่า "อย่าเผลอนะมึง"
ที่แซวไป ไร้ค่าสิ้นดี......
"น้อง s ท้องว่ะ" สิ้นเสียงของมันใจผมแยกเป็นสองซีก ซีกหนึ่งผมยินดีด้วยที่มันกำลังจะได้เป็นพ่อคน และ ผมจะได้เป็นลุงคน อีกซีกหนึ่งผมวิตกแทนมัน มีลูกตอนนี้แล้วแฟนมันจะเรียนต่อได้ยังไง อีกปีเดียวก็จบแล้วนะนั่น
"กูว่าแล้ว มันต้องเกิดขึ้น แล้วมึงจะทำไงต่อไปวะ เอ้อเดี๋ยวๆ กี่เดือนแล้วเนี่ย" ประโยคคลาสสิคหลุดออกจากปากผมเหมือนที่บทละครทั่วไปเป็น แต่นี่ เป็นชีวิตจริง
"2เดือนกว่าๆว่ะ" ผมกุมขมับทันที แล้วที่มันใช้ชุดตรวจตอนนั้นทำไมมันไม่รู้กันเลยวุ้ย
"แล้วมึง เป็นไงบ้างเนี่ย" น้ำเสียงมันสั่นจนผมอดเป็นห่วงมันไม่ได้ กลัวมันจะเร่งหาเงินเลี้ยงลูกไม่ทัน
"ก็กูพา s ไปตรวจที่คลีนิคแล้วนะเว้ย แม่งเย็ด ใช้เงินตั้ง 12,000 แพงบรรลัย" มันบ่นให้ผมฟัง เย็ดเองแท้ๆ ไปโทษแม่ตัวเองอีก คนเรา
"มึงมีเงินพอมั้ยนั่น" ผมเข้าเรื่องอย่างรู้ใจมันทันที เงินเดือนมัน 18,000 คิดว่าไม่น่าพออยู่แล้ว
"กูมี 8,000 เองว่ะ" น้ำเสียงมันวิตกอย่างฟังได้ชัด ผมเองก็รีบเปิดสมุดเงินแอบฝากดูทันที
"กูมี 3,000 ว่ะ ตอนนี้มีแค่นี้" ชิบหาย อีกพันนึงจะไปหาจากไหนวะ
"แล้วมึงจะแดกอะไรล่ะนั่น" ยังมีหน้ามาเป็นห่วงกูอีก สัด ผมคิดในใจเสียงดัง
"เงินแอบเก็บกู ไว้ซื้อคอมใหม่ แค่นี้ซื้อเหี้ยอะไรได้เล่า มึงเอาไปใช้ก่อนไป" เพื่อนที่ดีควรช่วยเหลือกันแบบไม่หวังผลนะครับ
"เออ ขอบใจว่ะ กูขอโทษนะเว้ย กูไม่รู้แล้วจะปรึกษาใคร" แน่นอนล่ะ กูนี่โคตรศิรานีของพวกมึงไง
"............." ผมก็คุยกันต่อ ตอนแรกผมนึกว่ามันจะใช้เป็นค่าฝากครรถ์ + ค่าจิปาถะเตรียมไว้สำหรับดูแลน้อง s แต่แล้วผมก้ฝืนใจถามหลังจากอ้ำอึ้งอยู่นาน
"แล้วมึง...ไอ้เหี้ยพูดยากวะ....มึง...มึง..มึงจะทำไงกับเด็กคนนี้เนี่ย" พูดตรงๆวินาทีนั้นผมกลัวคำตอบยิ่งกว่าเจอใบเกรดผมเสียอีก แล้วมันก็ไม่ทำให้ผมผิดหวัง
"คงต้องเอาออกว่ะ" เหมือนมิวสิคเวลาหยุดกึ๊กให้ผมได้มึนหัวพอประมาณ ก่อนที่ผมจะถามต่อ
"เลยต้องใช้ 12,000 ......แล้วคลีนิคไหนวะน่ะ ขืนเข้าไปเจอเหี้ยคลีนิคเถื่อนแม่งอันตรายนะน่ะ"
"คลีนิคถูกกฏหมาย คนนี้หมอประจำตัวของพี่รหัสกู" มันตอบอย่างมั่นใจ แม้ผมเองจะยังไม่มั่นใจนักแต่ฟังจากน้ำเสียงที่มันโล่งขึ้น ผมก็สบายใจไปด้วย
"แต่ใจจริง กูอยากให้ไว้นะ เพราะยังไงนั่นก็ลูกกู" เหมือนพระเอกหนังพูด แต่ผมดีใจที่มันบอกผมอย่างนั้น เพราะอย่างน้อย ผมก็ไม่ได้คบพวกเวรบางชนิดที่ดีแต่ทับ
"แต่ s มันจะเรียนยังไงล่ะ มึงคิดดูสิ อีกปีนึงนะว้อย ไม่ใช่ 2 เดือน" มันพูดต่อเติมใจความให้สมบูรณ์
"อือ กูเข้าใจ นั่นล่ะที่กูเป็นห่วง" ผมเองคงไปคาดคั้นอะไรจากมันมากกว่านี้ไม่ได้ เพราะนั่นไม่ใช่ธุระอะไรของผมเลย
"แล้วไปพลาดได้ไงวะนั่น"ผมเองก็ยังคงสงสัยอยู่ แม้จะกระดากปาก แต่เวลานั้นคงต้องถามแล้ว
"s ไม่กินยาคุมน่ะสิ เห้นบอกกินแล้วอ้วน" ผมพึ่งนึกออกว่าฮอร์โมน ญ. มีมากในไขมัน ฉะนั้นการกินยาคุมนั้นจะยิ่งไปเร่งให้เกิดการสะสมไขมันมากขึ้น ทุกพศเป็นเหมือนกันหมดครับ
"เจริญ...." ผมไม่รู้จะหาคำไหนบรรยายความรู้สึกได้อีกแล้ว
"แต่ทีหลังคงกินแล้วล่ะ คงเข็ดไปจนวันตายเลย ยังดีที่หมอเขาบอกว่ามีแบบที่กินแล้วไม่อ้วนด้วย" มันรีบบอกต่อทันที มันคงรู้ว่าผมจะพูดอะไรเลยดักคอออกมาก่อน
"เอ้อ งั้นก็ดีแล้วล่ะ" ในเมื่อปัญหามีทางออก ทุกเรื่องค่อนข้างลงตัว คิดว่าคงไม่มีปัญหาแล้ว
"................." ผมเองก็คุยถามสารทุกข์สุกดิบของมันอยุ่เกือบสิบนาที ก่อนที่ผมจะวางสาย ผมเลยเล่นมุขคลายกังวลมัน
"เอ สองเดือนก่อน ตอนที่กูไปค้างใช่มั้ย งั้นนั่นก็ลูกกูดิ 5555" นี่ล่ะ มุขต่ำๆที่พวกผมชอบใช้
"สัด OK กูขอนอนก่อนนะเว้ย ง่วงชิบ" น้ำเสียงมันฟังดูดีขึ้นกว่าตอนแรกเยอะ ผมเองก็สบายใจที่ได้ยินมันโล่งขึ้น
"เออๆ ตามสบาย" ผมพูดจบมันก็วางสาย
คืนนั้นผมนั่งจ้องบัญชีผม กับ เลขที่บัญชีของมัน โดยมีปลิงตัวนึงนั่งถามอยู่ข้างหลัง คาดคั้นจะเอาคำตอบ แน่นอน ผมไม่บอกใครหรอก แม้แต่ A เพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มนี้ก็ตาม
ไว้พรุ่งนี้ ค่อยทำให้มัน ผมคิดอย่างนี้ แล้วก็นอน ฝนตกอีกครั้งตอนตีสาม ผมตื่นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ คงเพราะจิตตกเกินไป ผมเลยนั่งฟังเพลงจนง่วงอีกครั้งหนึ่ง แล้วจึงนอนต่อ
8.30 น.ฝนเริ่มตก วันนี้ฝนตกเยอะจริง ฟ้าคงเสียใจในการกระทำของผมครั้งนี้ มันแทบไม่ต่างอะไรกับผมลงมือบีบคอหลานที่กำลังจะเกิดมาเองเลย แม้นั่นไม่ใช่ลูกผม แต่ก็เหมือนหลานผม ใครจะว่าผมบ้าก็ช่าง ผมรู้สึกอย่างนี้จริงๆ
ผมรอให้ฝนเบาลงสักครู่ จึงกางร่มเดินไปรอที่หน้าธนาคาร คนเยอะทั้งๆที่พึ่งเปิด ผมเลยนั่งรออย่างจิตตกต่อไป รอด้วยความรู้สึกสับสน
ผมนั่งกุมธนบัตรใบละพันสามใบอยู่นาน รู้สึกรังเกียจตัวเองขึ้นมาในบัดดล เสียงฝนที่ตกมันคอยเสียดแทงใจผมตลอดเวลา ทุกหยดที่โปรยลงมาเหมือนย้ำเตือนถึงสิ่งที่ผมกระทำลงไปในครั้งนี้ หากจะมาคิดในแง่หนึ่งแล้ว การโอนเงินของผมเหมือนการส่งบัตรมรณะให้แก่ชีวิตที่กำลังจะเกิดมาแบบไม่รู้อิโหน่อิเหน่เลยสักนิด แม้ผมเต็มใจช่วยเพื่อนก็เถอะ แต่อีกใจหนึ่งนั้นผมไม่ชอบเอาเสียเลย
"เบอร์ 21 เชิญ ช่อง 2 ค่ะ" เสียงใสๆดังขึ้นมาทำผมแทบบ้า ถึงคิวผมแล้ว เหงื่อผมไหลออกมาไม่หยุด แอร์ก็เย็น ฝนก็ตก ทำไมเป็นอย่างนี้ไปได้ไม่รู้
"โอนเงินสดครับ ธนาคาร........" ผมส่งใบโอนให้เจ้าหน้าที่ เธอไม่มีเวลามานั่งฟังปัญหาชีวิตของลูกค้าหรอก เพราะคนที่เข้ามาก็เยอะ หากนั่งฟังผมบ่นคงยาวถึงบ่ายสาม
"กรุณารอสักครู่นะคะ....เรียบร้อยแล้วค่ะ" เธอส่ง Slip ใบเสร็จมาให้ผม ผมก็ขอบคุณก่อนที่จะเดินออกจากธนาคาร ฝนยังคงตกอยู่
ผมรีบเดินตรงดิ่งกลับมายังห้องพัก วันนี้จิตตกสุดๆ ความรู้สึกต่างๆตีกันมั่วไปหมด หากใครสังเกตุเห็นหนุ่มเจ้าเนื้อเสื้อยืดดำมือถือร่มแต่ไม่กางแถวๆรามฯ2 นั่นล่ะผม วันนี้ผมขออนุญาติโดดเรียนวันนึงครับ อยากเข้ามาระบายความเครียดในห้อง IRC หน่อยนึง
ใครจะว่าผมบ้า คิดมาก รึอย่างไรก็ตามใจ ทั้งที่วันอยากจะเขียนเรื่องสนุกๆกลายเป็นหมันไปถนัดตา ขออภัยสำหรับผู้ที่คาดหวังเรื่องสนุกๆจากมุมมองที่แตกต่างครับ
ตอนนี้ผมเริ่มคิดได้ว่า ถ้าขนาดผมยังจิตตกขนาดนี้ เพื่อนผมมันจะจิตตกขนาดไหนกันนะ ลูกมันแท้ๆ แต่ต้องตัดใจด้วยความไม่พร้อม....เหตุเกิดจากความประมาทอย่างแท้จริง
เรื่องนี้ขอให้เป็นอุทาหรณสำหรับเพื่อนๆและน้องๆทุกคน ไม่ว่าจะ ญ. หรือ ช. เพราะเด็กจะเกิดขึ้นมาได้ต้องเกิดจากการร่วมแรงและรู้เห็นเป็นใจกันทั้งสองฝ่าย ทำอะไรไว้ สุดท้ายก็ต้องรับผิดชอบ ความรับผิดชอบเรื่องชีวิตคนนั้นสูงค่าและมีความหนักหนากว่างานอื่นๆ คิดให้ดีนะครับ ก่อนจะทำอะไร
สำหรับพวกผู้ชาย - เราเป็นเพศที่มีโอกาสคุกคามฝ่ายหญิงมากกว่าฝ่ายหญิงคุกคามเรา ฉะนั้น เราจึงมีความผิดมากกว่าผู้หญิง อีกทั้งการคุมกำเนิดของชายเราง่ายกว่าด้วย แค่สวม ผู้หญิงต้องกินยาไม่ก็สอดอุปกรณ์ต่างๆ ซึ่งมีความเสี่ยงมากกว่าผู้ชาย ฉะนั้น เรา จึงสมควรเป็นผู้เสียสละครับ แค่เรื่องคลอดลูกฝ่ายหญิงเขาก็เสียมากพอแล้วล่ะ เสียเงินซื้อถุงยางสักนิดไม่ใช่เรื่องเสียหายครับ เอาค่าโทรศัพท์ไปซื้อก็ได้
ที่กล่าวมาข้างท้าย ไม่ขอเหมารวมกับกรณีการขืนใจหรือกรณีขายบริการนะครับ
ต่อให้ตัวอ่อนนั้นยังไม่ได้ชื่อว่ามนุษย์ แต่นั่นก็เป็นมนุษย์ไปเกินครึ่งแล้ว ยังไงผมก็ยังรับการกระทำของตัวเองไม่ค่อยได้อยู่ดี วันนี้ ผมร่วมกันฆ่าหลานตัวเอง......สาธุ พรุ่งนี้ผมคงต้องไปตักบาตรเสียหน่อยแล้ว บาปนี้หนักหนาเหลือเกิน
ขออภัยที่นำเรื่องหนักมาถมห้องน้ำครับ จบการบรรยายเพียงแค่นี้ดีกว่า สวัสดีครับ
ปล.บุญคุณจะหมดคุณค่าหากเราทวงมัน ใครก็ตามที่ทำอะไรให้เราโดยไม่หวังผลตอบแทนนั้นเป็นมิตรที่ประเสริฐครับ รักษามิตรภาพไว้ให้ยั่งยืนนะครับ
ปล. ของ ปล. ขอบคุณข้าวที่เล่าเรื่องดีๆให้ฟังครับ > w < \ แล้วก็ไซซัง กะซาลคุง ด้วย ที่ช่วยแนะนำในหลายๆเรื่อง
Edit : แก้เดือนต่อไป เฮ้ย! ทำไมอันต่อไปเดือนถูกเนี่ย =A="
---:: 6 ก.ค.. 2550 ::--- ตอนเช้า(ดึกๆ อาจเข้ามาเขียนอีก)
วันนี้ผมไปธนาคารมา คงเป็นเรื่องน่ายินดี หากเงิน 3,000 บาท ในมือผมนี้ถูกโอนเข้าบ้านเมตตา หรือกองทุนเด็กน้อยกำพร้าพิการอะไรเทือกนี้ แต่มันไม่ใช่ ตอนนี้มือผมชุ่มไปด้วยเหงื่อแสดงให้เห็นว่าผมเองยังเครียดกับปลายทางและสาเหตุที่ผมต้องโอนเงินก้อนเล็กๆนี้ไป
ถึงผู้อ่านทุกท่าน ผมไม่เคยรู้สึกรังเกียจตัวเองอย่างนี้มานานมากแล้ว นับตั้งแต่ผมโดนไทร์จากมหาวิทยาลัยชื่อดังเมืองสองแคว ครั้งนี้กับครั้งนั้นแม้ไม่เหมือนกัน แต่จุดร่วมที่เหมือนกันคือ ผมรังเกียจการกระทำของตัวเอง มันคงจะดีกว่าถ้าเงินก้อนนี้ไปอยู่ที่บ้านเมตตา หรือว่ากองทุนเด็กด้อยโอกาส เอ๊ะ ผมพูดไปแล้วนี่ ช่างเถอะครับ เอาเป็นว่าเรื่องที่คุณๆจะได้รับฟังต่อไปนี้ เป็นเรื่องจริง และสะท้อนภาพของอนาคตสังคมประเทศที่คุณกำลังอาศัยอยู่นี้อย่างจริงจัง
ถ้าใครรับไม่ได้กับการฆาตกรรมแบบถูกกฏหมายล่ะก็ กรุณางดอ่าน เพราะเรื่องต่อจากนี้ หนัก และ เครียด กรมวัฒนธรรม หรือมาดามสาระแนอย่าได้ลงข้อความอะไรทั้งนั้นผมขอร้อง Case นี้ผมอยากให้เป็นอุทาเห่าอุทาหรณ์แก่คนทั่วไป ไม่ใช่บทหนัง ไม่ใช่บทละคร นี่คือ ชีวิตจริง
เมื่อคืนนี้ประมาณ 3 ทุ่มกว่า เวลากำลังดี ผมนั่งอยู่ที่หน้าจอคอม เพื่อนสนิทผมโทรมา เอาเป็นชื่อ S ละกัน S โทรมาหาผมด้วยน้ำเสียงสั่นครือ ไม่รู้ว่ามันสะอื้นหรือเปล่า แต่ผมคิดว่าไม่เพราะมันเป็นคนเข้มแข็งคนนึง ตอนนี้ S เรียนจบแล้วครับ เขาทำงานอยู่ในกรุงเทพฯนี่ล่ะ แม้ตัวเขาจะไม่อยากมาก็เถอะ แต่คนเราเลือกงานไม่ได้นี่ ในยุคสมัยแบบนี้ขืนเลือกคงไม่มีอะไรกินพอดี
ปัญหาชีวิตของเพื่อนๆมักใช้ผมเป็นที่ปรึกษาสงสัยเหมือนกันว่าผมหน้าเหมือนศิรานีหรือไงนะ แต่ช่างเถอะ วันนี้ผมรังเกียจตัวเองล่ะ มันบอกผมว่า
"ไอ้อืด เกิดเรื่องแล้วว่ะ" อืดเป็นฉายาผมที่ตัวค่อนข้างกลมเลยโดนเรียกงี้มานานแล้ว และใช้เรียกในกลุ่มนี้เท่านั้น
"เกิดอะไรวะ" แน่นอนผมไม่ใช่ฤาษีตาไฟที่ไหนที่จะได้รู้ได้เห็น หากแต่ในสมองผมคิดออกมาได้หลายปัญหาเหลือเกิน ผมเลยเลือกมา 3 อย่างก่อนที่มันจะตอบทัน
1. เงินเดือนมันช๊อต แล้วตังมันใกล้หมดแล้ว มันเลยจะยืมเงินผม เรื่องปกติ เป็นกันมาตั้งนานแล้ว
2. เกิดเรื่องเกี่ยวกับเพื่อนสนิทอีกคนของผม ชื่อ A ละกัน ตอนนี้ A ยังไม่รู้เรื่องราวที่ผมกำลังเล่าอยู่นะครับ หากเขาถามใครละก็อย่าบอกเขาเชียวล่ะ
พูดตรงๆว่า ข้อต่อไปนี้ผมคิดไว้ได้ 2-3 ปีแล้ว แต่โอกาสเกิดมันไม่น่าจะมีผมเลยตัดมาข้อสุดท้าย เพราะยังไงเสีย มันก็ยังมีโอกาสเกิดขึ้นได้ และตอนนี้ มันก็เกิดขึ้นแล้ว....
3. น้อง s แฟนมันกำลังมี เด็ก.....
จบข้อสามคุณคงตรัสรู้ได้อย่างท่วงทีเลยใช่มั้ยครับว่า มันเกิดอะไรขึ้น ผมกำลังทำอะไร ทำไมผมถึงเครียด ใช่ครับ คุณคงเดากันถูกแล้วล่ะ ผมกำลังฆ่าหลานของตัวเอง.....
น้อง s แฟนของ S อยู่กินแบบนี้มานานตั้งแต่ก่อนเรียนจบแล้วครับ ซึ่งผมเองก็แซวมันเรื่องเด็กอยู่บ่อยๆ เพื่อย้ำเตือนมันทางอ้อมว่า "อย่าเผลอนะมึง"
ที่แซวไป ไร้ค่าสิ้นดี......
"น้อง s ท้องว่ะ" สิ้นเสียงของมันใจผมแยกเป็นสองซีก ซีกหนึ่งผมยินดีด้วยที่มันกำลังจะได้เป็นพ่อคน และ ผมจะได้เป็นลุงคน อีกซีกหนึ่งผมวิตกแทนมัน มีลูกตอนนี้แล้วแฟนมันจะเรียนต่อได้ยังไง อีกปีเดียวก็จบแล้วนะนั่น
"กูว่าแล้ว มันต้องเกิดขึ้น แล้วมึงจะทำไงต่อไปวะ เอ้อเดี๋ยวๆ กี่เดือนแล้วเนี่ย" ประโยคคลาสสิคหลุดออกจากปากผมเหมือนที่บทละครทั่วไปเป็น แต่นี่ เป็นชีวิตจริง
"2เดือนกว่าๆว่ะ" ผมกุมขมับทันที แล้วที่มันใช้ชุดตรวจตอนนั้นทำไมมันไม่รู้กันเลยวุ้ย
"แล้วมึง เป็นไงบ้างเนี่ย" น้ำเสียงมันสั่นจนผมอดเป็นห่วงมันไม่ได้ กลัวมันจะเร่งหาเงินเลี้ยงลูกไม่ทัน
"ก็กูพา s ไปตรวจที่คลีนิคแล้วนะเว้ย แม่งเย็ด ใช้เงินตั้ง 12,000 แพงบรรลัย" มันบ่นให้ผมฟัง เย็ดเองแท้ๆ ไปโทษแม่ตัวเองอีก คนเรา
"มึงมีเงินพอมั้ยนั่น" ผมเข้าเรื่องอย่างรู้ใจมันทันที เงินเดือนมัน 18,000 คิดว่าไม่น่าพออยู่แล้ว
"กูมี 8,000 เองว่ะ" น้ำเสียงมันวิตกอย่างฟังได้ชัด ผมเองก็รีบเปิดสมุดเงินแอบฝากดูทันที
"กูมี 3,000 ว่ะ ตอนนี้มีแค่นี้" ชิบหาย อีกพันนึงจะไปหาจากไหนวะ
"แล้วมึงจะแดกอะไรล่ะนั่น" ยังมีหน้ามาเป็นห่วงกูอีก สัด ผมคิดในใจเสียงดัง
"เงินแอบเก็บกู ไว้ซื้อคอมใหม่ แค่นี้ซื้อเหี้ยอะไรได้เล่า มึงเอาไปใช้ก่อนไป" เพื่อนที่ดีควรช่วยเหลือกันแบบไม่หวังผลนะครับ
"เออ ขอบใจว่ะ กูขอโทษนะเว้ย กูไม่รู้แล้วจะปรึกษาใคร" แน่นอนล่ะ กูนี่โคตรศิรานีของพวกมึงไง
"............." ผมก็คุยกันต่อ ตอนแรกผมนึกว่ามันจะใช้เป็นค่าฝากครรถ์ + ค่าจิปาถะเตรียมไว้สำหรับดูแลน้อง s แต่แล้วผมก้ฝืนใจถามหลังจากอ้ำอึ้งอยู่นาน
"แล้วมึง...ไอ้เหี้ยพูดยากวะ....มึง...มึง..มึงจะทำไงกับเด็กคนนี้เนี่ย" พูดตรงๆวินาทีนั้นผมกลัวคำตอบยิ่งกว่าเจอใบเกรดผมเสียอีก แล้วมันก็ไม่ทำให้ผมผิดหวัง
"คงต้องเอาออกว่ะ" เหมือนมิวสิคเวลาหยุดกึ๊กให้ผมได้มึนหัวพอประมาณ ก่อนที่ผมจะถามต่อ
"เลยต้องใช้ 12,000 ......แล้วคลีนิคไหนวะน่ะ ขืนเข้าไปเจอเหี้ยคลีนิคเถื่อนแม่งอันตรายนะน่ะ"
"คลีนิคถูกกฏหมาย คนนี้หมอประจำตัวของพี่รหัสกู" มันตอบอย่างมั่นใจ แม้ผมเองจะยังไม่มั่นใจนักแต่ฟังจากน้ำเสียงที่มันโล่งขึ้น ผมก็สบายใจไปด้วย
"แต่ใจจริง กูอยากให้ไว้นะ เพราะยังไงนั่นก็ลูกกู" เหมือนพระเอกหนังพูด แต่ผมดีใจที่มันบอกผมอย่างนั้น เพราะอย่างน้อย ผมก็ไม่ได้คบพวกเวรบางชนิดที่ดีแต่ทับ
"แต่ s มันจะเรียนยังไงล่ะ มึงคิดดูสิ อีกปีนึงนะว้อย ไม่ใช่ 2 เดือน" มันพูดต่อเติมใจความให้สมบูรณ์
"อือ กูเข้าใจ นั่นล่ะที่กูเป็นห่วง" ผมเองคงไปคาดคั้นอะไรจากมันมากกว่านี้ไม่ได้ เพราะนั่นไม่ใช่ธุระอะไรของผมเลย
"แล้วไปพลาดได้ไงวะนั่น"ผมเองก็ยังคงสงสัยอยู่ แม้จะกระดากปาก แต่เวลานั้นคงต้องถามแล้ว
"s ไม่กินยาคุมน่ะสิ เห้นบอกกินแล้วอ้วน" ผมพึ่งนึกออกว่าฮอร์โมน ญ. มีมากในไขมัน ฉะนั้นการกินยาคุมนั้นจะยิ่งไปเร่งให้เกิดการสะสมไขมันมากขึ้น ทุกพศเป็นเหมือนกันหมดครับ
"เจริญ...." ผมไม่รู้จะหาคำไหนบรรยายความรู้สึกได้อีกแล้ว
"แต่ทีหลังคงกินแล้วล่ะ คงเข็ดไปจนวันตายเลย ยังดีที่หมอเขาบอกว่ามีแบบที่กินแล้วไม่อ้วนด้วย" มันรีบบอกต่อทันที มันคงรู้ว่าผมจะพูดอะไรเลยดักคอออกมาก่อน
"เอ้อ งั้นก็ดีแล้วล่ะ" ในเมื่อปัญหามีทางออก ทุกเรื่องค่อนข้างลงตัว คิดว่าคงไม่มีปัญหาแล้ว
"................." ผมเองก็คุยถามสารทุกข์สุกดิบของมันอยุ่เกือบสิบนาที ก่อนที่ผมจะวางสาย ผมเลยเล่นมุขคลายกังวลมัน
"เอ สองเดือนก่อน ตอนที่กูไปค้างใช่มั้ย งั้นนั่นก็ลูกกูดิ 5555" นี่ล่ะ มุขต่ำๆที่พวกผมชอบใช้
"สัด OK กูขอนอนก่อนนะเว้ย ง่วงชิบ" น้ำเสียงมันฟังดูดีขึ้นกว่าตอนแรกเยอะ ผมเองก็สบายใจที่ได้ยินมันโล่งขึ้น
"เออๆ ตามสบาย" ผมพูดจบมันก็วางสาย
คืนนั้นผมนั่งจ้องบัญชีผม กับ เลขที่บัญชีของมัน โดยมีปลิงตัวนึงนั่งถามอยู่ข้างหลัง คาดคั้นจะเอาคำตอบ แน่นอน ผมไม่บอกใครหรอก แม้แต่ A เพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มนี้ก็ตาม
ไว้พรุ่งนี้ ค่อยทำให้มัน ผมคิดอย่างนี้ แล้วก็นอน ฝนตกอีกครั้งตอนตีสาม ผมตื่นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ คงเพราะจิตตกเกินไป ผมเลยนั่งฟังเพลงจนง่วงอีกครั้งหนึ่ง แล้วจึงนอนต่อ
8.30 น.ฝนเริ่มตก วันนี้ฝนตกเยอะจริง ฟ้าคงเสียใจในการกระทำของผมครั้งนี้ มันแทบไม่ต่างอะไรกับผมลงมือบีบคอหลานที่กำลังจะเกิดมาเองเลย แม้นั่นไม่ใช่ลูกผม แต่ก็เหมือนหลานผม ใครจะว่าผมบ้าก็ช่าง ผมรู้สึกอย่างนี้จริงๆ
ผมรอให้ฝนเบาลงสักครู่ จึงกางร่มเดินไปรอที่หน้าธนาคาร คนเยอะทั้งๆที่พึ่งเปิด ผมเลยนั่งรออย่างจิตตกต่อไป รอด้วยความรู้สึกสับสน
ผมนั่งกุมธนบัตรใบละพันสามใบอยู่นาน รู้สึกรังเกียจตัวเองขึ้นมาในบัดดล เสียงฝนที่ตกมันคอยเสียดแทงใจผมตลอดเวลา ทุกหยดที่โปรยลงมาเหมือนย้ำเตือนถึงสิ่งที่ผมกระทำลงไปในครั้งนี้ หากจะมาคิดในแง่หนึ่งแล้ว การโอนเงินของผมเหมือนการส่งบัตรมรณะให้แก่ชีวิตที่กำลังจะเกิดมาแบบไม่รู้อิโหน่อิเหน่เลยสักนิด แม้ผมเต็มใจช่วยเพื่อนก็เถอะ แต่อีกใจหนึ่งนั้นผมไม่ชอบเอาเสียเลย
"เบอร์ 21 เชิญ ช่อง 2 ค่ะ" เสียงใสๆดังขึ้นมาทำผมแทบบ้า ถึงคิวผมแล้ว เหงื่อผมไหลออกมาไม่หยุด แอร์ก็เย็น ฝนก็ตก ทำไมเป็นอย่างนี้ไปได้ไม่รู้
"โอนเงินสดครับ ธนาคาร........" ผมส่งใบโอนให้เจ้าหน้าที่ เธอไม่มีเวลามานั่งฟังปัญหาชีวิตของลูกค้าหรอก เพราะคนที่เข้ามาก็เยอะ หากนั่งฟังผมบ่นคงยาวถึงบ่ายสาม
"กรุณารอสักครู่นะคะ....เรียบร้อยแล้วค่ะ" เธอส่ง Slip ใบเสร็จมาให้ผม ผมก็ขอบคุณก่อนที่จะเดินออกจากธนาคาร ฝนยังคงตกอยู่
ผมรีบเดินตรงดิ่งกลับมายังห้องพัก วันนี้จิตตกสุดๆ ความรู้สึกต่างๆตีกันมั่วไปหมด หากใครสังเกตุเห็นหนุ่มเจ้าเนื้อเสื้อยืดดำมือถือร่มแต่ไม่กางแถวๆรามฯ2 นั่นล่ะผม วันนี้ผมขออนุญาติโดดเรียนวันนึงครับ อยากเข้ามาระบายความเครียดในห้อง IRC หน่อยนึง
ใครจะว่าผมบ้า คิดมาก รึอย่างไรก็ตามใจ ทั้งที่วันอยากจะเขียนเรื่องสนุกๆกลายเป็นหมันไปถนัดตา ขออภัยสำหรับผู้ที่คาดหวังเรื่องสนุกๆจากมุมมองที่แตกต่างครับ
ตอนนี้ผมเริ่มคิดได้ว่า ถ้าขนาดผมยังจิตตกขนาดนี้ เพื่อนผมมันจะจิตตกขนาดไหนกันนะ ลูกมันแท้ๆ แต่ต้องตัดใจด้วยความไม่พร้อม....เหตุเกิดจากความประมาทอย่างแท้จริง
เรื่องนี้ขอให้เป็นอุทาหรณสำหรับเพื่อนๆและน้องๆทุกคน ไม่ว่าจะ ญ. หรือ ช. เพราะเด็กจะเกิดขึ้นมาได้ต้องเกิดจากการร่วมแรงและรู้เห็นเป็นใจกันทั้งสองฝ่าย ทำอะไรไว้ สุดท้ายก็ต้องรับผิดชอบ ความรับผิดชอบเรื่องชีวิตคนนั้นสูงค่าและมีความหนักหนากว่างานอื่นๆ คิดให้ดีนะครับ ก่อนจะทำอะไร
สำหรับพวกผู้ชาย - เราเป็นเพศที่มีโอกาสคุกคามฝ่ายหญิงมากกว่าฝ่ายหญิงคุกคามเรา ฉะนั้น เราจึงมีความผิดมากกว่าผู้หญิง อีกทั้งการคุมกำเนิดของชายเราง่ายกว่าด้วย แค่สวม ผู้หญิงต้องกินยาไม่ก็สอดอุปกรณ์ต่างๆ ซึ่งมีความเสี่ยงมากกว่าผู้ชาย ฉะนั้น เรา จึงสมควรเป็นผู้เสียสละครับ แค่เรื่องคลอดลูกฝ่ายหญิงเขาก็เสียมากพอแล้วล่ะ เสียเงินซื้อถุงยางสักนิดไม่ใช่เรื่องเสียหายครับ เอาค่าโทรศัพท์ไปซื้อก็ได้
ที่กล่าวมาข้างท้าย ไม่ขอเหมารวมกับกรณีการขืนใจหรือกรณีขายบริการนะครับ
ต่อให้ตัวอ่อนนั้นยังไม่ได้ชื่อว่ามนุษย์ แต่นั่นก็เป็นมนุษย์ไปเกินครึ่งแล้ว ยังไงผมก็ยังรับการกระทำของตัวเองไม่ค่อยได้อยู่ดี วันนี้ ผมร่วมกันฆ่าหลานตัวเอง......สาธุ พรุ่งนี้ผมคงต้องไปตักบาตรเสียหน่อยแล้ว บาปนี้หนักหนาเหลือเกิน
ขออภัยที่นำเรื่องหนักมาถมห้องน้ำครับ จบการบรรยายเพียงแค่นี้ดีกว่า สวัสดีครับ
ปล.บุญคุณจะหมดคุณค่าหากเราทวงมัน ใครก็ตามที่ทำอะไรให้เราโดยไม่หวังผลตอบแทนนั้นเป็นมิตรที่ประเสริฐครับ รักษามิตรภาพไว้ให้ยั่งยืนนะครับ
ปล. ของ ปล. ขอบคุณข้าวที่เล่าเรื่องดีๆให้ฟังครับ > w < \ แล้วก็ไซซัง กะซาลคุง ด้วย ที่ช่วยแนะนำในหลายๆเรื่อง
Edit : แก้เดือนต่อไป เฮ้ย! ทำไมอันต่อไปเดือนถูกเนี่ย =A="
ซึ้งใจในมิตรแท้ ...
---:: 7 ก.ค. 2550 ::---
วันนี้ไปเจอลูกคิวป์ในห้องเพื่อน คนเดียวกะที่เลี้ยงรากะทะนั่นล่ะ ลูกคิวป์ 3x3 ทำจากพลาสติก ใช้หลอกเด็กให้เงียบได้สบายๆพักนึง แน่นอนมันหลอกผมให้อยู่กับที่ไม่พูดไม่จาได้เกือบชั่วโมงเลย ผมเป็นคนที่ไม่ถูกโรคกับลูกคิวป์มานานแล้วล่ะครับ เนื่องจากเล่นยังไงมันก็ไม่ได้เต็มรูปสมบูรณ์เสียที คิดว่าผ่านมาหลายปีผมจะทำมันได้ ว่าแล้วก็ลงมือ......
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ผมต่อจนตันเป็นสิบรอบ แต่มันก็ไม่สำเร็จ ยังไงเสียผมก็ไม่ยอมแพ้มันหรอก.........
อีกกว่า 10 นาที ผมยังคงพยายามต่อมันอยู่ แต่ก็ยังหาทางชนะมันไม่ได้เพื่อนๆเริ่มมองผมด้วยความอนาถใจ.....
เกือบครบชั่วโมงแล้ว ผมคิดในใจ "ตูยังไม่ยอมหรอก วันนี้ตูต้องเอาเอ็งให้อยู่หมัด" แต่ในตอนนั้นเอง
จ๊อกกกกกกก.......
ท้องผมเตือนถึงสิ่งที่พึงกระทำ เพราะนี่มันบ่ายโมงกว่าๆแล้ว ผมยอมลามือแต่เพียงเท่านี้ ในตอนนั้น น้องสาวเพื่อนผมกลับมาพอดี!!!
ผมจับเธอกด เอ้ย ผมส่งลูกคิวป์ให้เธอก่อนบอกว่า "เล่นแทนทีน่อ" เพื่อนผมพูดเสริม "เดี๋ยวพวกพี่ไปกินข้าวกันก่อน ตามไปละกัน ร้านเดิม" เธอก็เอาไปเล่นอย่างสนุกสนาน ในขณะที่พวกผมเดินไปกินข้าวกัน
10 กว่านาทีต่อมา เธอเดินตามมาที่ร้าน พร้อมกับลูกคิวป์เจ้ากรรมในมือ แถมในสภาพเสร็จสมบูรณ์......
เธอไม่พูดอะไร นั่งมองพวกผมตาแป๋ว ไร้เดียงสาและใสซื่อ แต่เพื่อนผมมันนั่หัวเราะกันแทบเป็นแทบตาย "orz..........
ฝากไว้ก่อนเถอะ ลูกคิวป์.......
วันนี้ไปเจอลูกคิวป์ในห้องเพื่อน คนเดียวกะที่เลี้ยงรากะทะนั่นล่ะ ลูกคิวป์ 3x3 ทำจากพลาสติก ใช้หลอกเด็กให้เงียบได้สบายๆพักนึง แน่นอนมันหลอกผมให้อยู่กับที่ไม่พูดไม่จาได้เกือบชั่วโมงเลย ผมเป็นคนที่ไม่ถูกโรคกับลูกคิวป์มานานแล้วล่ะครับ เนื่องจากเล่นยังไงมันก็ไม่ได้เต็มรูปสมบูรณ์เสียที คิดว่าผ่านมาหลายปีผมจะทำมันได้ ว่าแล้วก็ลงมือ......
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ผมต่อจนตันเป็นสิบรอบ แต่มันก็ไม่สำเร็จ ยังไงเสียผมก็ไม่ยอมแพ้มันหรอก.........
อีกกว่า 10 นาที ผมยังคงพยายามต่อมันอยู่ แต่ก็ยังหาทางชนะมันไม่ได้เพื่อนๆเริ่มมองผมด้วยความอนาถใจ.....
เกือบครบชั่วโมงแล้ว ผมคิดในใจ "ตูยังไม่ยอมหรอก วันนี้ตูต้องเอาเอ็งให้อยู่หมัด" แต่ในตอนนั้นเอง
จ๊อกกกกกกก.......
ท้องผมเตือนถึงสิ่งที่พึงกระทำ เพราะนี่มันบ่ายโมงกว่าๆแล้ว ผมยอมลามือแต่เพียงเท่านี้ ในตอนนั้น น้องสาวเพื่อนผมกลับมาพอดี!!!
ผมจับเธอกด เอ้ย ผมส่งลูกคิวป์ให้เธอก่อนบอกว่า "เล่นแทนทีน่อ" เพื่อนผมพูดเสริม "เดี๋ยวพวกพี่ไปกินข้าวกันก่อน ตามไปละกัน ร้านเดิม" เธอก็เอาไปเล่นอย่างสนุกสนาน ในขณะที่พวกผมเดินไปกินข้าวกัน
10 กว่านาทีต่อมา เธอเดินตามมาที่ร้าน พร้อมกับลูกคิวป์เจ้ากรรมในมือ แถมในสภาพเสร็จสมบูรณ์......
เธอไม่พูดอะไร นั่งมองพวกผมตาแป๋ว ไร้เดียงสาและใสซื่อ แต่เพื่อนผมมันนั่หัวเราะกันแทบเป็นแทบตาย "orz..........
ฝากไว้ก่อนเถอะ ลูกคิวป์.......
<<< นี่ก็เล่นไม่สำเร็จซักที = =
---:: 8 ก.ค. 2550 ::---
วันนี้ไม่รู้ทำไมง่วงเร็วผิดปกติ สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
เมื่อเช้าก็นอนตื่นเกือบเที่ยงแท้ สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
เพื่อนที่เกาะเป็นปลิงก็คิดจะเช่าห้องอยู่เองแล้ว....สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
วันนี้ลุกขึ้นมาซักเสื้อผ้าแล้วตาก พอตากปุ๊ปฝนก็ทำท่าจะตก สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
พอเริ่มบ่น ฝนก็งอนไม่ตกซะงั้น ไม่เข้าใจเลย สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
นั่งวาดรูปเล่นอยู่ ดินสอก็หัก ลางไม่ค่อยดีเลย สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
วันนี้วาดรูปเพลิน ไม่หิวข้าวเลย แปลกดี ทั้งๆที่ตอนรู้ตัวนั่นมันบ่าย 4 โมงแล้ว สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
นอนกลิ้งไปมา ไม่มีจินตนาการจะวาดรูปต่อ ท่อจินตนาการตีบตัน สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
นั่งอัพ Role ตามข้อมูลที่มี ยังไม่พิมพ์เนื้อเรื่อง เพราะคนยังไม่ครบ พิมพ์ไปพิมพ์มาไฟดับ ยังไม่ได้เซฟ เซ็งเลย ไฟดับได้ไงว้อย สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
อารมณ์เสียนิดๆ ออกมาหาของกินระบายอารมณ์ ร้านข้าวพร้อมใจกันปิดหนีหน้า เฮ้ย แกล้วกันรึเปล่าเนี่ย สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
ต้มมาม่ากินประทังชีพ กินเสร็จอ่านหนังสือเรียน มหัศจรรย์ที่เราตั้งใจอ่านมันได้ด้วย สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
อ่านจนมืด เลยมานั่งเล่น IRC ไม่ค่อยได้คุยกัยใคร คนก็เยอะ แต่หาเรื่องคุยไม่ได้ สมองตันจริงๆวันนี้ สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
เล่นไปได้แป๊ปนึงเริ่มง่วง ไม่น่าง่วงไวขนาดนี้ อ้อ ผมพิมพ์ไปแล้วนี่ คงง่วงขนาดหนัก สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
ไม่รู้วันนี้นั่งพิมพ์บันทึกไปแบบนี้ได้ไง ไม่ได้มีเนื้อหาสาระอะไรเลยแท้ๆ
สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
Edit : อันนี้พิมพ์วันไม่ผิด แต่ลืมใส่ทั้งยวงเลย =w="
จบดีกว่าผม แล้วพบกันใหม่ครับ >w<\=/
สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง.... 5555
วันนี้ไม่รู้ทำไมง่วงเร็วผิดปกติ สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
เมื่อเช้าก็นอนตื่นเกือบเที่ยงแท้ สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
เพื่อนที่เกาะเป็นปลิงก็คิดจะเช่าห้องอยู่เองแล้ว....สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
วันนี้ลุกขึ้นมาซักเสื้อผ้าแล้วตาก พอตากปุ๊ปฝนก็ทำท่าจะตก สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
พอเริ่มบ่น ฝนก็งอนไม่ตกซะงั้น ไม่เข้าใจเลย สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
นั่งวาดรูปเล่นอยู่ ดินสอก็หัก ลางไม่ค่อยดีเลย สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
วันนี้วาดรูปเพลิน ไม่หิวข้าวเลย แปลกดี ทั้งๆที่ตอนรู้ตัวนั่นมันบ่าย 4 โมงแล้ว สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
นอนกลิ้งไปมา ไม่มีจินตนาการจะวาดรูปต่อ ท่อจินตนาการตีบตัน สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
นั่งอัพ Role ตามข้อมูลที่มี ยังไม่พิมพ์เนื้อเรื่อง เพราะคนยังไม่ครบ พิมพ์ไปพิมพ์มาไฟดับ ยังไม่ได้เซฟ เซ็งเลย ไฟดับได้ไงว้อย สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
อารมณ์เสียนิดๆ ออกมาหาของกินระบายอารมณ์ ร้านข้าวพร้อมใจกันปิดหนีหน้า เฮ้ย แกล้วกันรึเปล่าเนี่ย สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
ต้มมาม่ากินประทังชีพ กินเสร็จอ่านหนังสือเรียน มหัศจรรย์ที่เราตั้งใจอ่านมันได้ด้วย สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
อ่านจนมืด เลยมานั่งเล่น IRC ไม่ค่อยได้คุยกัยใคร คนก็เยอะ แต่หาเรื่องคุยไม่ได้ สมองตันจริงๆวันนี้ สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
เล่นไปได้แป๊ปนึงเริ่มง่วง ไม่น่าง่วงไวขนาดนี้ อ้อ ผมพิมพ์ไปแล้วนี่ คงง่วงขนาดหนัก สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
ไม่รู้วันนี้นั่งพิมพ์บันทึกไปแบบนี้ได้ไง ไม่ได้มีเนื้อหาสาระอะไรเลยแท้ๆ
สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง....
Edit : อันนี้พิมพ์วันไม่ผิด แต่ลืมใส่ทั้งยวงเลย =w="
จบดีกว่าผม แล้วพบกันใหม่ครับ >w<\=/
สงสัยเพราะเป็นวันอาทิตย์มั้ง.... 5555
................. อ่านหมดแย้ว เฮ่อ.................... 
แต่ก็ยังอ่านได้จนจบ สงสัยเพราะเมื่อวานเป็นวันอาทิตย์ 
---:: 10 ก.ค. 2550 ::---
ในที่สุดวันนี้ผมก็เอาชนะมันได้ หลังจากที่ระทมทุกข์กับเรื่องนี้อยู่ 2-3 วัน เพราะมันเป็นมาหลายปีแล้วที่ผมยังไม่สามารถเอาชนะ "ลูกคิวป์" ได้เลย และในวันนี้ผมก็เอาชนะมันสำเร็จ.....
ผมไปหอเพื่อนมาอีกแล้วครับ พักนี้ไม่อยากเปลืองไฟห้องตัวเอง เลยไปสิงสู่อยู่แถวๆหอชาวบ้านเขา ไม่ได้นาน 2 ชั่วโมงกำลังดี
ไปถึงผมก็เหลือบไปเจอะโจทย์เก่าจนได้ มันวางอยู่บนโต๊ะในสภาพถูกต่อไม่เสร็จ เพื่อนผมคงต่อเล่นทิ้งไว้ ด้วยความแค้นใจ ผมเลยเดินเข้าไปเอามาเล่นเสียใหม่ แก้ที่ต่อเอาไว้แล้วเอามานั่งฝึกตรรกกะของตัวเอง วันนี้แปลกกว่าวันวานครับ ผมนั่งคิดอยู่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ในที่สุดมันก็ยอมจำนนต่อลูกตื๊อของผม
แกร๊ก
สิ้นเสียงประกอบพวกเพื่อนผมก็เดินเข้ามาเหมือนกับว่ามันนั่งดูกันอยู่นานแล้ว แล้วคอยโอกาสเข้ามาตอนผมประกอบเสร็จ เข้ามาพวกมันก็เริ่มเอะอะกัน
"เฮ้ย จะทำมึงก็ทำได้นี่หว่า ทำไมวันก่อนมึงโง่อยู่ตั้งนานวะ"
"สิ่งมีชีวิตย่อมมีการพัฒนาว่ะ ดูวันนี้มันแสดงให้เราเห็นแล้ว"
"เฮ้ย มึงต่อเสร็จก่อนกูได้ไง กูไม่ยอมนะเว้ย เอามานี่ กูบ้าง"
เพื่อนจังหวัดผมทั้งนั้น มันตอกย้ำกันได้ดีจริงๆ
อย่างไรเสีย วันนี้ ผมก็เอาชนะอริตลอดชีวิตผมได้อย่างนึงแล้วล่ะ >w<
จากการต่อลูกคิวป์ในครั้งนี้ทำให้ผมพบว่า ความจริงมันก็ไม่ได้ยากอะไรมากมาย เพียงแต่ว่า แต่ละคนมีกระบวนการทางความคิดไม่เหมือนกัน บางคนอาจจะต่อไปงั้นๆไม่ได้คิดจะจดจำวิธีการต่อ บางคนต่อแบบคิดไปทีละเปราะ บางคนอาจจะนั่งนึกถึงรูปแบบที่น่าจะเป็นการเริ่มต้นหรือว่าจบของลูกคิวป์ลูกนั้นๆ บางคนก็ใช้การจำว่าหมุนแบบไหนแล้วสำเร็จ ต่างคนต่างวิธีคิด ซึ่งมันก็ไม่มีอันไหนผิด เพราะจุดมุ่งหมายของทุกวิธีเหมือนกันคือ ต่อให้ลูกคิวป์เป็นสี่เหลี่ยมสมบูรณ์ จะแตกต่างกันก็เพียงความเร็วเท่านั้น แค่เรื่องเล่นของเล่นยังคิดไม่เหมือนกันเลย ประสาอะไรกับมุมมอง ทุกคนย่อมไม่เหมือนกันอยู่แล้ว อาจจะคล้ายกันบ้างก็ว่ากันไป
คงจะดีกว่านี้ ถ้าคนเราทุกคนยอมรับในมุมมองที่แตกต่าง ความเห็นที่แตกแยกออกไป ไม่ใช่กัดกันอยู่อย่างทุกวันนี้
จบดีกว่า เดี๋ยววกเข้าการเมืองจนได้ =w="
Edit 1 : พึ่งสังเกตุว่าลืมใส่วันที่ =w=" โอ ชิท "orz......
Edit 2 : ใส่วันที่ แต่เสือกใส่เดือนผิด แก้กันต่อปาย
ในที่สุดวันนี้ผมก็เอาชนะมันได้ หลังจากที่ระทมทุกข์กับเรื่องนี้อยู่ 2-3 วัน เพราะมันเป็นมาหลายปีแล้วที่ผมยังไม่สามารถเอาชนะ "ลูกคิวป์" ได้เลย และในวันนี้ผมก็เอาชนะมันสำเร็จ.....
ผมไปหอเพื่อนมาอีกแล้วครับ พักนี้ไม่อยากเปลืองไฟห้องตัวเอง เลยไปสิงสู่อยู่แถวๆหอชาวบ้านเขา ไม่ได้นาน 2 ชั่วโมงกำลังดี
ไปถึงผมก็เหลือบไปเจอะโจทย์เก่าจนได้ มันวางอยู่บนโต๊ะในสภาพถูกต่อไม่เสร็จ เพื่อนผมคงต่อเล่นทิ้งไว้ ด้วยความแค้นใจ ผมเลยเดินเข้าไปเอามาเล่นเสียใหม่ แก้ที่ต่อเอาไว้แล้วเอามานั่งฝึกตรรกกะของตัวเอง วันนี้แปลกกว่าวันวานครับ ผมนั่งคิดอยู่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ในที่สุดมันก็ยอมจำนนต่อลูกตื๊อของผม
แกร๊ก
สิ้นเสียงประกอบพวกเพื่อนผมก็เดินเข้ามาเหมือนกับว่ามันนั่งดูกันอยู่นานแล้ว แล้วคอยโอกาสเข้ามาตอนผมประกอบเสร็จ เข้ามาพวกมันก็เริ่มเอะอะกัน
"เฮ้ย จะทำมึงก็ทำได้นี่หว่า ทำไมวันก่อนมึงโง่อยู่ตั้งนานวะ"
"สิ่งมีชีวิตย่อมมีการพัฒนาว่ะ ดูวันนี้มันแสดงให้เราเห็นแล้ว"
"เฮ้ย มึงต่อเสร็จก่อนกูได้ไง กูไม่ยอมนะเว้ย เอามานี่ กูบ้าง"
เพื่อนจังหวัดผมทั้งนั้น มันตอกย้ำกันได้ดีจริงๆ
อย่างไรเสีย วันนี้ ผมก็เอาชนะอริตลอดชีวิตผมได้อย่างนึงแล้วล่ะ >w<
จากการต่อลูกคิวป์ในครั้งนี้ทำให้ผมพบว่า ความจริงมันก็ไม่ได้ยากอะไรมากมาย เพียงแต่ว่า แต่ละคนมีกระบวนการทางความคิดไม่เหมือนกัน บางคนอาจจะต่อไปงั้นๆไม่ได้คิดจะจดจำวิธีการต่อ บางคนต่อแบบคิดไปทีละเปราะ บางคนอาจจะนั่งนึกถึงรูปแบบที่น่าจะเป็นการเริ่มต้นหรือว่าจบของลูกคิวป์ลูกนั้นๆ บางคนก็ใช้การจำว่าหมุนแบบไหนแล้วสำเร็จ ต่างคนต่างวิธีคิด ซึ่งมันก็ไม่มีอันไหนผิด เพราะจุดมุ่งหมายของทุกวิธีเหมือนกันคือ ต่อให้ลูกคิวป์เป็นสี่เหลี่ยมสมบูรณ์ จะแตกต่างกันก็เพียงความเร็วเท่านั้น แค่เรื่องเล่นของเล่นยังคิดไม่เหมือนกันเลย ประสาอะไรกับมุมมอง ทุกคนย่อมไม่เหมือนกันอยู่แล้ว อาจจะคล้ายกันบ้างก็ว่ากันไป
คงจะดีกว่านี้ ถ้าคนเราทุกคนยอมรับในมุมมองที่แตกต่าง ความเห็นที่แตกแยกออกไป ไม่ใช่กัดกันอยู่อย่างทุกวันนี้
จบดีกว่า เดี๋ยววกเข้าการเมืองจนได้ =w="
Edit 1 : พึ่งสังเกตุว่าลืมใส่วันที่ =w=" โอ ชิท "orz......
Edit 2 : ใส่วันที่ แต่เสือกใส่เดือนผิด แก้กันต่อปาย
ชอบวิธีเอาแนวคิดมาโยงกับเหตุการณ์จังค่ะ เก่งมากๆเลย
... แล้วถ้าคนที่ต่อลูกคิวบ์ไม่ได้ซะที จะถือว่าเป็นคนไม่มีมุมมองหรือแง่คิดไม่คะ ... TTATT
(จนบัดนี้ยังไม่เคยต่อได้เลยค่ะ TTATT)
... แล้วถ้าคนที่ต่อลูกคิวบ์ไม่ได้ซะที จะถือว่าเป็นคนไม่มีมุมมองหรือแง่คิดไม่คะ ... TTATT
(จนบัดนี้ยังไม่เคยต่อได้เลยค่ะ TTATT)
---:: 11 ก.ค. 2550 ::---
พักนี้ฝนตกบ่อยจนน่าดีใจ แต่อยากให้ไปตกแถวๆอีสานจัง จะได้เขียวสักทีนึง ตอนนี้แล้งจะแย่แล้ว ตราบใดที่ยังมองเห็นอีสานบ้านเราเป็นสีแดงๆส้มจากหน้าจอดาวเทียมล่ะก็ ใครมาพูดว่าอีสานเขียวแล้ว ผมก็ไม่เชื่อ (ยกเว้นเสียแต่เจ็บจนช้ำเขียวจากฝีมือนัขกินเอ้ย นักการเมือง ของประเทศเราก็อีกเรื่องนึง แต่ผมว่ามันเขียวช้ำทั้งประเทศแล้วล่ะ) พูดถึง ฝน ทำเอาผมนึกถึงใครหลายๆคนที่ผมรู้จัก ทั้งแบบที่รู้จักมักจี่สนิทๆ ทั้งที่ไม่สนิท ทั้งที่เคยพบตัวจริง และไม่เคยพบตัวจริง มีหลายคนที่ไม่ชอบฝน แต่มีน้อยคนนักที่จะชอบฝน อาจเป็นความโรคจิตส่วนบุคคล หรือว่าสัญชาตญาณส่วนลึกในตัวผมก็เป็นได้ ที่เวลาผมเห็นพายุฝน หรือเมฆตั้งเค้าว่า ตกแน่ๆ มาแต่ไกล ผมจะดีใจ ตื่นเต้น และเฝ้าคอยเวลาที่ฝนตก
ชาติก่อนถ้าผมไม่ขาดน้ำตาย ก็คงแห้งตายด้วยสาเหตุบางประการ ชาตินี้เลยดีใจนักหนาเวลาฝนตก
แต่ที่ผมคิดถึงทุกครั้งทั้เวลาฝนตก ไม่ใชช่สิ่งอื่นใดครับ
ผมนึกถึง "ในหลวงฯ" ครับ
ใช่ครับพระหมากษัตริย์ของประเทศที่ผองพี่น้องชาวไทยเราอาศัยอยู่นี่เอง ท่านมาเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้เนี่ย คำตอบอยู่ที่โครงการ"ฝนหลวง"ครับ ใช่นะครับ พระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ถูกแปรรูปมาเป็นหยดน้ำเหล่านี้ ฝนทุกหยดสำหรับผมมันมีคุณค่าทางจิตใจอย่างมหาศาลล่ะครับ แม้ว่าฝนทุกหยดที่ตกบนผืนแผ่นดินไทยเรานี้จะไมได้เกิดมาจากการทำฝนเทียมเพียงอย่างเดียว แต่แค่เห็น ผมก็นึกถึงพระมหากรุณาธิคุณที่ทดแทนได้ไม่หมดสิ้นแล้วล่ะ
ผมว่าเพียงแค่นี้น่าจะเป็นเหตุผลที่มีนำหนักพอจะให้ผมชอบฝนได้ล่ะครับ
ปล.ไม่ได้คิดจะให้ใครคนอื่นคิดตาม หากแต่ว่าผมแลกเปลี่ยนมุมมองกับคนอื่นๆเท่านั้นเองครับ >w<
สำหรับแพนซังนะครับ>w<
การที่ต่อลูกคิวป์ไม่ได้ ไม่สำเร็จเป็นเรื่องไม่แปลกครับผม เพราะเพื่อนผมสอบได้ 3.8กว่าๆ(สำหรับมหาลัยนะครับ) มันยังต่อไม่ได้เลย ทั้งๆที่มันฉลาดกว่าผมแท้ๆ มุมมองมันก็เป็นตัวของมันเองดี ฉะนั้นอย่าไปวิตกนะครับ เพียงแค่คุณยังจับหลัก จับลู่ทาง ของมันไม่ได้แค่นั้นล่ะ
ทุกๆคนมีมุมมองไม่ใคร่จะเหมือนกันครับ บางคนอาจคล้ายได้ บางคนก็ต่างกันสุดขั้วได้ เรื่องสามัญครับ
ผมคิดว่าทุกๆคนต่อลูกคิวป์ได้นะครับ ให้เวลากับมันสัก 1-2 ชั่วโมง คิดว่าน่าจะทำได้แล้วล่ะ
ปัญหาทุกอย่าง อุปสรรคทุกสิ่ง มีทางแก้เสมอครับ เพียงแต่คุณต้องเข้าใจมัน ก็เท่านั้นเอง
พอก่อนดีกว่าผม ลูกคิวป์จะกลายเป็นปัญาหาชีวิตแล้ว สวัสดีครับ >w<\
สุดท้ายที่เกือบลืม ผมขอบคุณทุกๆคนที่อ่าน ที่เม้ม Rep.ไร้สาระนี้นะครับ รูปต่อไปนี้ผมให้ทุกๆคนล่ะ
คำเตือน ที่นี่เป็นห้องน้ำ เป็นสถานที่อโคจรสำหรับผู้ที่กำลังบริโภค กำลังจะบริโภค หรือแม้แต่คิดอยากจะบริโภค ใครที่เข้าข่ายข้างต้น อย่าเปิดดูนะครับ
ผมเตือนคุณแล้วนะ!!! โปรดอ่านคำเตือนอีกครั้ง!!!
Edit : แก้คำผิด(เท่าที่สำรวจเจอนะครับ >w<)
Edit 2 : ตรวจยังไงวะตู เดือนผิดไม่แก้ เฮ้ย!!!
พักนี้ฝนตกบ่อยจนน่าดีใจ แต่อยากให้ไปตกแถวๆอีสานจัง จะได้เขียวสักทีนึง ตอนนี้แล้งจะแย่แล้ว ตราบใดที่ยังมองเห็นอีสานบ้านเราเป็นสีแดงๆส้มจากหน้าจอดาวเทียมล่ะก็ ใครมาพูดว่าอีสานเขียวแล้ว ผมก็ไม่เชื่อ (ยกเว้นเสียแต่เจ็บจนช้ำเขียวจากฝีมือนัขกินเอ้ย นักการเมือง ของประเทศเราก็อีกเรื่องนึง แต่ผมว่ามันเขียวช้ำทั้งประเทศแล้วล่ะ) พูดถึง ฝน ทำเอาผมนึกถึงใครหลายๆคนที่ผมรู้จัก ทั้งแบบที่รู้จักมักจี่สนิทๆ ทั้งที่ไม่สนิท ทั้งที่เคยพบตัวจริง และไม่เคยพบตัวจริง มีหลายคนที่ไม่ชอบฝน แต่มีน้อยคนนักที่จะชอบฝน อาจเป็นความโรคจิตส่วนบุคคล หรือว่าสัญชาตญาณส่วนลึกในตัวผมก็เป็นได้ ที่เวลาผมเห็นพายุฝน หรือเมฆตั้งเค้าว่า ตกแน่ๆ มาแต่ไกล ผมจะดีใจ ตื่นเต้น และเฝ้าคอยเวลาที่ฝนตก
ชาติก่อนถ้าผมไม่ขาดน้ำตาย ก็คงแห้งตายด้วยสาเหตุบางประการ ชาตินี้เลยดีใจนักหนาเวลาฝนตก
แต่ที่ผมคิดถึงทุกครั้งทั้เวลาฝนตก ไม่ใชช่สิ่งอื่นใดครับ
ผมนึกถึง "ในหลวงฯ" ครับ
ใช่ครับพระหมากษัตริย์ของประเทศที่ผองพี่น้องชาวไทยเราอาศัยอยู่นี่เอง ท่านมาเกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้เนี่ย คำตอบอยู่ที่โครงการ"ฝนหลวง"ครับ ใช่นะครับ พระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ถูกแปรรูปมาเป็นหยดน้ำเหล่านี้ ฝนทุกหยดสำหรับผมมันมีคุณค่าทางจิตใจอย่างมหาศาลล่ะครับ แม้ว่าฝนทุกหยดที่ตกบนผืนแผ่นดินไทยเรานี้จะไมได้เกิดมาจากการทำฝนเทียมเพียงอย่างเดียว แต่แค่เห็น ผมก็นึกถึงพระมหากรุณาธิคุณที่ทดแทนได้ไม่หมดสิ้นแล้วล่ะ
ผมว่าเพียงแค่นี้น่าจะเป็นเหตุผลที่มีนำหนักพอจะให้ผมชอบฝนได้ล่ะครับ
ปล.ไม่ได้คิดจะให้ใครคนอื่นคิดตาม หากแต่ว่าผมแลกเปลี่ยนมุมมองกับคนอื่นๆเท่านั้นเองครับ >w<
สำหรับแพนซังนะครับ>w<
การที่ต่อลูกคิวป์ไม่ได้ ไม่สำเร็จเป็นเรื่องไม่แปลกครับผม เพราะเพื่อนผมสอบได้ 3.8กว่าๆ(สำหรับมหาลัยนะครับ) มันยังต่อไม่ได้เลย ทั้งๆที่มันฉลาดกว่าผมแท้ๆ มุมมองมันก็เป็นตัวของมันเองดี ฉะนั้นอย่าไปวิตกนะครับ เพียงแค่คุณยังจับหลัก จับลู่ทาง ของมันไม่ได้แค่นั้นล่ะ
ทุกๆคนมีมุมมองไม่ใคร่จะเหมือนกันครับ บางคนอาจคล้ายได้ บางคนก็ต่างกันสุดขั้วได้ เรื่องสามัญครับ
ผมคิดว่าทุกๆคนต่อลูกคิวป์ได้นะครับ ให้เวลากับมันสัก 1-2 ชั่วโมง คิดว่าน่าจะทำได้แล้วล่ะ
ปัญหาทุกอย่าง อุปสรรคทุกสิ่ง มีทางแก้เสมอครับ เพียงแต่คุณต้องเข้าใจมัน ก็เท่านั้นเอง
พอก่อนดีกว่าผม ลูกคิวป์จะกลายเป็นปัญาหาชีวิตแล้ว สวัสดีครับ >w<\
สุดท้ายที่เกือบลืม ผมขอบคุณทุกๆคนที่อ่าน ที่เม้ม Rep.ไร้สาระนี้นะครับ รูปต่อไปนี้ผมให้ทุกๆคนล่ะ
คำเตือน ที่นี่เป็นห้องน้ำ เป็นสถานที่อโคจรสำหรับผู้ที่กำลังบริโภค กำลังจะบริโภค หรือแม้แต่คิดอยากจะบริโภค ใครที่เข้าข่ายข้างต้น อย่าเปิดดูนะครับ
ผมเตือนคุณแล้วนะ!!! โปรดอ่านคำเตือนอีกครั้ง!!!
» Click to show Spoiler «
Edit : แก้คำผิด(เท่าที่สำรวจเจอนะครับ >w<)
Edit 2 : ตรวจยังไงวะตู เดือนผิดไม่แก้ เฮ้ย!!!
....... ดูภาพแต่ได้กลิ่นแฮะ ......... - -"
หุหุ ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นนะคะ ^^
หุหุ ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นนะคะ ^^
---:: 13 ก.ค. 2550 ::---
วันนี้นึกครึ้มออกไปหางานรอบที่ 3 หลังจากการพ่ายแพ้แก่อัตราคนว่างงานมาแล้วสองครั้ง และแน่นอนที่มันไม่ใช่การง่ายที่เราจะชนะมัน เพราะตัวเลขเหล่านี้มีพลังอำนาจลึกลับ อำนาจที่สามารถแม้แต่ที่จะตัดสินชีวิตคนๆนึงได้
ช่างน่ากลัวเสียจริงๆ
จะเป็นอย่างไร ถ้าชีวิตทุกคนถูกกำหนดค่าด้วยตัวเลข!!!!
จะเป็นอย่างไรที่คนเรา เลือกที่จะเชื่อตัวเลข มากกว่าคนด้วยกันเอง!!!!
คิดๆดูแล้ว มันก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่นี่หว่า จะอย่างไหน "คน" มันก็ตอแหลได้ทั้งนั้นล่ะ
จบเหอะ......
โคตรจะไร้สาระเลย(มั้ง)วันนี้.....
ปล. สรุป ผมพ่ายแพ้แก่ "ตัวเลข" อีกแล้ว "orz.....
วันนี้นึกครึ้มออกไปหางานรอบที่ 3 หลังจากการพ่ายแพ้แก่อัตราคนว่างงานมาแล้วสองครั้ง และแน่นอนที่มันไม่ใช่การง่ายที่เราจะชนะมัน เพราะตัวเลขเหล่านี้มีพลังอำนาจลึกลับ อำนาจที่สามารถแม้แต่ที่จะตัดสินชีวิตคนๆนึงได้
ช่างน่ากลัวเสียจริงๆ
จะเป็นอย่างไร ถ้าชีวิตทุกคนถูกกำหนดค่าด้วยตัวเลข!!!!
จะเป็นอย่างไรที่คนเรา เลือกที่จะเชื่อตัวเลข มากกว่าคนด้วยกันเอง!!!!
คิดๆดูแล้ว มันก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่นี่หว่า จะอย่างไหน "คน" มันก็ตอแหลได้ทั้งนั้นล่ะ
จบเหอะ......
โคตรจะไร้สาระเลย(มั้ง)วันนี้.....
ปล. สรุป ผมพ่ายแพ้แก่ "ตัวเลข" อีกแล้ว "orz.....
---:: 22 ก.ค. 2550 ::---
เริ่มเขียนเกือบเที่ยงคืน กว่าจะเสร็จคงผ่านไปอีกวันแล้ว วันนี้ผมได้รับความรู้ใหม่เพิ่มขึ้นมาหลายอย่างจากที้งโทรทัศน์ หนังสือพิมพ์ และ อินเตอร์เนต. นี่ไม่ใช่ครั้งแรกอย่างแน่นอนที่ผมรับรู้เรื่องราวบ้าๆบางอย่างที่มนุษย์บางหมู่ บางกลุ่ม พยายามใส่สีตีข่าว เรื่องที่ผมคิดว่ามันไม่น่าจะเอามาขึ้นเป็นหัวข่าวใหญ่ได้ และไม่น่าจะถึงกับต้องใช้กำลังเจ้าหน้าที่เข้าควบคุม ใช่ครับ เรื่องที่การ์ตูนได้ตกเป็นผู้ต้องหาในสังคมที่อุปโลกความเลวร้ายได้ผ่านทางปลายแท่งน้ำหมึก(แต่เดี๋ยวนี้คงใช้PCพิมพ์กันหมดแล้วล่ะ>w<") ไม่รู้ว่าเอาอะไรคิดกันไปได้ขนาดนั้น
หนังสือพิมพ์ขึ้นปกวันอาทิตย์ไม่ไปจับล่ะแทบจะโชว์อวัยวะเพศแล้วมั้ง
ดารานางแบบถ่ายรูปเน้นเนื้อหนังไม่ไปจับล่ะผมดูแล้วอยากล่อคนมากกว่าดูโมเดลอีก
หนังสือโป๊เต็มเหนี่ยวไม่ไปจับล่ะอันนี้หนักกว่าอันบน
เอาง่ายๆอย่าง หนังโป๊ ไม่ไปจับล่ะครับ ท่านผู้ทรงอำนาจแน่นอน หนังโป๊หนักสุด ไม่จับวะ ควยเอ้ย
ในมือนั่นนับส่วยพลินใช่มั้ยครับ(ผมฝากประโยคนี้ไปถึงพวกหนอนในกระปุกเกลือนะครับ) มีดีก็ย่อมมีชั่วครับ ไม่มีที่ไหนหรอกที่มันจะเป็นสีขาวบริสุทธิ์ เพราะเราทั้งหมดเป็น คน ครับ คนมันก็งี้ล่ะ.....ตอแหลทั้งนั้น เลวแม่งมันทั้งผอง
วันนี้ผมว่าจะไม่เขียนเรื่องหนักกระแสแบบนี้ เพราะมันค่อนข้างอันตรายต่อบอร์ดในการลงความเห็นของผมแบบนี้ ผมหวังได้เพียงว่า การกระทำที่ไร้ซึ่งจรรยาบรรณแบบนี้จะไม่เกิดอีก มันดูไร้เหตุผลเกินไปที่ผมจะอยาก จับกดผู้หญิงสักคนเพราะผมไปนั่งจ้องโมเดลสาวน้อยในชุดว่ายน้ำ(ซึ่งคนที่เป็นขนาดนั้นมันจะต้องโรคจิตเข้าเส้นชนิดหาตัวจับยาก ซึ่งกลุ่มผมมักเรียกคนกลุ่มนี้ว่า พวกสายแข็ง) มันดูไม่มีศักดิ์ศรีของมนุษย์สักเท่าไหร่ หากผมจะพยายามแสร้งทำดำให้เป็นขาว แล้วโยนแพะโยนแกะมารับคมมีดของกิโยติน
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนผุ้หญิงเพราะผมนั่งจ้องโมเดล
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนเด็กแต่งคอสเพราะชุดมันน่า...ล่อ
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืน TV
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนเครื่องเล่น DVD
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนหน้าจอคอมพิวเตอร์
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนหนังสือ
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนหนังสือนางแบบชุดเนื้อหนัง
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนหนังสือเรียนวิชาเลข
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนหนังสือสวดมนต์
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนหนังสือนิยายเพชรพระอุมา(สรุป เพชรมันมีจริงมั้ยนี่ ใครรู้ตอบผมทีครับ ผมอ่านยังไม่จบ)
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนโมเดลผู้หญิงในชุดว่ายน้ำ
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนโมเดลก๊อตซิลล่า
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนโมเดลอุลตร้าแมน
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนโมเดลกันดั้ม
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนโมเดลเทเลทับบี้
แต่คงไม่เป็นไรที่ผมยังไม่กระสันอยากข่มขืนคุณ
คนที่จบมหาลัยมาบางครั้งก็โง่อย่างน่าใจหาย อัจฉริยะบางคนยังปัญญาอ่อนได้อย่างน่าบัดซบ ผู้ทรงคุณธรรมเองบางโอกาสก็ชั่วได้อย่างไร้ยางอาย อะไรบังตาพวกเขานะ อะไรอุดจมูกพวกเขาอยู่น่ะ อะไรง้างปากพวกเขาอยู่น้า อะไรตันอยู่ในรูหูพวกเขาล่ะ แล้วอะไรที่มันควบคุมสมองของพวกเขาอยู่กัน
ฝากใช้วิจารณญาณในการค้นหาคำตอบนะครับ ท่านผู้ทรงอำนาจ หากมันยังเหลืออยู่นะครับ
วันนี้แรง หวังว่าคงไม่โดนดาวเทียมยิง แค่เซ็งกับ ท่านผู้ทรง(บ้า)อำนาจ บางกลุ่ม บางคน หรืออาจจะบางตัว
ไว้พรุ่งนี้จะเอาเรื่องเบาๆมาถอนครับ
End.....
ปล.มีเหตุจำเป้นต้องแต่งหน้านี้นิดหน่อย หวังว่าคงเข้าใจกันโดยนัย หากพิมพ์ผิดประการใดก็ขออภัยกระทรวงศัลปและวัฒนธรรมด้วยครับ
ปล. ของ ปล. สำหรับคนที่ไม่รู้ จับกด คือ กริยาการกระทำชำเรา ย่ำยี ข่มขืนเป้าหมายทางเพศ ตามนิยามที่กฏหมายระบุไว้ทุกประการ
ปล. ของ ปล. ของ ปล. แฟนพันธุ์แท้(มั้ง) เฉลยคำตอบมั่วได้ใจมาก เสียงกิ๊งบ้านแป๊ะพี่สิครับ ไอ้ควยเอ้ย
Edit : แก้คำผิดครั้งที่ 1
เริ่มเขียนเกือบเที่ยงคืน กว่าจะเสร็จคงผ่านไปอีกวันแล้ว วันนี้ผมได้รับความรู้ใหม่เพิ่มขึ้นมาหลายอย่างจากที้งโทรทัศน์ หนังสือพิมพ์ และ อินเตอร์เนต. นี่ไม่ใช่ครั้งแรกอย่างแน่นอนที่ผมรับรู้เรื่องราวบ้าๆบางอย่างที่มนุษย์บางหมู่ บางกลุ่ม พยายามใส่สีตีข่าว เรื่องที่ผมคิดว่ามันไม่น่าจะเอามาขึ้นเป็นหัวข่าวใหญ่ได้ และไม่น่าจะถึงกับต้องใช้กำลังเจ้าหน้าที่เข้าควบคุม ใช่ครับ เรื่องที่การ์ตูนได้ตกเป็นผู้ต้องหาในสังคมที่อุปโลกความเลวร้ายได้ผ่านทางปลายแท่งน้ำหมึก(แต่เดี๋ยวนี้คงใช้PCพิมพ์กันหมดแล้วล่ะ>w<") ไม่รู้ว่าเอาอะไรคิดกันไปได้ขนาดนั้น
หนังสือพิมพ์ขึ้นปกวันอาทิตย์ไม่ไปจับล่ะแทบจะโชว์อวัยวะเพศแล้วมั้ง
ดารานางแบบถ่ายรูปเน้นเนื้อหนังไม่ไปจับล่ะผมดูแล้วอยากล่อคนมากกว่าดูโมเดลอีก
หนังสือโป๊เต็มเหนี่ยวไม่ไปจับล่ะอันนี้หนักกว่าอันบน
เอาง่ายๆอย่าง หนังโป๊ ไม่ไปจับล่ะครับ ท่านผู้ทรงอำนาจแน่นอน หนังโป๊หนักสุด ไม่จับวะ ควยเอ้ย
ในมือนั่นนับส่วยพลินใช่มั้ยครับ(ผมฝากประโยคนี้ไปถึงพวกหนอนในกระปุกเกลือนะครับ) มีดีก็ย่อมมีชั่วครับ ไม่มีที่ไหนหรอกที่มันจะเป็นสีขาวบริสุทธิ์ เพราะเราทั้งหมดเป็น คน ครับ คนมันก็งี้ล่ะ.....ตอแหลทั้งนั้น เลวแม่งมันทั้งผอง
วันนี้ผมว่าจะไม่เขียนเรื่องหนักกระแสแบบนี้ เพราะมันค่อนข้างอันตรายต่อบอร์ดในการลงความเห็นของผมแบบนี้ ผมหวังได้เพียงว่า การกระทำที่ไร้ซึ่งจรรยาบรรณแบบนี้จะไม่เกิดอีก มันดูไร้เหตุผลเกินไปที่ผมจะอยาก จับกดผู้หญิงสักคนเพราะผมไปนั่งจ้องโมเดลสาวน้อยในชุดว่ายน้ำ(ซึ่งคนที่เป็นขนาดนั้นมันจะต้องโรคจิตเข้าเส้นชนิดหาตัวจับยาก ซึ่งกลุ่มผมมักเรียกคนกลุ่มนี้ว่า พวกสายแข็ง) มันดูไม่มีศักดิ์ศรีของมนุษย์สักเท่าไหร่ หากผมจะพยายามแสร้งทำดำให้เป็นขาว แล้วโยนแพะโยนแกะมารับคมมีดของกิโยติน
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนผุ้หญิงเพราะผมนั่งจ้องโมเดล
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนเด็กแต่งคอสเพราะชุดมันน่า...ล่อ
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืน TV
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนเครื่องเล่น DVD
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนหน้าจอคอมพิวเตอร์
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนหนังสือ
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนหนังสือนางแบบชุดเนื้อหนัง
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนหนังสือเรียนวิชาเลข
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนหนังสือสวดมนต์
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนหนังสือนิยายเพชรพระอุมา(สรุป เพชรมันมีจริงมั้ยนี่ ใครรู้ตอบผมทีครับ ผมอ่านยังไม่จบ)
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนโมเดลผู้หญิงในชุดว่ายน้ำ
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนโมเดลก๊อตซิลล่า
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนโมเดลอุลตร้าแมน
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนโมเดลกันดั้ม
ขออภัยที่บางครั้งผมกระสันอยากข่มขืนโมเดลเทเลทับบี้
แต่คงไม่เป็นไรที่ผมยังไม่กระสันอยากข่มขืนคุณ
คนที่จบมหาลัยมาบางครั้งก็โง่อย่างน่าใจหาย อัจฉริยะบางคนยังปัญญาอ่อนได้อย่างน่าบัดซบ ผู้ทรงคุณธรรมเองบางโอกาสก็ชั่วได้อย่างไร้ยางอาย อะไรบังตาพวกเขานะ อะไรอุดจมูกพวกเขาอยู่น่ะ อะไรง้างปากพวกเขาอยู่น้า อะไรตันอยู่ในรูหูพวกเขาล่ะ แล้วอะไรที่มันควบคุมสมองของพวกเขาอยู่กัน
ฝากใช้วิจารณญาณในการค้นหาคำตอบนะครับ ท่านผู้ทรงอำนาจ หากมันยังเหลืออยู่นะครับ
วันนี้แรง หวังว่าคงไม่โดนดาวเทียมยิง แค่เซ็งกับ ท่านผู้ทรง(บ้า)อำนาจ บางกลุ่ม บางคน หรืออาจจะบางตัว
ไว้พรุ่งนี้จะเอาเรื่องเบาๆมาถอนครับ
End.....
ปล.มีเหตุจำเป้นต้องแต่งหน้านี้นิดหน่อย หวังว่าคงเข้าใจกันโดยนัย หากพิมพ์ผิดประการใดก็ขออภัยกระทรวงศัลปและวัฒนธรรมด้วยครับ
ปล. ของ ปล. สำหรับคนที่ไม่รู้ จับกด คือ กริยาการกระทำชำเรา ย่ำยี ข่มขืนเป้าหมายทางเพศ ตามนิยามที่กฏหมายระบุไว้ทุกประการ
ปล. ของ ปล. ของ ปล. แฟนพันธุ์แท้(มั้ง) เฉลยคำตอบมั่วได้ใจมาก เสียงกิ๊งบ้านแป๊ะพี่สิครับ ไอ้ควยเอ้ย
Edit : แก้คำผิดครั้งที่ 1
---:: 26 ก.ค. 2550 ::---
เคยไหมที่คุณร้องเพลงในห้องน้ำ ร้องขณะปลดทุกข์เบา ทุกข์หนักไม่ยอมออกมาเลยร้องเพลงออกมาเต้น อะไรแบบนี้ การร้องเพลงก็มีหลายแบบ หลายแนว หลายอารมณ์ หลายจังหวะ แล้วแต่จะเลือกสรรค์ตามใจชอบ ตามอารมณ์ในขณะนั้น
หากการขับถ่ายแปรผันตรงตามจังหวะของเสียงเพลงนั้นแล้วขอแนะนำให้ท่านร้องเพลงแนว Pop จังหวะพอดีๆ ไม่ช้า ไม่นานเกินไป
หากคุณเร่งรีบขอแนะนำให้ร้อง แรพ ฮิฟฮอฟ หรือไม่ก็ เฮฟวี่เมทัล อันแรกๆคงคล่องตัวดี แป๊ปเดียวเสร็จ หากเป็นอย่างหลังคงเจ็บหน่อย เพราะต้องเบ่งสุดๆตามแบบแหกปากอย่างเฮพวี่ >w<
แต่ถึงแม้คุณจะไม่รีบ หรือแม้แต่คุณจะว่างอย่างไรก็ตาม ผมไม่แนะนำให้คุฦณร้องเพลงไทยเดิมระหว่างปลดทุกข์แน่ๆ สภาพคล่องคงขาดเสถียรภาพอย่างร้ายกาจ อีกทั้งยังสร้างบรรยากาศชวนขี้หดตดหายให้แก่ผู้ร่วมสังคกรรมรายอื่นด้วย ยิ่งมีกลิ่นเน่าเหม็น หรือกลิ่นเทียน กลิ่นน้ำอบด้วยแล้ว คาดว่าหากไม่เสร็จอย่างเร็วก็คงปล่อยไม่ออกกันทีเดียว
จะร้องเพลงอย่างไร แนวไหน สะเทือนอารมณ์ขนาดไหนก็ขอให้ถ่ายอย่างเป็นสุขละกันครับ
/me นั่งถ่ายหนักพร้อมร้องเพลง คนโดนไทร์ ที่แปลงไว้เล่นๆ เพื่อย้ำเตือนตัวเองอยู่เนืองๆ
*ร้องเพลงข้างต้นอยู่ 6 รอบ Build อารมณ์เต็มที่ ร้องเสียงอย่างทุ้มนุ่มลึกพาลอุจจาระไม่ออก
วันนี้ห้องน้ำบรรยากาศอึมตรึมจัง =w="
คงไม่ใช่เพราะเพลงเราหรอกเนอะ ออกจะขำๆ เนอะ ฮือๆ TAT
/me กดชักโครกแล้วเดินออกไป
Edit : ทดลองวัดเรทติ้งคนดู ด้วยการแกล้งพิมพ์ข้อมูลผิด แต่ไร้ซึ่ง Feedback "orz......
เคยไหมที่คุณร้องเพลงในห้องน้ำ ร้องขณะปลดทุกข์เบา ทุกข์หนักไม่ยอมออกมาเลยร้องเพลงออกมาเต้น อะไรแบบนี้ การร้องเพลงก็มีหลายแบบ หลายแนว หลายอารมณ์ หลายจังหวะ แล้วแต่จะเลือกสรรค์ตามใจชอบ ตามอารมณ์ในขณะนั้น
หากการขับถ่ายแปรผันตรงตามจังหวะของเสียงเพลงนั้นแล้วขอแนะนำให้ท่านร้องเพลงแนว Pop จังหวะพอดีๆ ไม่ช้า ไม่นานเกินไป
หากคุณเร่งรีบขอแนะนำให้ร้อง แรพ ฮิฟฮอฟ หรือไม่ก็ เฮฟวี่เมทัล อันแรกๆคงคล่องตัวดี แป๊ปเดียวเสร็จ หากเป็นอย่างหลังคงเจ็บหน่อย เพราะต้องเบ่งสุดๆตามแบบแหกปากอย่างเฮพวี่ >w<
แต่ถึงแม้คุณจะไม่รีบ หรือแม้แต่คุณจะว่างอย่างไรก็ตาม ผมไม่แนะนำให้คุฦณร้องเพลงไทยเดิมระหว่างปลดทุกข์แน่ๆ สภาพคล่องคงขาดเสถียรภาพอย่างร้ายกาจ อีกทั้งยังสร้างบรรยากาศชวนขี้หดตดหายให้แก่ผู้ร่วมสังคกรรมรายอื่นด้วย ยิ่งมีกลิ่นเน่าเหม็น หรือกลิ่นเทียน กลิ่นน้ำอบด้วยแล้ว คาดว่าหากไม่เสร็จอย่างเร็วก็คงปล่อยไม่ออกกันทีเดียว
จะร้องเพลงอย่างไร แนวไหน สะเทือนอารมณ์ขนาดไหนก็ขอให้ถ่ายอย่างเป็นสุขละกันครับ
/me นั่งถ่ายหนักพร้อมร้องเพลง คนโดนไทร์ ที่แปลงไว้เล่นๆ เพื่อย้ำเตือนตัวเองอยู่เนืองๆ
---:: เพลงแปลง : คนโดนไทร์ ::---
---:: เนื้อร้องเดิม : เพลง > ปราสาททราย(สุรสีห์ อิทธิกุล) ::---
---:: ดัดแปลงโดย : Fudenan ::---
กว่าจะรวมจิตใจ อ่านหนังสือเตรียมสอบ เริ่มจะเห็นความหวัง
สมุดกองข้างประตู เศษชีสร่อนเป็นทาง ทำสอบอยู่ในฝัน
ก่อนที่ฉันจะได้รู้ทุกอย่าง อย่างที่ฉันได้เฝ้าทุ่มเท
F ก็เฮทะลักเข้ามา
ไม่เห็นมีAเลย แหลกสลายลงไปกับตา ได้2.5กว่าๆ กับเศษอีก2 เท่านั้น
ไม่เห็นมีAเลย จากข้อสอบที่ทำในฝัน ใช้ซัมเมอแก้ตัวใหม่ ให้เพิ่มเติม
ทีละเล็กละน้อย ที่คอยสะสมเกรดD ปริญญาตรีเท่านั้น
เกียรตินิยมพลาดไป เอาแค่จบพอแล้วกัน คอยให้จบดังหวัง
ก่อนที่ฉันจะได้ร่ำเรียนจบ อย่างที่ฉันได้ฝันไว้ทุกวัน
A ก็ยังจะจากฉันไป
สุดท้ายโดนไทร์เลย ปริญญาลอยหายไปกับตา สภาพนิสิตก็ว่างเปล่า หมดสิ้นไปแล้วเท่านั้น
สุดท้ายโดนไทร์เลย จากที่ขอแค่จบเท่านั้น ไร้ความหวังจะคว้ามัน ปริญญา
จะเอาแรงพลังจากไหนไปแก้ไขฝัน จะเอาเงินและทองจากไหนไปเข้าเรียนใหม่
สุดท้ายไปเรียนรามฯ
สุดท้ายไปเรียนรามฯ ฝันสลายลงไปกับตา โดนไทร์เพราะจังไร เกรดไม่ดี
สุดท้ายไปเรียนรามฯ จากฝันหวานในมหาลัย ความทรงจำต้องเปลี่ยนใหม่ ไม่เหมือนเดิม
สุดท้ายก็เรียนรามฯ
เอาไปร้องต่อรบกวนให้ Credit ชื่อผมด้วยนะครับ อย่างน้อย ผมก็ตั้งใจแปลงล่ะ
ปล.หากแสลงใจใครก็ขออภัย อยากให้รู้ไว้ว่า ผมเองก็คนนึงล่ะ ที่ชีวิตตรงกับเนื้อเพลงเด๊ะๆ
---:: เนื้อร้องเดิม : เพลง > ปราสาททราย(สุรสีห์ อิทธิกุล) ::---
---:: ดัดแปลงโดย : Fudenan ::---
กว่าจะรวมจิตใจ อ่านหนังสือเตรียมสอบ เริ่มจะเห็นความหวัง
สมุดกองข้างประตู เศษชีสร่อนเป็นทาง ทำสอบอยู่ในฝัน
ก่อนที่ฉันจะได้รู้ทุกอย่าง อย่างที่ฉันได้เฝ้าทุ่มเท
F ก็เฮทะลักเข้ามา
ไม่เห็นมีAเลย แหลกสลายลงไปกับตา ได้2.5กว่าๆ กับเศษอีก2 เท่านั้น
ไม่เห็นมีAเลย จากข้อสอบที่ทำในฝัน ใช้ซัมเมอแก้ตัวใหม่ ให้เพิ่มเติม
ทีละเล็กละน้อย ที่คอยสะสมเกรดD ปริญญาตรีเท่านั้น
เกียรตินิยมพลาดไป เอาแค่จบพอแล้วกัน คอยให้จบดังหวัง
ก่อนที่ฉันจะได้ร่ำเรียนจบ อย่างที่ฉันได้ฝันไว้ทุกวัน
A ก็ยังจะจากฉันไป
สุดท้ายโดนไทร์เลย ปริญญาลอยหายไปกับตา สภาพนิสิตก็ว่างเปล่า หมดสิ้นไปแล้วเท่านั้น
สุดท้ายโดนไทร์เลย จากที่ขอแค่จบเท่านั้น ไร้ความหวังจะคว้ามัน ปริญญา
จะเอาแรงพลังจากไหนไปแก้ไขฝัน จะเอาเงินและทองจากไหนไปเข้าเรียนใหม่
สุดท้ายไปเรียนรามฯ
สุดท้ายไปเรียนรามฯ ฝันสลายลงไปกับตา โดนไทร์เพราะจังไร เกรดไม่ดี
สุดท้ายไปเรียนรามฯ จากฝันหวานในมหาลัย ความทรงจำต้องเปลี่ยนใหม่ ไม่เหมือนเดิม
สุดท้ายก็เรียนรามฯ
เอาไปร้องต่อรบกวนให้ Credit ชื่อผมด้วยนะครับ อย่างน้อย ผมก็ตั้งใจแปลงล่ะ
ปล.หากแสลงใจใครก็ขออภัย อยากให้รู้ไว้ว่า ผมเองก็คนนึงล่ะ ที่ชีวิตตรงกับเนื้อเพลงเด๊ะๆ
*ร้องเพลงข้างต้นอยู่ 6 รอบ Build อารมณ์เต็มที่ ร้องเสียงอย่างทุ้มนุ่มลึกพาลอุจจาระไม่ออก
วันนี้ห้องน้ำบรรยากาศอึมตรึมจัง =w="
คงไม่ใช่เพราะเพลงเราหรอกเนอะ ออกจะขำๆ เนอะ ฮือๆ TAT
/me กดชักโครกแล้วเดินออกไป
Edit : ทดลองวัดเรทติ้งคนดู ด้วยการแกล้งพิมพ์ข้อมูลผิด แต่ไร้ซึ่ง Feedback "orz......
---:: 3 ส.ค. 2550 ::---(เขียนจบคงวันที่ 4 แล้วล่ะ)
ไม่ได้เขียนหลายวันรู้สึกแปลกๆ เหมือนกับว่าลืมทำอะไรไปสักอย่าง แปลกดีจริงๆ
วันนี้ไปบ้านเพื่อนมา ด้วยความรักสัตว์เลยนั่งเล่นกับแมวเหมียว และหมา(ตัวไม่)น้อย ของเพื่อน
หากใครไม่รู้จักผ่านไปผ่านมาคงเห็นเป็นภาพสยดสยอง คนๆนึงกำลังโดนฝูงสุนัขและแมวรุมทึ้งอย่างสะใจ
แมวบ้านเพื่อนผมค่อนข้างโรคจิตกับผมเป้นการเฉพาะ มันมักจะปีนขึ้นไหล่ผม แล้วก็นอนแหมะเหมือนไหล่ผมเป็นที่นอนของมัน สบายจริงนะเอ็ง....
ผมนั่งที่ไหนก็ตาม ขอให้มันมีที่ปีนได้ มันจะพยายามปีนขึ้นมาเกาะไหล่ผม ความพยายามสูงจริงๆ
ส่วนน้องหมาสองตัวก็ปกติดี เสียที่ชอบโถมตัวใส่ผม จากนั้นก็เข้ามาเล่นกับผมแบบปกติทั่วไป งับขากางเกง เอาขาหน้าเขี่ยกางเกง เลียไปเลียมา ดมไปดมมา ฯลฯ
ผมได้สังเกตุเรื่องแปลกอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือ ทั้งหมาและแมว มันทำไมถึงทำท่าทางเหมือนกันได้นะ ?
ไม่มีใครสอน ไม่มีใครสั่ง ไม่มีใครบอก ทำไมท่าทางมันเหมือนกันได้นะ ?
อาจเป็นเพราะสัญชาตญาณตามธรรมชาติ ที่ทำให้มันเป็นแบบนี้ แต่ทำไมมันถึงได้มีจุดร่วมของท่าทางที่เหมือนกันขนาดนี้ได้ล่ะ?
อาจเป้นเพราะพวกมันมีเนตเวิร์คที่เชื่อมสัญญาณกันในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง ซึ่งใช้ในการสอนทื่ทางที่ถูกที่ควรให้แก่พวกเดียวกัน
โดยเนตเวิร์คที่ว่านี้เชื่อมต่อกันทั่วโลก แมวก็เนตเวิร์คนึง หมาก็เนตเวิร์คนึง ไส้เดือนก็เนตเวิร์คนึง โปรโตซัวก็เนตเวิร์คนึง ตามแต่ชนิดของสัตว์ไป
คนเรา ต่างที่ต่างทาง ท่าทางบางอย่างยังไม่เหมือนกันเลย.....
คนเรานี่มันเรื่องมากจริงๆ =w="
แถมหลายต่อหลายครั้ง ที่คนเราสามารถกลบเกลื่อนท่าทางของตัวเองได้อย่างแนบเนียน
ใจที่ให้กันยังไม่ใช่ของจริง....
แล้วจะหวังให้อีกฝ่ายจริงใจได้อย่างไร?
จบเหอะ....
Edit : แก้คำผิดจากที่แพนซังแซว ขอบคุณคร้าบ >w<"
ไม่ได้เขียนหลายวันรู้สึกแปลกๆ เหมือนกับว่าลืมทำอะไรไปสักอย่าง แปลกดีจริงๆ
วันนี้ไปบ้านเพื่อนมา ด้วยความรักสัตว์เลยนั่งเล่นกับแมวเหมียว และหมา(ตัวไม่)น้อย ของเพื่อน
หากใครไม่รู้จักผ่านไปผ่านมาคงเห็นเป็นภาพสยดสยอง คนๆนึงกำลังโดนฝูงสุนัขและแมวรุมทึ้งอย่างสะใจ
แมวบ้านเพื่อนผมค่อนข้างโรคจิตกับผมเป้นการเฉพาะ มันมักจะปีนขึ้นไหล่ผม แล้วก็นอนแหมะเหมือนไหล่ผมเป็นที่นอนของมัน สบายจริงนะเอ็ง....
ผมนั่งที่ไหนก็ตาม ขอให้มันมีที่ปีนได้ มันจะพยายามปีนขึ้นมาเกาะไหล่ผม ความพยายามสูงจริงๆ
ส่วนน้องหมาสองตัวก็ปกติดี เสียที่ชอบโถมตัวใส่ผม จากนั้นก็เข้ามาเล่นกับผมแบบปกติทั่วไป งับขากางเกง เอาขาหน้าเขี่ยกางเกง เลียไปเลียมา ดมไปดมมา ฯลฯ
ผมได้สังเกตุเรื่องแปลกอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือ ทั้งหมาและแมว มันทำไมถึงทำท่าทางเหมือนกันได้นะ ?
ไม่มีใครสอน ไม่มีใครสั่ง ไม่มีใครบอก ทำไมท่าทางมันเหมือนกันได้นะ ?
อาจเป็นเพราะสัญชาตญาณตามธรรมชาติ ที่ทำให้มันเป็นแบบนี้ แต่ทำไมมันถึงได้มีจุดร่วมของท่าทางที่เหมือนกันขนาดนี้ได้ล่ะ?
อาจเป้นเพราะพวกมันมีเนตเวิร์คที่เชื่อมสัญญาณกันในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง ซึ่งใช้ในการสอนทื่ทางที่ถูกที่ควรให้แก่พวกเดียวกัน
โดยเนตเวิร์คที่ว่านี้เชื่อมต่อกันทั่วโลก แมวก็เนตเวิร์คนึง หมาก็เนตเวิร์คนึง ไส้เดือนก็เนตเวิร์คนึง โปรโตซัวก็เนตเวิร์คนึง ตามแต่ชนิดของสัตว์ไป
คนเรา ต่างที่ต่างทาง ท่าทางบางอย่างยังไม่เหมือนกันเลย.....
คนเรานี่มันเรื่องมากจริงๆ =w="
แถมหลายต่อหลายครั้ง ที่คนเราสามารถกลบเกลื่อนท่าทางของตัวเองได้อย่างแนบเนียน
ใจที่ให้กันยังไม่ใช่ของจริง....
แล้วจะหวังให้อีกฝ่ายจริงใจได้อย่างไร?
จบเหอะ....
Edit : แก้คำผิดจากที่แพนซังแซว ขอบคุณคร้าบ >w<"
feedbackค่าๆๆๆๆๆๆๆๆ อ่านแล้วๆๆๆๆๆๆ
EDIT
เอิ่กๆ วันนี้ก็มารออ่าน สู้ๆ
QUOTE
ส่นน้องหมาสองตัวก็ปกติดี เสียที่ชอบโถมตัวใส่ผม จากนั้นก็เข้ามาเล่นกับผมแบบปกติทั่วไป งับขากางเกง เอาขาหน้าเขี่ยกางเกง เลียไปเลียมา ดมไปดมมา ฯลฯ
EDIT
เอิ่กๆ วันนี้ก็มารออ่าน สู้ๆ
---:: 11 ส.ค. 2550 ::---
วันนี้ใกล้วันดี
เลยคิดแต่เรื่องสวยงาม
ไว้พรุ่งนี้โลกคงสดใส
ไร้มลทิน
ก้อนเมฆ สายลม แสงแดด
ทุกอย่างช่างบริสุทธิ์
ดอกไม้ใบหญ้า
ทุกอย่างช่างแสนสวยงามเสียนี่กระไร
โอ้แมลงปอปีกสวย
เจ้ากางปีกบิน.......
/me วิ่งเขย่งออกจากห้องน้ำไป
ปล.ขอยืมคำคุณ สันติ แต้พานิช มาใช้หน่อยนะครับ ' w ' โอ้แมลงปอนั่นล่ะ
วันนี้ใกล้วันดี
เลยคิดแต่เรื่องสวยงาม
ไว้พรุ่งนี้โลกคงสดใส
ไร้มลทิน
ก้อนเมฆ สายลม แสงแดด
ทุกอย่างช่างบริสุทธิ์
ดอกไม้ใบหญ้า
ทุกอย่างช่างแสนสวยงามเสียนี่กระไร
โอ้แมลงปอปีกสวย
เจ้ากางปีกบิน.......
/me วิ่งเขย่งออกจากห้องน้ำไป
ปล.ขอยืมคำคุณ สันติ แต้พานิช มาใช้หน่อยนะครับ ' w ' โอ้แมลงปอนั่นล่ะ
---:: 12 ส.ค. 2550 ::---
ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่ลูกๆทุกคนสมควรจะระลึกถึงหนึ่งในบุคคลที่มีพระคุณที่สุดในชีวิตของเราๆท่านๆที่ยังมีศักย์เป็นลูกอยู่
ใช่แล้วครับ คุณแม่นั่นเอง
แม่นี้มีบุญคุณอันใหญ่หลวงฯ ใช่ครับ เพลงค่าน้ำนมนั่นเอง คิดว่าคงไม่มีใครไม่เคยร้องเพลงนี้ล่ะ ตัวเนื้อเพลงก็บ่งบอกอยู่แล้วนะครับ ว่าคุณแม่มีบุญคุณต่อเราแค่ไหน ชาตินี้ยังไงก็ทดแทนไม่หมดจริงๆ =w="
ความรักที่คุณแม่มอบให้แก่บรรดาลูกๆ เป็นความรักที่บริสุทธิ์ แม้บางครั้งมันจะดูสวนกระแสกับความคิดของเราอย่างสุดขั้ว แต่นั่นก็เป็นเพราะท่านหวังดีต่อเรา และด้วยความที่อาบน้ำร้อนมาก่อน ทำให้ท่านเดาผลของการกระทำของเราได้อยู่บ้าง จึงได้ตักเตือน คงไม่มีแม่คนไหนมีความสุขเมื่อลูกทุกข์หรอกครับ แล้วอย่าบอกนะครับว่า คุณแม่ของคุณ ไม่เคยเป็นวัยรุ่นมาก่อน ' w '
ใครที่เคยเถียงคุณแม่ ด่าคุณแม่ แอบนินทาคุณแม่ จิ๊กเงินคุณแม่ หรือแม้แต่ตบตีคุณแม่(หวังว่าอันหลังคงไม่มีนะครับ)แล้วยังคงโกรธเคืองกันอยู่ วันพรุ่งนี้ลองเอาดอกมะลิสัก 1 ดอก หรือพวงมาลัยสักพวง ส่งให้ให้คุณแม่ดูครับ และขอโทษท่านในสิ่งที่ได้ล่วงเกินท่านภายใน 1 ปีที่ผ่านมา พร้อมกับบอกว่าคุณรักคุณแม่แค่ไหน แค่นั้นก็พอครับ อย่าลืมกอดคุณแม่ด้วยนะครับ กระซิบเบาๆอีกสักทีว่าคุณรักแม่ก็ดีครับ (ดอกมะลิต้องไม่มีสารพิษปนเปื้อนนะครับ เดี๋ยวจะโดนเคืองหนักกว่าเดิม)
ยังไงเสียก็อย่าทำดีกับท่านเฉพาะในวันแม่นะครับ ทำทุกวันครับ ทำให้เราพอใจไปเลย ดีกว่ารอจนถึงวันที่เราแสนอยากทำจากหัวใจ หากแต่ทำไม่ได้ เพราะท่านไม่ได้อยุ่กับเราเสียแล้ว
รักคุณแม่ให้มากๆนะครับทุกคน ' w '
ปล.อย่าลืมรักคุณพ่อด้วยนะครับ ไม่อย่างนั้นอาจมีน้อยใจกันได้ >w<
/me หยิบสเปรย์กลิ่นมะลิฉีดจนทั่วห้องน้ำ
/me วิ่งออกนอกห้อง ตะโกนว่า "ผมรักแม่คร้าบบบบบบ!!!! รักพ่อด้วยล่ะ ' w ' "
ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่ลูกๆทุกคนสมควรจะระลึกถึงหนึ่งในบุคคลที่มีพระคุณที่สุดในชีวิตของเราๆท่านๆที่ยังมีศักย์เป็นลูกอยู่
ใช่แล้วครับ คุณแม่นั่นเอง
แม่นี้มีบุญคุณอันใหญ่หลวงฯ ใช่ครับ เพลงค่าน้ำนมนั่นเอง คิดว่าคงไม่มีใครไม่เคยร้องเพลงนี้ล่ะ ตัวเนื้อเพลงก็บ่งบอกอยู่แล้วนะครับ ว่าคุณแม่มีบุญคุณต่อเราแค่ไหน ชาตินี้ยังไงก็ทดแทนไม่หมดจริงๆ =w="
ความรักที่คุณแม่มอบให้แก่บรรดาลูกๆ เป็นความรักที่บริสุทธิ์ แม้บางครั้งมันจะดูสวนกระแสกับความคิดของเราอย่างสุดขั้ว แต่นั่นก็เป็นเพราะท่านหวังดีต่อเรา และด้วยความที่อาบน้ำร้อนมาก่อน ทำให้ท่านเดาผลของการกระทำของเราได้อยู่บ้าง จึงได้ตักเตือน คงไม่มีแม่คนไหนมีความสุขเมื่อลูกทุกข์หรอกครับ แล้วอย่าบอกนะครับว่า คุณแม่ของคุณ ไม่เคยเป็นวัยรุ่นมาก่อน ' w '
ใครที่เคยเถียงคุณแม่ ด่าคุณแม่ แอบนินทาคุณแม่ จิ๊กเงินคุณแม่ หรือแม้แต่ตบตีคุณแม่(หวังว่าอันหลังคงไม่มีนะครับ)แล้วยังคงโกรธเคืองกันอยู่ วันพรุ่งนี้ลองเอาดอกมะลิสัก 1 ดอก หรือพวงมาลัยสักพวง ส่งให้ให้คุณแม่ดูครับ และขอโทษท่านในสิ่งที่ได้ล่วงเกินท่านภายใน 1 ปีที่ผ่านมา พร้อมกับบอกว่าคุณรักคุณแม่แค่ไหน แค่นั้นก็พอครับ อย่าลืมกอดคุณแม่ด้วยนะครับ กระซิบเบาๆอีกสักทีว่าคุณรักแม่ก็ดีครับ (ดอกมะลิต้องไม่มีสารพิษปนเปื้อนนะครับ เดี๋ยวจะโดนเคืองหนักกว่าเดิม)
ยังไงเสียก็อย่าทำดีกับท่านเฉพาะในวันแม่นะครับ ทำทุกวันครับ ทำให้เราพอใจไปเลย ดีกว่ารอจนถึงวันที่เราแสนอยากทำจากหัวใจ หากแต่ทำไม่ได้ เพราะท่านไม่ได้อยุ่กับเราเสียแล้ว
รักคุณแม่ให้มากๆนะครับทุกคน ' w '
ปล.อย่าลืมรักคุณพ่อด้วยนะครับ ไม่อย่างนั้นอาจมีน้อยใจกันได้ >w<
/me หยิบสเปรย์กลิ่นมะลิฉีดจนทั่วห้องน้ำ
/me วิ่งออกนอกห้อง ตะโกนว่า "ผมรักแม่คร้าบบบบบบ!!!! รักพ่อด้วยล่ะ ' w ' "
ยาวจน ขี้เกียจอ่านเลยแหละ T_T
---:: 28 ส.ค. 2550 ::---
ไม่ได้เขียนหลายวัน(อีกแล้ว)เหตุเพราะช่วงนี้สอบซ่อมอย่างเมามันส์ ลงไว้มากเกินจนอ่านไม่ทันสอบ =w=" จะตกก็สมควรแล้วกับการกระทำ
สมน้ำหน้าเอ็งว่ะ ไอ้ควาย
เรื่องเรียนไม่ได้เครียดอะไรมากมาย แค่สอบซ่อม เรื่องปกติที่คนธรรมดาสามัญอย่างเราๆต้องเจอ แต่พักนี้เพื่อนมันเริ่มจบออกมามีงานทำกันหมดแล้ว ดูพวกมันสบายใจ ภูมิใจ กับการที่มันหางานทำได้แล้วเอาเงินไปใช้กันแบบทิ้งขว้าง แต่ก็มีบางคนที่สร้างสรรค์อยู่ เอาไปให้พ่อ,แม่ เอาไปฝากธนาคารเก็บเงินไว้ทำทุนกะกิจการของตัวเอง นั่งมองไปมองมารู้สึกแปลกๆ
ผมรู้สึก สมเพชเวทนา........ ไอ้พวกแรก
เงินมีค่าหามาได้เอาไปละลายกับของไร้สาระกันเสียหมด ซื้อมือถือใหม่ ซื้อกล้องถ่ายรูปใหม่ ซื้อเหล้า.......อันสุดท้ายนี่เหี้ยยกกำลังอินฟินิตี้เลย ไอ้เหี้ยเอ้ย แดกเสร็จมึงก็เมา เมาเสร็จมึงก็ไปมีเรื่อง ไปอ้วก คุ้มเนอะ น้ำหนักของเหงื่อพวกมึงที่ไหลซึมอยู่ในแบงค์ทุกใบ เคลือบเหรียญทุกเหรียญอยู่ มันไม่มีค่าพอที่พวกมึงจะรู้สึกเลยรึ แล้วซักวันพวกมึงจะรู้ถึงค่าของเงิน จะว่ากูสาบแช่งก็ได้ ก็ไม่แคร์ ถ้าผลของการสาบแช่งนี้มันให้ผลดีแก่ทัศนคติของพวกมึงบ้าง กูยอมโดนเกลียด สิ่งที่กูมองว่าไร้ค่า อาจจะมีค่าอย่างมากในสายตาของพวกมึง แต่กูคิดว่า จากมุมมองของกูนั้น มันจริง มันแท้ เพราะงั้น กูมั่นใจว่ากูพูดไม่ผิด และกูก็ยิ่งมั่นใจอย่างร้ายแรงว่า ให้ตายยังไง พวกมึงก็ไม่หลุดวงโคจรเข้ามาอ่านกระทู้นี้ในบอร์ดนี้หรอก 555
และผมก็รู้สึก อิจฉา ริษยา ......... พวกประเภทหลัง อิจฉาจนอยากออกมาหางานทำให้มันรู้แล้วรู้รอดไปข้างนึง
ไม่ใช่ว่าผมอิจฉาเม็ดเงินที่พวกมันหามาได้ แต่ผมอิจฉาที่พวกมันมีโอกาสได้ทำในสิ่งที่ผมหวังไว้ในเวลาที่เร็วกว่าผม หากไม่ใช่เพราะความขี้เกียจ อวดดี และหลงผิดของผมในครั้งที่ความคิดยังเยาว์วัยนั้น เหตุการณ์คงไม่เป็นแบบนี้ ป่านนี้ผมคงหางานสายชีวะทำได้แบบสนุกมือไปแล้ว เงินที่ได้มาให้เป็นให้ตายยังไงผมหวังไว้ว่าจะแอบเอาไปใช้หนี้ให้แก่บ้านผม บ้านที่ผมอยู่มาเป็น 20 กว่าปีนี่ล่ะ คาดว่าหากเอาไปกองให้หม่อมแม่กับเสด็จเตี่ยแล้วบอกว่าให้เอาไปใช้หนี้คงโดนตอกส้นใส่หน้าแหกกลับมา 100% บ้านผมเดาเหตุการณ์ง่ายยิ่งกว่าทายผลบอลเสียอีก =w="
ในตอนนี้ เวลานี้ วินาทีนี้ คงสำเนียกได้อย่างเดียว
ตั้งใจเรียนซะมึง จะได้จบไวๆ แล้วออกมาหาเงินช่วยบ้านมึงซะ.......
จบดีกว่า วันนี้มาเรื่องหนักแฮะ
ปล.
ผมวายาวกำลังดีนะครับ เอ...หรือว่าผมเขียนยาวไปจริงๆเนี่ย =w="
ปล ของ ปล ชักรู้สึกเหมือนเป็นพนักงานประจำห้องน้ำไปแล้วยังไงไม่รู้แฮะ =w=" แต่ช่างเหอะ สนุกมือดีเหมือนกัน >w< /
/me แปะนิราศเตือนสตินิสิต
อันนี้ผมได้มาจากเพื่อนอีกทีครับ ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้ประพันธ์ ขออภัยผู้ประพันธ์ล่วงหน้าครับ >w<"
*ครั้งหน้าจะหิ้วของแปลกๆแบบนี้มาฝากอีกครับ ' w ' /
Edit : อ่านทีหลัง พิมพ์ผิดกระจาย ขออภัยคนที่อ่านไปแล้วด้วยนะครับ > w <"
ไม่ได้เขียนหลายวัน(อีกแล้ว)เหตุเพราะช่วงนี้สอบซ่อมอย่างเมามันส์ ลงไว้มากเกินจนอ่านไม่ทันสอบ =w=" จะตกก็สมควรแล้วกับการกระทำ
สมน้ำหน้าเอ็งว่ะ ไอ้ควาย
เรื่องเรียนไม่ได้เครียดอะไรมากมาย แค่สอบซ่อม เรื่องปกติที่คนธรรมดาสามัญอย่างเราๆต้องเจอ แต่พักนี้เพื่อนมันเริ่มจบออกมามีงานทำกันหมดแล้ว ดูพวกมันสบายใจ ภูมิใจ กับการที่มันหางานทำได้แล้วเอาเงินไปใช้กันแบบทิ้งขว้าง แต่ก็มีบางคนที่สร้างสรรค์อยู่ เอาไปให้พ่อ,แม่ เอาไปฝากธนาคารเก็บเงินไว้ทำทุนกะกิจการของตัวเอง นั่งมองไปมองมารู้สึกแปลกๆ
ผมรู้สึก สมเพชเวทนา........ ไอ้พวกแรก
เงินมีค่าหามาได้เอาไปละลายกับของไร้สาระกันเสียหมด ซื้อมือถือใหม่ ซื้อกล้องถ่ายรูปใหม่ ซื้อเหล้า.......อันสุดท้ายนี่เหี้ยยกกำลังอินฟินิตี้เลย ไอ้เหี้ยเอ้ย แดกเสร็จมึงก็เมา เมาเสร็จมึงก็ไปมีเรื่อง ไปอ้วก คุ้มเนอะ น้ำหนักของเหงื่อพวกมึงที่ไหลซึมอยู่ในแบงค์ทุกใบ เคลือบเหรียญทุกเหรียญอยู่ มันไม่มีค่าพอที่พวกมึงจะรู้สึกเลยรึ แล้วซักวันพวกมึงจะรู้ถึงค่าของเงิน จะว่ากูสาบแช่งก็ได้ ก็ไม่แคร์ ถ้าผลของการสาบแช่งนี้มันให้ผลดีแก่ทัศนคติของพวกมึงบ้าง กูยอมโดนเกลียด สิ่งที่กูมองว่าไร้ค่า อาจจะมีค่าอย่างมากในสายตาของพวกมึง แต่กูคิดว่า จากมุมมองของกูนั้น มันจริง มันแท้ เพราะงั้น กูมั่นใจว่ากูพูดไม่ผิด และกูก็ยิ่งมั่นใจอย่างร้ายแรงว่า ให้ตายยังไง พวกมึงก็ไม่หลุดวงโคจรเข้ามาอ่านกระทู้นี้ในบอร์ดนี้หรอก 555
และผมก็รู้สึก อิจฉา ริษยา ......... พวกประเภทหลัง อิจฉาจนอยากออกมาหางานทำให้มันรู้แล้วรู้รอดไปข้างนึง
ไม่ใช่ว่าผมอิจฉาเม็ดเงินที่พวกมันหามาได้ แต่ผมอิจฉาที่พวกมันมีโอกาสได้ทำในสิ่งที่ผมหวังไว้ในเวลาที่เร็วกว่าผม หากไม่ใช่เพราะความขี้เกียจ อวดดี และหลงผิดของผมในครั้งที่ความคิดยังเยาว์วัยนั้น เหตุการณ์คงไม่เป็นแบบนี้ ป่านนี้ผมคงหางานสายชีวะทำได้แบบสนุกมือไปแล้ว เงินที่ได้มาให้เป็นให้ตายยังไงผมหวังไว้ว่าจะแอบเอาไปใช้หนี้ให้แก่บ้านผม บ้านที่ผมอยู่มาเป็น 20 กว่าปีนี่ล่ะ คาดว่าหากเอาไปกองให้หม่อมแม่กับเสด็จเตี่ยแล้วบอกว่าให้เอาไปใช้หนี้คงโดนตอกส้นใส่หน้าแหกกลับมา 100% บ้านผมเดาเหตุการณ์ง่ายยิ่งกว่าทายผลบอลเสียอีก =w="
ในตอนนี้ เวลานี้ วินาทีนี้ คงสำเนียกได้อย่างเดียว
ตั้งใจเรียนซะมึง จะได้จบไวๆ แล้วออกมาหาเงินช่วยบ้านมึงซะ.......
จบดีกว่า วันนี้มาเรื่องหนักแฮะ
ปล.
QUOTE(---TgmasteR--- @ Aug 14 2007, 08:53 PM)
ยาวจน ขี้เกียจอ่านเลยแหละ T_T
ผมวายาวกำลังดีนะครับ เอ...หรือว่าผมเขียนยาวไปจริงๆเนี่ย =w="
ปล ของ ปล ชักรู้สึกเหมือนเป็นพนักงานประจำห้องน้ำไปแล้วยังไงไม่รู้แฮะ =w=" แต่ช่างเหอะ สนุกมือดีเหมือนกัน >w< /
/me แปะนิราศเตือนสตินิสิต
» Click to show Spoiler «
อันนี้ผมได้มาจากเพื่อนอีกทีครับ ไม่ทราบว่าใครเป็นผู้ประพันธ์ ขออภัยผู้ประพันธ์ล่วงหน้าครับ >w<"
*ครั้งหน้าจะหิ้วของแปลกๆแบบนี้มาฝากอีกครับ ' w ' /
Edit : อ่านทีหลัง พิมพ์ผิดกระจาย ขออภัยคนที่อ่านไปแล้วด้วยนะครับ > w <"
---:: 17 ก.ย. 2550 ::---
ไม่ได้มาเขียนเสียนานเนื่องด้วยเหตุทางกิจกรรในแต่ละวันที่มันมากขึ้น วันนี้เป็นเรื่องระบาย กรุณาอย่าคิดมากขณะอ่าน
ด้วยเหตุผลใดก็ไม่ทราบที่ทำให้ผมชอบการ์ตูน ชอบการทำให้ภาพเคลื่อนไหว ชอบเกมส์ทั่วไป และที่สำคัญ ผมชอบวาดภาพ
แม้มันจะไม่สวยขั้นปรมาจารย์ แต่ผมก็สนุกกับมัน วาดแล้วเพลิน วาดแล้วอารมณ์ดี คิดไว้ว่ามันคงไม่หนักหัวใคร
แต่แล้วก็ได้รู้ซึ้งเมื่อ 2-3 วันก่อนว่า ผมคิดผิด.....
การวาดรูปอันเป็นสิ่งคลายเครียดและใช้สำหรับสนองตัณหาโดยเฉพาะของผมกลับกลายเป็นปัญหาความสัมพันธ์ของผมและเพื่อนๆ
คงต้องบอกก่อนว่าเพื่อนผมแบ่งออกเป็น 2 กลุ่มใหญ่ๆ ได้แก่
> เพื่อนกลุ่มเล่นเนต กลุ่มนี้ไร้ปัญหา ของมันรู้กัน
> เพื่อนกลุ่มเล่นกีฬา (ความจริงกลุ่มบนก็เล่นกีฬา แต่ไม่ตรงกับที่ผมนิยมแค่นั้นล่ะ) กลุ่มนี้สิ ตัวปัญหาจริงๆ
ไม่รู้ว่าผมมองโลกแปลกไปกว่าพวกเขานักหรืออย่างไร แต่ที่แน่ๆ ผมคิดว่าการวาดรูปของผมมันไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใคร ยกเว้นตัวผมเอง
หลังจากเล่นแบดมาเกมส์นึงผมก็ออกมานั่งพักเหนื่อย ระหว่างนั้นมันว่าง ผมเลยหยิบสมุดกับดินสอออกมาร่างรูปเล่นๆ หวังว่าจะเขียนต่อให้สวยเมื่อกลับถึงบ้าน แล้วก็มีเสียงดังขึ้นมา
มัน "ปัญญาอ่อนว่ะ"
ผม "ก็กูชอบวาดนี่"
มัน "เฮ้ย โตแล้ว เลิกทำอะไรปัญญาอ่อนแบบนี้เหอะ"
ผม "ปัญญาอ่อน? ตรงไหนน่ะ ?"
มัน "มึงก็ดูว่ามึงทำอะไรอยู่"
ผม "เฮ้ย กูภูมิใจนะเว้ย กับการที่กูยังมีจินตนาการอยู่น่ะ"
มัน "เออๆ ก็กูไม่ปัญญาอ่อนแบบมึงนี่"
จำได้ว่าวันนั้น ผมเดินออกจากวงแบดมินตันที่กำลังพักเหนื่อยกันอยู่แล้วดิ่งกลับบ้านทันที เซ็งคน คนที่ไม่รับ ไม่รู้ ไม่ทำความเข้าใจ อธิบายก็ไม่สนใจฟัง
ผมไม่ยักรู้ว่าสมการความคิดคนมันจะแปลกแบบนี้
วาดรูป = ปัญญาอ่อน
รู้เรื่องการ์ตูนเยอะ = ปัญญาอ่อน
ชอบแอ็คท่าส่องกระจก แล้ววาดตามแบบนั้น = บ้า+ปัญญาอ่อน
จินตนาการสูง = ปัญญาอ่อน
ผมไม่รู้นะว่าใครผิดใครถูก แต่ผมบอกได้อย่างนึงว่า ผมไม่ชอบการดูถูกงานอดิเรกกันอย่างร้ายแรง แต่ต้องเป็นงานอดิเรกที่ไม่ก่อให้เกิดความเดือดร้อนแก่ชาวบ้านชาวเมือง ทำไปยังไงก็ได้ไม่เดือดร้อนใครเท่านั้น
เอะอะก็ปัญญาอ่อนๆ พอผมเถียงมันก็ถามว่า "แล้วดูที่มึงทำสิ ปัญญาอ่อนมั้ย" บอกตรงๆว่าผมไม่รู้จะตอบมันยังไงดี เพราะผมเริ่มสงสัยในทัศนคติของพวกมันเสียแล้ว ปัญญาอ่อนคืออะไร ทำอย่างไรถึงจะเรียกได้ว่าปกติ
ผมไม่เคยดูถูกการเที่ยวของพวกมัน ไม่เคยดูถูกการไล่จีบ ญ. ของพวกมัน ผมเข้าใจว่านั่นเป็นเรื่องของผู้ชายที่มั่นใจในตัวเองสุง หน้าตาดี หุ่นเพรียว จะมีเตือนก็เรื่องเงินทองที่ใช้ไป แต่พวกมันชอบดูถูกการวาดรูป(หรือแม้แต่สิ่งอื่นๆเช่น การเล่นเกมส์)ที่ผมทำอยู่ จะพูดให้ในแง่ร้ายก็จะได้ว่า อะไรก็ตามที่ผมชอบทำ ปัญญาอ่อนหมด....
ไม่ใช่ว่าผมโมโหที่มันว่ารูปที่ผมวาดไม่สวย แต่ผมโมโหที่มันไม่ยอมรับในความชอบที่แตกต่างตามแต่ละบุคคลตะหาก หรือให้พูดง่ายๆแบบขวานผ่าซากคือ เสือกเชี่ยอะไรงานอดิเรกกู
สังคมหนึ่งๆจะให้คนมีความชอบเหมือนกันหมดคงจะไม่ได้ เพราะสิ่งที่แตกต่างกันนั้นทำให้คนเรามีเสน่ห์
(แต่เสน่ห์ในแบบของพวกมันผมรับไม่ได้จริงๆ อะไรที่ผมทำแล้วมันไม่ทำ = ปัญญาอ่อนเนี่ย)
การเติบโตทางความคิดของคนไม่เหมือนกัน ตามแต่สิ่งแวดล้อมที่แต่ละคนได้รับ สิ่งหนึ่งที่อีกคนสนใจ กับเราแล้วมันอาจดูไร้ค่า แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า เราจะต้องไปดูถูกเขา
ผมเคยได้ยินมาว่า "หากในใจมีอคติ มองให้ตายอย่างไรก็ไม่มีดีขึ้นมาได้" แล้วอย่างนั้นจะมีประโยชน์อะไรที่จะอธิบาย ฉะนั้นแล้ว อคติจึงเป็นสิ่งไร้ค่าที่สามารถทำร้ายจิตใจคนเราได้อย่างยิ่งยวด
ซึ่งในตอนนี้ ผมเริ่มมีอคติกับทรรศนคติของพวกมันแล้วสิ......
---:: End ::---
จบเหอะ =w="
ไม่ได้มาเขียนเสียนานเนื่องด้วยเหตุทางกิจกรรในแต่ละวันที่มันมากขึ้น วันนี้เป็นเรื่องระบาย กรุณาอย่าคิดมากขณะอ่าน
ด้วยเหตุผลใดก็ไม่ทราบที่ทำให้ผมชอบการ์ตูน ชอบการทำให้ภาพเคลื่อนไหว ชอบเกมส์ทั่วไป และที่สำคัญ ผมชอบวาดภาพ
แม้มันจะไม่สวยขั้นปรมาจารย์ แต่ผมก็สนุกกับมัน วาดแล้วเพลิน วาดแล้วอารมณ์ดี คิดไว้ว่ามันคงไม่หนักหัวใคร
แต่แล้วก็ได้รู้ซึ้งเมื่อ 2-3 วันก่อนว่า ผมคิดผิด.....
การวาดรูปอันเป็นสิ่งคลายเครียดและใช้สำหรับสนองตัณหาโดยเฉพาะของผมกลับกลายเป็นปัญหาความสัมพันธ์ของผมและเพื่อนๆ
คงต้องบอกก่อนว่าเพื่อนผมแบ่งออกเป็น 2 กลุ่มใหญ่ๆ ได้แก่
> เพื่อนกลุ่มเล่นเนต กลุ่มนี้ไร้ปัญหา ของมันรู้กัน
> เพื่อนกลุ่มเล่นกีฬา (ความจริงกลุ่มบนก็เล่นกีฬา แต่ไม่ตรงกับที่ผมนิยมแค่นั้นล่ะ) กลุ่มนี้สิ ตัวปัญหาจริงๆ
ไม่รู้ว่าผมมองโลกแปลกไปกว่าพวกเขานักหรืออย่างไร แต่ที่แน่ๆ ผมคิดว่าการวาดรูปของผมมันไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใคร ยกเว้นตัวผมเอง
หลังจากเล่นแบดมาเกมส์นึงผมก็ออกมานั่งพักเหนื่อย ระหว่างนั้นมันว่าง ผมเลยหยิบสมุดกับดินสอออกมาร่างรูปเล่นๆ หวังว่าจะเขียนต่อให้สวยเมื่อกลับถึงบ้าน แล้วก็มีเสียงดังขึ้นมา
มัน "ปัญญาอ่อนว่ะ"
ผม "ก็กูชอบวาดนี่"
มัน "เฮ้ย โตแล้ว เลิกทำอะไรปัญญาอ่อนแบบนี้เหอะ"
ผม "ปัญญาอ่อน? ตรงไหนน่ะ ?"
มัน "มึงก็ดูว่ามึงทำอะไรอยู่"
ผม "เฮ้ย กูภูมิใจนะเว้ย กับการที่กูยังมีจินตนาการอยู่น่ะ"
มัน "เออๆ ก็กูไม่ปัญญาอ่อนแบบมึงนี่"
จำได้ว่าวันนั้น ผมเดินออกจากวงแบดมินตันที่กำลังพักเหนื่อยกันอยู่แล้วดิ่งกลับบ้านทันที เซ็งคน คนที่ไม่รับ ไม่รู้ ไม่ทำความเข้าใจ อธิบายก็ไม่สนใจฟัง
ผมไม่ยักรู้ว่าสมการความคิดคนมันจะแปลกแบบนี้
วาดรูป = ปัญญาอ่อน
รู้เรื่องการ์ตูนเยอะ = ปัญญาอ่อน
ชอบแอ็คท่าส่องกระจก แล้ววาดตามแบบนั้น = บ้า+ปัญญาอ่อน
จินตนาการสูง = ปัญญาอ่อน
ผมไม่รู้นะว่าใครผิดใครถูก แต่ผมบอกได้อย่างนึงว่า ผมไม่ชอบการดูถูกงานอดิเรกกันอย่างร้ายแรง แต่ต้องเป็นงานอดิเรกที่ไม่ก่อให้เกิดความเดือดร้อนแก่ชาวบ้านชาวเมือง ทำไปยังไงก็ได้ไม่เดือดร้อนใครเท่านั้น
เอะอะก็ปัญญาอ่อนๆ พอผมเถียงมันก็ถามว่า "แล้วดูที่มึงทำสิ ปัญญาอ่อนมั้ย" บอกตรงๆว่าผมไม่รู้จะตอบมันยังไงดี เพราะผมเริ่มสงสัยในทัศนคติของพวกมันเสียแล้ว ปัญญาอ่อนคืออะไร ทำอย่างไรถึงจะเรียกได้ว่าปกติ
ผมไม่เคยดูถูกการเที่ยวของพวกมัน ไม่เคยดูถูกการไล่จีบ ญ. ของพวกมัน ผมเข้าใจว่านั่นเป็นเรื่องของผู้ชายที่มั่นใจในตัวเองสุง หน้าตาดี หุ่นเพรียว จะมีเตือนก็เรื่องเงินทองที่ใช้ไป แต่พวกมันชอบดูถูกการวาดรูป(หรือแม้แต่สิ่งอื่นๆเช่น การเล่นเกมส์)ที่ผมทำอยู่ จะพูดให้ในแง่ร้ายก็จะได้ว่า อะไรก็ตามที่ผมชอบทำ ปัญญาอ่อนหมด....
ไม่ใช่ว่าผมโมโหที่มันว่ารูปที่ผมวาดไม่สวย แต่ผมโมโหที่มันไม่ยอมรับในความชอบที่แตกต่างตามแต่ละบุคคลตะหาก หรือให้พูดง่ายๆแบบขวานผ่าซากคือ เสือกเชี่ยอะไรงานอดิเรกกู
สังคมหนึ่งๆจะให้คนมีความชอบเหมือนกันหมดคงจะไม่ได้ เพราะสิ่งที่แตกต่างกันนั้นทำให้คนเรามีเสน่ห์
(แต่เสน่ห์ในแบบของพวกมันผมรับไม่ได้จริงๆ อะไรที่ผมทำแล้วมันไม่ทำ = ปัญญาอ่อนเนี่ย)
การเติบโตทางความคิดของคนไม่เหมือนกัน ตามแต่สิ่งแวดล้อมที่แต่ละคนได้รับ สิ่งหนึ่งที่อีกคนสนใจ กับเราแล้วมันอาจดูไร้ค่า แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า เราจะต้องไปดูถูกเขา
ผมเคยได้ยินมาว่า "หากในใจมีอคติ มองให้ตายอย่างไรก็ไม่มีดีขึ้นมาได้" แล้วอย่างนั้นจะมีประโยชน์อะไรที่จะอธิบาย ฉะนั้นแล้ว อคติจึงเป็นสิ่งไร้ค่าที่สามารถทำร้ายจิตใจคนเราได้อย่างยิ่งยวด
ซึ่งในตอนนี้ ผมเริ่มมีอคติกับทรรศนคติของพวกมันแล้วสิ......
---:: End ::---
จบเหอะ =w="
---:: 24 ธ.ค. 2550 ::---
หลังจากที่วางแป้นพิมพ์ไปนานมาก เพราะหัวไม่แล่น เพราะสอบ เพราะทำโรลเพลิน จะเพราะอะไรก็ช่างมันดีกว่า ครั้งนี้มีเรื่องเขียนแล้วนี่
เรื่องบ้าๆนี้เกิดจากการระลึกชาติร่วมกับเพื่อนๆขณะกำลังร่ำเมรัยกัน ด้วยฤทธิ์ของน้ำทิพย์เพียงไม่นานก็ทำให้เปิดประเด็นว่าด้วยหัวข้อเรื่อ
"เมื่อก่อนสักป.2~ป.3 แถวบ้านมึงมีเล่นอะไรอย่างนี้มั้ย?"
เริ่มเปิดประเด็นด้วยควาซาดิสซ์ซี้ดแตกด้วยเกมส์ปาบอล
เกมส์ปาบอลคืออะไรเด็กๆสมัยนี้อาจจะไม่รู้ เพราะวิทยาการมันพัฒนามากขึ้นทุกวัน การละเล่นแบบออกกำลังกายจึงหมดไปด้วย เข้าเรื่องดีกว่าแฮะ...
โดยหลักแล้วการเล่น ปาบอล จะเริ่มจากการนำเศษกระดาษ(ซึ่งมักจะเป็นการบ้านที่ถูกครูประจำชั้นฉีกทิ้ง) เอามารวมๆกันแล้วเอายางวงรัดให้เป็นก้อน
จากนั้นก็....ใช่แล้วครับ เอามาปาใส่กัน
สนุกครับ อารมณ์ประมาณ Battle Field อย่างไงอย่างงั้น มุดใต้โต๊ะ หลบหลังเก้าอี้ ป้องกันด้วยกระเป๋า เขวี้ยงกันจนตาเขียวไปหลายทีเลย กระจกแตกเองก็ไม่ใช่น้อยๆ แต่ความซาดิสซ์ยังไม่หมดหรอก หากใครโดนปาครบ 10 ครั้งก่อนจะโดนจับมา บูชายัน....
เวรแล้วไง อะไรคือบูชายันวะ เด็กๆสมัยนี้หรือแม้แต่คนแก่ผู้เรียบร้อยคงไม่ทราบ แต่ไอ้บ้าคนนี้จะบอกให้เอง
มันคือการจับไอ้ดวงซวยคนนั้นมายืนที่กระดานดำ แล้วให้ผู้เล่นทุกคนผลัดกันขว้างบอลใส่ คนละที!!! เน้นว่าคนละที!!! เล่นกันทีก็ทั้งห้อง ห้องนึงไม่ต่ำกว่า 20 คน
แรงเท่าไหร่ไม่รู้ สนแค่กูปาไว้ก่อน เอเมน.....(ฮา)
อาจฟังดูโหดร้ายทารุณไปนิด แต่ผมก็รอดชีวิตมาได้ล่ะ
เสียงจากเพื่อน A : โหดร้ายว่ะ บ้านกูยังไม่มีขนาดนั้นเลย แค่ปาไปปามาเอง
เสียงในใจผม : "เออ ไอ้เด็กเรียบร้อย กูมันลิงนี่...."
เกมส์ที่สองต่อด้วยเกมส์ "แต่งตัว"
ฟังชื่อดูแต๋วจ๋ากันเลยทีเดียว แต่มันฮาตรงที่เราจะได้ผสมหน้าตาที่ผู้เล่นอุตสาห์บรรจงแต่งแต้มตามความแม่นยำของเขาเหล่านั้น
อันดับแรกก็เปิดท้ายเล่มสมุด แล้วก็เขียนชิ้นส่วนประมาณนี้ลงไป
จากนั้นก็บรรจงจับดินสอแล้วส่ายไปมาให้เร็ว(ดังรูป)
แล้วหยุดตามคำสั่งของผู้เล่น หยุดได้อย่างไหนก็เขียนไว้ที่ละส่วนๆลงไปจนครบ จากนั้นก็มานั่งฮากัน
บั่นทอนปัญญาดีเนอะ
อนึ่ง นี่คือผลจากการเล่นหลังจากไม่ได้เล่นมานานนับสิบปี
จบเกมส์ที่สองไปเรียบร้อย ต่อกันด้วยเกมส์ที่สาม ขุนพลประจันบาน!!!
ฟังชื่อก็รู้ว่ามันต้องเป็นการต่อสู้แน่ๆ เกมส์นี้มันมากๆขนาดเรียกได้ว่าติด Top 5 เกมส์อมตะที่ผมอยากเล่นอยู่เชียว
โดยเวลาเกมส์นี้ต้องเคลียร์โต๊ะนั่งให้ว่าง จากนั้นก็หยิบตุกตุ่นตุ๊กตาตัวเล็กๆมาวางคนละมุม (ไม่ควรเล่นเกิน 4 คน ไม่งั้นมั่ว) เนื่องจากสมัยนั้นซื้อคำคำแล้วจะตุ๊กตาไอ้มดแดง อุลตร้าแมน หรือแม้แต่กันดั้ม ขนาด SD แถมมาให้ เราจึงใช้ตุ๊กตาพวกนั้นมาเล่นเป็นขุนพล!!!
ได้ตัวขุนพล ต่อไปจะสู้กันยังไงล่ะ สมัยนั้น ป.1~ป.2 จะใช้ดินสอในการจดบันทึกต่าง แต่พอขึ้น ป.3 แล้ว เราก็จะเริ่มาใช้ปากกากัน แน่นอนว่าจะมีปากกาแบบมีสปริงกดให้มันยืดเข้าออกได้ เช่น ปากกาตราม้า
ด้วยความอัจฉริยะ เราจึงเอามันมาใช้ยิงให้ตัวขุนพลพุ่งออกไปตามแรงยิง!!! ฉลาดล้ำจริงๆพวกเรา!!!
และด้วยตามกฎสามัญ ใครตกโต๊ะแพ้ ใครอยู่คนสุดท้ายชนะไป เหมือนๆกับที่มวยปล้ำแข่งรอยัลรัมเบอร์กันน่ะล่ะครับ
เนื่องด้วยการเล่นนิยมมาก เราจึงมีเทคนิคเล็กๆน้อยๆกันบ้าง อาทิเช่น
> จับตุ๊กตานอนลงแล้วยิง ได้ท่า ตอปิโด > ท่าพื้นฐานสุดๆ
> จับตุ๊กตานอนหงายแล้วยิง ได้ท่า รีเวิสตอปิโด(สมัยนั้นเรียก ตอปิโดหงาย) > ไม่ต่างกะท่าบนหรอก แค่เอาฮา
> ดึงสปริงปากกาออกมายืดแล้วใส่เข้าไปใหม่ เพื่อเพิ่มแรงยิง!!!
> ดีกตรงส่วนหัว ได้ท่ากงล้อนรก * ตุ๊กตาจะกลิ้งไปโดยเอาหัวโขกกับเป้าหมาย
> ดีดตรงส่วนขา ได้ท่าลูกถีบสลาตัน * ตุ๊กตาจะพุ่งไปเอาส่วนขาถีบเป้าหมาย
> ดีดตรงส่วนที่ตุ๊กตาแอ็คท่ายื่นๆออกมา เช่น แขน ขา อาวุธ ได้ท่า เฮอริเคน * ตุ๊กตาจะหมุนติ้วๆด้วยความเร็วสูง นิยมใช้เมื่อเป้าหมายอยู่รวมกันเป็นกระจุก
หลังจากนั้นไม่นานก้เริ่มมีพวกจินตนาการสงเอาหนังสือ สมุด ไม้บรรทัด ยางลบ มาทำเป็นแผนที่แบบเสมือนจริง มีทั้งทางลาด ทางต่างระดับ สะพาน ฯลฯ โอ้ย สุดยิด!!!
จุดจบของเกมส์นี้เกิดขึ้นเมื่อครูประจำชั้นยึดเหล่าขุนพลของเราไปหมดนั่นเอง.....
เกมส์ที่สี่ เกมส์นี้ถือได้ว่าเก่าที่สุดในทั้งหมดเลยก็ว่า และผมก็ชอบมันมากที่สุดด้วยได้มันชื่อว่า ลู่วิ่งวงกต
เกมส์นี้ผมเล่นมาตั้งแต่สมัยอนุบาล สมัยนั้นพวกครูอาจารย์นิยมใช้ดินน้ำมันมาฆ่าเวลาปราบลิงทั้งห้อง
แน่นอนว่ามีลิงกลุ่มนึงหาเกมส์ใหม่ๆมาเล่นจนได้ (คาดว่าคงรู้กันแล้วล่ะ)
โดยหลักก็ปั้นดินน้ำมันเป็นลู่วิ่งยาวๆ มีกำแพงกันกันตกทั้งสองข้าง แล้วปั้นตัววิ่งเป็นก่อนกลมๆ จากนั้นก็เป่าให้ถึงเส้นชัย(นึกถึงรถแข่งทามิย่าเอาจะเข้าใจง่ายครับ)
ทางเรียบๆมันก็ไม่สนุกเลยต้องเสริมอุปสรรค์ไว้บ้าง มีทั้ง กำแพงโหว่(อันนี้เบสิค) ทางเลี้ยวหักศอก สะพาน หลุมดัก ทางตีลังกา กำแพงโหว่ตรงทางเลี้ยว ทางเลี้ยวที่ไม่มีกำแพง สะพาน สะพานกระโดด อุโมงค์ ทางกระโดด ฯลฯ นี่ยังไม่หมดนะครับ =w="
เกมส์จะเริ่มจากการเป่ายิ้งฉุบเพื่อเลือกคนเล่นก่อน จากนั้นก็จะเป่าไปเรื่อยๆ ใครตกขอบทางก็หยุดไว้ก่อน วนไปเรื่อยๆจนมีคนถึงเส้นชัย
เกมส์นี้ได้รับความนิยมสูงขนาดลุกลามไปห้องข้างเคียงอย่างว่องไวครับผม =w=
ปล.ขณะเล่น ห้ามคนรอจักจี๋ผู้เล่นเด็ดขาด
เกมส์ที่5 คือเกมส์ เป่ารถทามิย่ากระดาษ ช่วงนั้นบ้ากันมากๆ จำไม่ได้แล้วว่าพับยังไง(แก่แล้วนิ) จำได้ว่าทำส่วนหน้าแหลมๆ พับเสร็จก็จะเอามาแต่งลายเติมสีกัน แล้วก็เอามาเป่าแข่งกัน กติกาขึ้นอยู่กับสนามแต่โดยรวมคือ ใครไปถึงเส้นชัยก่อนชนะ
เทคนิคก็มีมากมาย กดให้แบนเพื่อลู่ไปกับทาง ง้างปีกได้เพิ่มเนื้อที่สัมผัสลม ฯลฯ โอ้ย จำไม่หวาดไม่ไหว
แถวบ้านผมเกมส์นี้มาได้แป๊ปเดียวก็เสื่อม ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม =w="
มาถึงเกมส์ที่ 6 จนได้ เกมส์นี้ก็ติด Top 5 ของผมอีกเช่นกัน กับเกมส์นี้ สมรภูมิรถถัง
ขั้นแรกกำหนดจำนวนกระบอกปืนที่จะให้มีได้ แล้วก็วาดรูปขึ้นมาดังภาพ ฝ่ายละฝั่ง (ดีไซน์ตามแต่ใจชอบ)
หลังจากวาดกองทัพเสร็จเราก็จะเริ่มผลัดกันยิง หากรถถังใครกระบอกปืนพังหมดก่อนแพ้!!!
ส่วนวิธีการยิงก็ให้ทำดังรูป เริ่มต้นด้วยการใช้นิ้วกดดินสอในแนวดิ่งดังรูป แล้วดันให้มันพุ่งไปข้างหน้า รอยขีดที่เกิดคือการยิงที่เกิดขึ้น
จากนั้นก็ผลัดกันยิงโดยยิงต่อเป็นทอดๆไปเรื่อยๆ แบบจุดต่อจุด จนทำลายรถอีกฝ่ายได้หมด =w=+
ชอบมากครับเกมส์นี้ อันดับสามเลยเชียว เป็นรองแค่ ขุนพลประจันบาน กับ ลู่วิ่งวงกต และก็เกมส์ผจญภัย(อันดับ 1 ร่วมกับลู่วิ่งวงกต) เท่านั้นเอง
และเกมส์สุดท้ายของวันนี้ เป็นเกมส์ที่ผมชอบอันดับ 1 คู่กับลู่วิ่งวงกตเลยทีเดียว เกมส์ ผจญภัย!!!
ลักษณะคล้ายกับเกมส์เศรษฐี และเกมส์บันไดงู คือแบ่งทางเดินเป็นช่องๆไว้ แล้วทอยดินสอ (ใช้กับเฉพาะดินสอเหลี่ยมเท่านั้น โดยการเขียนเลขไว้ตามด้านต่างๆ จากนั้นก้ปล่อยให้กลิ้งไปตามยถากรรม =w=+) ใครเดินถึงเส้นชัยก่อนชนะ (หากทอยเกินเส้นชัยจะเป็นการเดินถอยกลับมาเท่าแต้มที่เกินมาด้วย จากนั้นค่อยทอยไปเรื่อยๆจนกว่าจะพอดี)
แผนที่นั้นก้แบ่งเป้นทางยาวๆเลย ช่องที่เดินก็สุ่มเจออุปสรรคกันตามอย่างไป เกมส์นี้ผมเริ่มเล่นตอน ป.1 จากนั้นก้เริ่มพัฒนามาเรื่อยๆ โดยการแบ่งเป็นอาชีพ เริ่มมีค่า Status เข้ามาเกี่ยวข้อง เริ่มมีอุปกรณ์ จนไปหยุดนิ่งตอน ป.6 เนื่องจากไม่มีใครเล่นด้วย =w="
ซึ่งถ้าจะพูดตามจริงแล้วเกมส์นี้ถือเป็นต้นแบบของ Role The Tower ที่ผมทำอยู่เลยด้วย ต้องขอขอบคุณตัวผมเมื่อก่อนที่สนใจเรื่องแบบนี้ แล้วก็ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่สนใจเข้ามาเล่นครับผม
เป็นอันว่า หากผมนึกอะไรออกมาได้แล้วผมจะมาบรรยายเพิ่มละกันนะครับ ' w '
จบแล้วล่ะ ขอขอบคุณที่ติดตามชมครับผม > w < \
ปล.สำหรับตัวอย่างแผนที่ของเกมส์วงกตเดี๋ยวผมจะทำมาให้ดูนะครับ > w <
หลังจากที่วางแป้นพิมพ์ไปนานมาก เพราะหัวไม่แล่น เพราะสอบ เพราะทำโรลเพลิน จะเพราะอะไรก็ช่างมันดีกว่า ครั้งนี้มีเรื่องเขียนแล้วนี่
เรื่องบ้าๆนี้เกิดจากการระลึกชาติร่วมกับเพื่อนๆขณะกำลังร่ำเมรัยกัน ด้วยฤทธิ์ของน้ำทิพย์เพียงไม่นานก็ทำให้เปิดประเด็นว่าด้วยหัวข้อเรื่อ
"เมื่อก่อนสักป.2~ป.3 แถวบ้านมึงมีเล่นอะไรอย่างนี้มั้ย?"
เริ่มเปิดประเด็นด้วยควาซาดิสซ์ซี้ดแตกด้วยเกมส์ปาบอล
เกมส์ปาบอลคืออะไรเด็กๆสมัยนี้อาจจะไม่รู้ เพราะวิทยาการมันพัฒนามากขึ้นทุกวัน การละเล่นแบบออกกำลังกายจึงหมดไปด้วย เข้าเรื่องดีกว่าแฮะ...
โดยหลักแล้วการเล่น ปาบอล จะเริ่มจากการนำเศษกระดาษ(ซึ่งมักจะเป็นการบ้านที่ถูกครูประจำชั้นฉีกทิ้ง) เอามารวมๆกันแล้วเอายางวงรัดให้เป็นก้อน
จากนั้นก็....ใช่แล้วครับ เอามาปาใส่กัน
สนุกครับ อารมณ์ประมาณ Battle Field อย่างไงอย่างงั้น มุดใต้โต๊ะ หลบหลังเก้าอี้ ป้องกันด้วยกระเป๋า เขวี้ยงกันจนตาเขียวไปหลายทีเลย กระจกแตกเองก็ไม่ใช่น้อยๆ แต่ความซาดิสซ์ยังไม่หมดหรอก หากใครโดนปาครบ 10 ครั้งก่อนจะโดนจับมา บูชายัน....
เวรแล้วไง อะไรคือบูชายันวะ เด็กๆสมัยนี้หรือแม้แต่คนแก่ผู้เรียบร้อยคงไม่ทราบ แต่ไอ้บ้าคนนี้จะบอกให้เอง
มันคือการจับไอ้ดวงซวยคนนั้นมายืนที่กระดานดำ แล้วให้ผู้เล่นทุกคนผลัดกันขว้างบอลใส่ คนละที!!! เน้นว่าคนละที!!! เล่นกันทีก็ทั้งห้อง ห้องนึงไม่ต่ำกว่า 20 คน
แรงเท่าไหร่ไม่รู้ สนแค่กูปาไว้ก่อน เอเมน.....(ฮา)
อาจฟังดูโหดร้ายทารุณไปนิด แต่ผมก็รอดชีวิตมาได้ล่ะ
เสียงจากเพื่อน A : โหดร้ายว่ะ บ้านกูยังไม่มีขนาดนั้นเลย แค่ปาไปปามาเอง
เสียงในใจผม : "เออ ไอ้เด็กเรียบร้อย กูมันลิงนี่...."
เกมส์ที่สองต่อด้วยเกมส์ "แต่งตัว"
ฟังชื่อดูแต๋วจ๋ากันเลยทีเดียว แต่มันฮาตรงที่เราจะได้ผสมหน้าตาที่ผู้เล่นอุตสาห์บรรจงแต่งแต้มตามความแม่นยำของเขาเหล่านั้น
อันดับแรกก็เปิดท้ายเล่มสมุด แล้วก็เขียนชิ้นส่วนประมาณนี้ลงไป
จากนั้นก็บรรจงจับดินสอแล้วส่ายไปมาให้เร็ว(ดังรูป)
แล้วหยุดตามคำสั่งของผู้เล่น หยุดได้อย่างไหนก็เขียนไว้ที่ละส่วนๆลงไปจนครบ จากนั้นก็มานั่งฮากัน
บั่นทอนปัญญาดีเนอะ
อนึ่ง นี่คือผลจากการเล่นหลังจากไม่ได้เล่นมานานนับสิบปี
» Click to show Spoiler «
จบเกมส์ที่สองไปเรียบร้อย ต่อกันด้วยเกมส์ที่สาม ขุนพลประจันบาน!!!
ฟังชื่อก็รู้ว่ามันต้องเป็นการต่อสู้แน่ๆ เกมส์นี้มันมากๆขนาดเรียกได้ว่าติด Top 5 เกมส์อมตะที่ผมอยากเล่นอยู่เชียว
โดยเวลาเกมส์นี้ต้องเคลียร์โต๊ะนั่งให้ว่าง จากนั้นก็หยิบตุกตุ่นตุ๊กตาตัวเล็กๆมาวางคนละมุม (ไม่ควรเล่นเกิน 4 คน ไม่งั้นมั่ว) เนื่องจากสมัยนั้นซื้อคำคำแล้วจะตุ๊กตาไอ้มดแดง อุลตร้าแมน หรือแม้แต่กันดั้ม ขนาด SD แถมมาให้ เราจึงใช้ตุ๊กตาพวกนั้นมาเล่นเป็นขุนพล!!!
ได้ตัวขุนพล ต่อไปจะสู้กันยังไงล่ะ สมัยนั้น ป.1~ป.2 จะใช้ดินสอในการจดบันทึกต่าง แต่พอขึ้น ป.3 แล้ว เราก็จะเริ่มาใช้ปากกากัน แน่นอนว่าจะมีปากกาแบบมีสปริงกดให้มันยืดเข้าออกได้ เช่น ปากกาตราม้า
ด้วยความอัจฉริยะ เราจึงเอามันมาใช้ยิงให้ตัวขุนพลพุ่งออกไปตามแรงยิง!!! ฉลาดล้ำจริงๆพวกเรา!!!
และด้วยตามกฎสามัญ ใครตกโต๊ะแพ้ ใครอยู่คนสุดท้ายชนะไป เหมือนๆกับที่มวยปล้ำแข่งรอยัลรัมเบอร์กันน่ะล่ะครับ
เนื่องด้วยการเล่นนิยมมาก เราจึงมีเทคนิคเล็กๆน้อยๆกันบ้าง อาทิเช่น
> จับตุ๊กตานอนลงแล้วยิง ได้ท่า ตอปิโด > ท่าพื้นฐานสุดๆ
> จับตุ๊กตานอนหงายแล้วยิง ได้ท่า รีเวิสตอปิโด(สมัยนั้นเรียก ตอปิโดหงาย) > ไม่ต่างกะท่าบนหรอก แค่เอาฮา
> ดึงสปริงปากกาออกมายืดแล้วใส่เข้าไปใหม่ เพื่อเพิ่มแรงยิง!!!
> ดีกตรงส่วนหัว ได้ท่ากงล้อนรก * ตุ๊กตาจะกลิ้งไปโดยเอาหัวโขกกับเป้าหมาย
> ดีดตรงส่วนขา ได้ท่าลูกถีบสลาตัน * ตุ๊กตาจะพุ่งไปเอาส่วนขาถีบเป้าหมาย
> ดีดตรงส่วนที่ตุ๊กตาแอ็คท่ายื่นๆออกมา เช่น แขน ขา อาวุธ ได้ท่า เฮอริเคน * ตุ๊กตาจะหมุนติ้วๆด้วยความเร็วสูง นิยมใช้เมื่อเป้าหมายอยู่รวมกันเป็นกระจุก
หลังจากนั้นไม่นานก้เริ่มมีพวกจินตนาการสงเอาหนังสือ สมุด ไม้บรรทัด ยางลบ มาทำเป็นแผนที่แบบเสมือนจริง มีทั้งทางลาด ทางต่างระดับ สะพาน ฯลฯ โอ้ย สุดยิด!!!
จุดจบของเกมส์นี้เกิดขึ้นเมื่อครูประจำชั้นยึดเหล่าขุนพลของเราไปหมดนั่นเอง.....
เกมส์ที่สี่ เกมส์นี้ถือได้ว่าเก่าที่สุดในทั้งหมดเลยก็ว่า และผมก็ชอบมันมากที่สุดด้วยได้มันชื่อว่า ลู่วิ่งวงกต
เกมส์นี้ผมเล่นมาตั้งแต่สมัยอนุบาล สมัยนั้นพวกครูอาจารย์นิยมใช้ดินน้ำมันมาฆ่าเวลาปราบลิงทั้งห้อง
แน่นอนว่ามีลิงกลุ่มนึงหาเกมส์ใหม่ๆมาเล่นจนได้ (คาดว่าคงรู้กันแล้วล่ะ)
โดยหลักก็ปั้นดินน้ำมันเป็นลู่วิ่งยาวๆ มีกำแพงกันกันตกทั้งสองข้าง แล้วปั้นตัววิ่งเป็นก่อนกลมๆ จากนั้นก็เป่าให้ถึงเส้นชัย(นึกถึงรถแข่งทามิย่าเอาจะเข้าใจง่ายครับ)
ทางเรียบๆมันก็ไม่สนุกเลยต้องเสริมอุปสรรค์ไว้บ้าง มีทั้ง กำแพงโหว่(อันนี้เบสิค) ทางเลี้ยวหักศอก สะพาน หลุมดัก ทางตีลังกา กำแพงโหว่ตรงทางเลี้ยว ทางเลี้ยวที่ไม่มีกำแพง สะพาน สะพานกระโดด อุโมงค์ ทางกระโดด ฯลฯ นี่ยังไม่หมดนะครับ =w="
เกมส์จะเริ่มจากการเป่ายิ้งฉุบเพื่อเลือกคนเล่นก่อน จากนั้นก็จะเป่าไปเรื่อยๆ ใครตกขอบทางก็หยุดไว้ก่อน วนไปเรื่อยๆจนมีคนถึงเส้นชัย
เกมส์นี้ได้รับความนิยมสูงขนาดลุกลามไปห้องข้างเคียงอย่างว่องไวครับผม =w=
ปล.ขณะเล่น ห้ามคนรอจักจี๋ผู้เล่นเด็ดขาด
เกมส์ที่5 คือเกมส์ เป่ารถทามิย่ากระดาษ ช่วงนั้นบ้ากันมากๆ จำไม่ได้แล้วว่าพับยังไง(แก่แล้วนิ) จำได้ว่าทำส่วนหน้าแหลมๆ พับเสร็จก็จะเอามาแต่งลายเติมสีกัน แล้วก็เอามาเป่าแข่งกัน กติกาขึ้นอยู่กับสนามแต่โดยรวมคือ ใครไปถึงเส้นชัยก่อนชนะ
เทคนิคก็มีมากมาย กดให้แบนเพื่อลู่ไปกับทาง ง้างปีกได้เพิ่มเนื้อที่สัมผัสลม ฯลฯ โอ้ย จำไม่หวาดไม่ไหว
แถวบ้านผมเกมส์นี้มาได้แป๊ปเดียวก็เสื่อม ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม =w="
มาถึงเกมส์ที่ 6 จนได้ เกมส์นี้ก็ติด Top 5 ของผมอีกเช่นกัน กับเกมส์นี้ สมรภูมิรถถัง
ขั้นแรกกำหนดจำนวนกระบอกปืนที่จะให้มีได้ แล้วก็วาดรูปขึ้นมาดังภาพ ฝ่ายละฝั่ง (ดีไซน์ตามแต่ใจชอบ)
หลังจากวาดกองทัพเสร็จเราก็จะเริ่มผลัดกันยิง หากรถถังใครกระบอกปืนพังหมดก่อนแพ้!!!
ส่วนวิธีการยิงก็ให้ทำดังรูป เริ่มต้นด้วยการใช้นิ้วกดดินสอในแนวดิ่งดังรูป แล้วดันให้มันพุ่งไปข้างหน้า รอยขีดที่เกิดคือการยิงที่เกิดขึ้น
จากนั้นก็ผลัดกันยิงโดยยิงต่อเป็นทอดๆไปเรื่อยๆ แบบจุดต่อจุด จนทำลายรถอีกฝ่ายได้หมด =w=+
ชอบมากครับเกมส์นี้ อันดับสามเลยเชียว เป็นรองแค่ ขุนพลประจันบาน กับ ลู่วิ่งวงกต และก็เกมส์ผจญภัย(อันดับ 1 ร่วมกับลู่วิ่งวงกต) เท่านั้นเอง
และเกมส์สุดท้ายของวันนี้ เป็นเกมส์ที่ผมชอบอันดับ 1 คู่กับลู่วิ่งวงกตเลยทีเดียว เกมส์ ผจญภัย!!!
ลักษณะคล้ายกับเกมส์เศรษฐี และเกมส์บันไดงู คือแบ่งทางเดินเป็นช่องๆไว้ แล้วทอยดินสอ (ใช้กับเฉพาะดินสอเหลี่ยมเท่านั้น โดยการเขียนเลขไว้ตามด้านต่างๆ จากนั้นก้ปล่อยให้กลิ้งไปตามยถากรรม =w=+) ใครเดินถึงเส้นชัยก่อนชนะ (หากทอยเกินเส้นชัยจะเป็นการเดินถอยกลับมาเท่าแต้มที่เกินมาด้วย จากนั้นค่อยทอยไปเรื่อยๆจนกว่าจะพอดี)
แผนที่นั้นก้แบ่งเป้นทางยาวๆเลย ช่องที่เดินก็สุ่มเจออุปสรรคกันตามอย่างไป เกมส์นี้ผมเริ่มเล่นตอน ป.1 จากนั้นก้เริ่มพัฒนามาเรื่อยๆ โดยการแบ่งเป็นอาชีพ เริ่มมีค่า Status เข้ามาเกี่ยวข้อง เริ่มมีอุปกรณ์ จนไปหยุดนิ่งตอน ป.6 เนื่องจากไม่มีใครเล่นด้วย =w="
ซึ่งถ้าจะพูดตามจริงแล้วเกมส์นี้ถือเป็นต้นแบบของ Role The Tower ที่ผมทำอยู่เลยด้วย ต้องขอขอบคุณตัวผมเมื่อก่อนที่สนใจเรื่องแบบนี้ แล้วก็ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่สนใจเข้ามาเล่นครับผม
เป็นอันว่า หากผมนึกอะไรออกมาได้แล้วผมจะมาบรรยายเพิ่มละกันนะครับ ' w '
จบแล้วล่ะ ขอขอบคุณที่ติดตามชมครับผม > w < \
ปล.สำหรับตัวอย่างแผนที่ของเกมส์วงกตเดี๋ยวผมจะทำมาให้ดูนะครับ > w <
ดักแก่!!
มีรถแข่งด้วยละ ' w ' ใช้ดินสอทำแบบนั้นเหมือนกัน แล้วก็มีซื้อของพวกแบบวิ่งข้ามเลน หรือกับดักขวางคนอื่นๆ
เกมปากกายิงของชนกันนี่เก่ามาก =w= นึกถึงสมัยก่อน
สมัยหนูมีคนดัดแปลงใช้แม่เหล็ก+ฝาขวดน้ำอัดลมมาประกอบเป็นพลาโม่ (แต่คงต้องเรียก แม็กโม่ (แม็กเน็ต+โมเดล) มากกว่า) แล้วดีดยิง ๆ กดันด้วยล่ะลุง =w= แต่ดีดตัวหุ่นไม่ไป ดีดอาวุธ (พวกฝาขวด หรืออะไรที่เอามาติดแม่เหล็กแล้วยิงไปได้) ใส่กัน หุ่นใครกระจายเป็นชิ้น ๆ ก็แพ้ ฮา~ (วัดกันที่พลังแม่เหล็ก)
เกมเป่ารถกระดาษกับลู่วิ่งดินน้ำมันก็เคยเล่น สมัยประถมฮิตสุด ๆ ช่วงเวลาว่าง ๆ ต้องหยิบมาเล่นกันทุกที (ถึงกับมีการแข่งสร้างลู่วิ่งบนกระดาษแข็ง ทำเสร็จวางประดับหลังห้องได้ด้วย จะเล่นก็แค่เลือกหยิบมา สุดยอดจริง ๆ สมัยนั้น)
เกมผจญภัยนี่นึกไม่ถึงเลยแฮะว่ายุคลุงก็มีด้วย =w=" สมัยก่อนพัฒนามันขึ้นมากับเพื่อน
แต่อ่านแล้ว มันไม่เหมือนกันเลย =w=" ของหนูมันเป็นวาด "ฉาก" ทั้งหมดลงไปบนกระดาษ (จะเป็นห้อง ทางเดิน ทางแยก กับดัก อะไรก็ว่าไป) แล้วก็จะมีอีเวนท์เกิดขึ้นในแต่ละพื้นที่ของฉาก เริ่มเกมที่จุด ๆ นึงแล้วก็เดินตามทางไปเรื่อย ๆ เจออีเวนท์ก็เป่ายิงฉุบหรือทอยเต๋าแข่งกับ GM (คือคนสร้างเกม มันคือ Game Maker) ถ้าผู้เล่นชนะก็โจมตีศัตรูลดเลือดเท่าไหร่อะไรทำนองนั้น มีอัพเกรดตัวผู้เล่น เลือกทางแยก แก้ปัญหา เล่นไปจนจบ สู้บอสชนะ ก็จบเกม ได้ขึ้นทำเนียบผู้เล่นจบ แล้วไปหาคนอื่นเล่นต่อ แข่งกัน ใครจบโดยคอนทินิวน้อยสุด ฮา จะว่าไปมันก็คือโรลคล้าย ๆ สมัยนี้เลย แต่แ่ค่ระบบการเล่นมันเห็นเป็นภาพเลยจริง ๆ แล้วก็ไม่ซับซ้อนเท่าไหร่ วัดดวงกันไป =w=
ยิ่งพิมพ์ยิ่งคิดถึงอดีตแฮะ =w= สมัยนั้นเป็นช่วงของนักพัฒนาเกมแก้ว่างเลยจริง ๆ
สมัยหนูมีคนดัดแปลงใช้แม่เหล็ก+ฝาขวดน้ำอัดลมมาประกอบเป็นพลาโม่ (แต่คงต้องเรียก แม็กโม่ (แม็กเน็ต+โมเดล) มากกว่า) แล้วดีดยิง ๆ กดันด้วยล่ะลุง =w= แต่ดีดตัวหุ่นไม่ไป ดีดอาวุธ (พวกฝาขวด หรืออะไรที่เอามาติดแม่เหล็กแล้วยิงไปได้) ใส่กัน หุ่นใครกระจายเป็นชิ้น ๆ ก็แพ้ ฮา~ (วัดกันที่พลังแม่เหล็ก)
เกมเป่ารถกระดาษกับลู่วิ่งดินน้ำมันก็เคยเล่น สมัยประถมฮิตสุด ๆ ช่วงเวลาว่าง ๆ ต้องหยิบมาเล่นกันทุกที (ถึงกับมีการแข่งสร้างลู่วิ่งบนกระดาษแข็ง ทำเสร็จวางประดับหลังห้องได้ด้วย จะเล่นก็แค่เลือกหยิบมา สุดยอดจริง ๆ สมัยนั้น)
เกมผจญภัยนี่นึกไม่ถึงเลยแฮะว่ายุคลุงก็มีด้วย =w=" สมัยก่อนพัฒนามันขึ้นมากับเพื่อน
แต่อ่านแล้ว มันไม่เหมือนกันเลย =w=" ของหนูมันเป็นวาด "ฉาก" ทั้งหมดลงไปบนกระดาษ (จะเป็นห้อง ทางเดิน ทางแยก กับดัก อะไรก็ว่าไป) แล้วก็จะมีอีเวนท์เกิดขึ้นในแต่ละพื้นที่ของฉาก เริ่มเกมที่จุด ๆ นึงแล้วก็เดินตามทางไปเรื่อย ๆ เจออีเวนท์ก็เป่ายิงฉุบหรือทอยเต๋าแข่งกับ GM (คือคนสร้างเกม มันคือ Game Maker) ถ้าผู้เล่นชนะก็โจมตีศัตรูลดเลือดเท่าไหร่อะไรทำนองนั้น มีอัพเกรดตัวผู้เล่น เลือกทางแยก แก้ปัญหา เล่นไปจนจบ สู้บอสชนะ ก็จบเกม ได้ขึ้นทำเนียบผู้เล่นจบ แล้วไปหาคนอื่นเล่นต่อ แข่งกัน ใครจบโดยคอนทินิวน้อยสุด ฮา จะว่าไปมันก็คือโรลคล้าย ๆ สมัยนี้เลย แต่แ่ค่ระบบการเล่นมันเห็นเป็นภาพเลยจริง ๆ แล้วก็ไม่ซับซ้อนเท่าไหร่ วัดดวงกันไป =w=
ยิ่งพิมพ์ยิ่งคิดถึงอดีตแฮะ =w= สมัยนั้นเป็นช่วงของนักพัฒนาเกมแก้ว่างเลยจริง ๆ
อืมอ่านแล้วรำลึกความหลังเมื่อหลายสิบปีก่อนเลย (ถึงเรอะ!!) สมัยยังวัยหนุ่ม เหอๆๆ แต่ยอมรับว่าฟู ครีเอทดีนะ หลายเกมส์ยังไม่เคยลองเล่นแต่หลายเกมส์เคยเล่นแล้ว เหอๆๆ
This is a "lo-fi" version of our main content. To view the full version with more information, formatting and images, please click here.